Havenmedewerker wordt veroordeeld voor het beschikbaar stellen van een pas, zodat anderen zich toegang konden verschaffen tot een Rotterdams haventerrein om cocaïne uit containers te halen

Rechtbank Rotterdam 31 maart 2016, ECLI:NL:RBROT:2016:2415 De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan het plegen van voorbereidingshandelingen voor de invoer van cocaïne in Nederland door een groep personen die zich bezig hield met het uithalen van cocaïne uit containers die via de Rotterdamse haven ons land waren binnengekomen en op het haventerreinen stonden om verder te worden vervoerd. De verdachte was werkzaam in de haven en had daardoor toegang tot het ECT terrein. Hij heeft zijn toegangspas tegen betaling meerdere keren uitgeleend aan iemand, waarvan hij wist dat die hem beschikbaar zou stellen aan een organisatie die containers leeghaalde op haventerrein waar hij werkte. Tevens heeft hij voor hem toegangspassen van andere medewerkers geregeld en informatie verstrekt over de plaats waar bepaalde containers stonden.

Uit het dossier is gebleken dat het gebruik van toegangspassen van havenmedewerkers om daarmee op het terrein te komen, een belangrijke schakel was in het systeem dat door deze organisatie was uitgedacht. Door aan hen zijn pas ter beschikking te stellen heeft de verdachte zich begeven op het terrein van de grootschalige internationale handel in verdovende middelen.

Feiten

In de nacht van 20 op 21 maart 2013 krijgen medewerkers van de douane de melding dat drie mannen over het hek bij de ECT Home Terminal zijn geklommen om het terrein te verlaten. Uit onderzoek blijkt dat de verdachte medeverdachte 3 degene is geweest die de mannen op het terrein heeft afgezet. Als medeverdachte 3 op 22 maart 2013 opnieuw onder verdachte omstandigheden op de ECT Terminal wordt waargenomen, vervolgens blijkt dat zijn toegangspasjes al sinds 12 maart 2013 zijn geblokkeerd en hem toen was meegedeeld dat hij niet meer welkom is op het ECT-terrein, wordt hij onder de tap gezet en wordt een onderzoek gestart onder de naam “Hozen”.

Dan blijkt dat medeverdachte 3 veelvuldig contact heeft met de verdachte medeverdachte 4 en op basis van de inhoud van hun gesprekken rijst bij de politie het vermoeden dat beiden zijn betrokken bij het uithalen van verdovende middelen uit containers op het haventerrein. Als vervolgens ook medeverdachte 4 onder de tap wordt gezet, blijkt dat die op zijn beurt veelvuldig contact onderhoudt met Hamdi medeverdachte 2.

Tegelijk met het onderzoek “Hozen”, loopt sinds 19 juli 2012 onder de naam “Duck” nog een ander onderzoek naar de in- en doorvoer van verdovende middelen in de Rotterdamse haven, waarin ook de naam van Hamdi medeverdachte 2 naar voren komt.

In dit onderzoek is onder meer vertrouwelijke communicatie opgenomen in café De Ketel te Rotterdam. In een daar op 11 april 2013 gevoerd gesprek, vertelt medeverdachte 2 dat hij een hoop kosten heeft gemaakt, dat hij aan een chauffeur tienduizend heeft gegeven en voor een auto geld heeft uitgegeven. Hij vertelt verder dat hij het pasje al sinds gisterenavond heeft gepakt.

Op de vraag wat voor pasje dat is, antwoordt medeverdachte 2 dat het een pasje is om binnen te komen. Normaal regelde hij het voor vijfduizend, maar nu betaalde hij vijftienduizend.

medeverdachte 2 zegt in dit gesprek verder dat hij een goed systeem heeft gevonden en het daarmee gaat proberen. Hij legt uit wat het systeem inhoudt: Ze gaan naar binnen, halen het werk uit en leggen het op de grond neer. Ondertussen staat de vrachtwagenchauffeur klaar, die heeft een papiertje in handen en moet daar een container ophalen. Het containernummer is ook bekend, hij lokaliseert het containernummer, doet het open, laadt het werk erin en doet het zegel erop. De vrachtwagen pakt het op en checkt het uit. De chauffeur is van hem, is op de hoogte en iedereen weet ervan. Je kunt een persoon bij de chauffeur neerzetten.

Het gesprek vervolgt over een schip dat is binnengekomen, maar nog niet kon worden gelost.

Medeverdachte 2 zegt daarop dat het aan die kant heel druk is, dat daar een kleine jongen is, douane laat ze stoppen, de chauffeur moet uit de wagen, hij vraagt om in de cabine te mogen kijken en via een zijweg gaat die kleine weg. Die heeft zegel en alles voor zich. De zegels en de achterkant controleren zij niet. Zij controleren alleen de cabine en daar zit een vriend van hem die zegt dat hij meerijdt.

Vervolgens zegt medeverdachte 2 tegen een andere gespreksdeelnemer dat hij – als diegene dat gisterenavond vroeg had gezegd – wat had kunnen regelen. Normaal zou nu een auto gereed staan. Het beste is een gestolen auto. Je haalt het kenteken eraf, doet er een ander op en klaar is kees. Dus als de politie achter je rijdt, zien ze pas als ze om de papieren vragen, dat het een gestolen auto is.

Op de vraag of medeverdachte 2 ook betaalt als de klus niet doorgaat, antwoordt hij bevestigend. Verder vertelt hij dat hij om zijn zaak zeker te stellen twee pasjes heeft geregeld en als extra nog een vrachtwagen erbij.

Na zijn aanhouding heeft medeverdachte 4 tegenover de politie een verklaring afgelegd, waarin hij bevestigt dat de gesprekken, die hij met medeverdachte 3 en medeverdachte 2 heeft gevoerd, betrekking hadden op de invoer van cocaïne. medeverdachte 2 had hem in café Riva benaderd en tegen hem gezegd dat hij 20.000 tot 30.000 kon verdienen als hij een chauffeur zou regelen. Die chauffeur moest kijken of hij een transport had van containers, zodat hij mensen mee het haventerrein op kon nemen. medeverdachte 4 was daarvoor bij medeverdachte 3 uitgekomen. Hij noemt hem Afros.

Naast medeverdachte 2 had medeverdachte 4 contact met een Turkse jongen uit Amsterdam die Ree werd genoemd en een andere bredere jongen, waarvan hij denkt dat dat een Tunesiër was. Als hem door de politie foto’s worden getoond wijst hij Recep medeverdachte 5 aan als degene die door hem Ree wordt genoemd en Mohamed medeverdachte 1 als degene die hij de bokser of de Tunesiër noemt. Hij zegt te hebben gehoord dat diegene ook wel Algie wordt genoemd. Die drie werkten als een team samen.

Medeverdachte 4 verklaart dat hij een briefje van hen kreeg, dat hij dat aan medeverdachte 3 moest geven, die hem op zijn beurt een nummer doorgaf dat hij weer aan Ree of Algie doorgaf. Ze wilden liever een ‘droge’ container en geen ‘koude’. Dat had te maken met de plaats waar die containers stonden. Hij begreep op enig moment dat ze ook drugs in een container van medeverdachte 3 wilden zetten, zodat die daar mee naar buiten kon rijden. Zowel hij als medeverdachte 3 zouden voor hun werkzaamheden worden betaald.

Verdachte, die indertijd in de haven werkte, heeft tegenover de politie verklaard dat hij in een café door Mehmet medeverdachte 6 is benaderd met de vraag of hij bij APM werkte, want dan zou hij mooi werk voor hem hebben.

Medeverdachte 6 had hem uitgelegd dat het ging om een organisatie die zich bezig hield met het plunderen van containers met waardevolle spullen. Ze zouden dan de pas van verdachte gebruiken om het terrein op te gaan, ergens mensen neerzetten, de container leeghalen en dan weer vertrekken. medeverdachte 6 zou hem bellen zodra hij de pas nodig had. verdachte kreeg vooraf € 500 en zou naderhand goed worden betaald. Hij heeft zijn pas meermalen uitgeleend en als hij het in een telefoongesprek over bioskoopkaartjes heeft, bedoelt hij pasjes. medeverdachte 6 heeft hem ook gevraagd om voor pasjes van collega’s te zorgen.

Uit het vorenstaande in samenhang met de inhoud van de tapgesprekken leidt de rechtbank af dat medeverdachte 2 leiding gaf aan een team dat zich bezig hield met het uithalen van cocaïne uit containers die via de haven op terreinen in Rotterdam terecht kwamen. Om met een auto het terrein te kunnen betreden werd o.a. gebruik gemaakt van pasjes van havenmedewerkers. De uithalers werden tussen de containers waar de cocaïne in verstopt zat afgezet, probeerden de cocaïne te pakken en die van het terrein mee te nemen. Een tweede methode die onderzocht werd is het laten overplaatsen door de uithalers van de cocaïne in een andere container, die vervolgens door een “eigen” chauffeur in een regulier transport van het haventerrein kon worden gereden.

Vrijspraak feit 1

Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat het onder feit 1 ten laste gelegde niet wettig en overtuigend is bewezen, zodat de verdachte daarvan zonder nadere motivering zal worden vrijgesproken.

Vrijspraak feit 3

Standpunt officier van justitie

Uit het dossier is gebleken dat de verdachte een bijdrage heeft geleverd aan de verlengde invoer van 302 kilo cocaïne op 30 juni 2013.

Beoordeling

Zoals hierna wordt overwogen, gaat de rechtbank ervan uit dat de rol van de verdachte hoofdzakelijk is geweest het beschikbaar stellen van zijn toegangspas en het proberen te regelen van andere toegangspassen. Dit en de beperkte omvang van de informatie die hij aan slechts één persoon heeft gegeven, is onvoldoende om te komen tot de bewezenverklaring van een nauwe en bewuste samenwerking met de groep rond medeverdachte 2 bij van de (verlengde) invoer van de cocaïne.

Conclusie

De verdachte zal worden vrijgesproken van het onder 3 ten laste gelegde feit.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van de onder 2 en 4 ten laste gelegde feiten. Hij heeft daartoe aangevoerd dat voor een bewezenverklaring is vereist dat men het opzet heeft om het invoeren, vervoeren, afleveren etc. van harddrugs voor te bereiden of te bevorderen.

In de beleving van de verdachte ging het echter om het stelen van elektronica. Van opzet op voorbereidingshandelingen in de zin van de Opiumwet is dan ook geen sprake.

Beoordeling rechtbank

Vast staat dat de verdachte zijn pas ter beschikking heeft gesteld zodat anderen daar vrijelijk gebruik van konden maken en zich daarmee toegang konden verschaffen tot het ECT terrein. Uit het dossier blijkt dat die pas is gebruikt ten behoeve van de voorbereiding van de (verlengde) invoer van cocaïne door de groep rond medeverdachte 2.

De verdachte onderhield contact met medeverdachte 6, die hem verteld had dat hij deel uitmaakte van een organisatie die containers plunderde. De verdachte stelde hem zijn eigen pas ter beschikking, besprak met hem dat hij daarnaast nog een paar andere passen had kunnen regelen, waar lege containers stonden en waarschuwde hem dat er op 26 juni 2013 veel politie reed.

Door zijn pas tegen betaling beschikbaar te stellen aan mensen die daarmee onbevoegd het haventerrein konden betreden heeft de verdachte, wat er ook zij van zijn verweer dat hij dacht dat het om het stelen van elektronica ging, welbewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat zijn pas gebruikt zou worden bij het verder vervoeren van cocaïne en daarmee heeft hij daar in ieder geval het voorwaardelijk opzet op gehad. Daarbij geldt dat havenmedewerkers van de Rotterdamse haven bij uitstek op de hoogte zijn van het feit dat er regelmatig partijen cocaïne de Rotterdamse haven in worden gesmokkeld en dat ten behoeve daarvan veel vraag is naar passen van medewerkers om zich toegang tot het haventerrein te verschaffen.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich tezamen en in vereniging met anderen schuldig heeft gemaakt aan strafbare voorbereidingshandelingen.

Bewezenverklaring

Feiten 2 en 4: tezamen en in vereniging met anderen een feit, bedoeld in het vierde of vijfde lid van art. 10 van de Opiumwet, voorbereiden of bevorderen, door een ander trachten te bewegen om dat feit te plegen, te doen plegen, mede te plegen of uit te lokken en door zich of een ander gelegenheid, middelen of inlichtingen tot het plegen van dat feit trachten te verschaffen

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 22 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling werknemer gemeente tot gevangenisstraf van 12 maanden wegens valsheid in geschrifte en oplichting

Rechtbank Limburg 14 oktober 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:11521 Verdachte was vanaf 2008 werkzaam bij de Gemeente Roermond als teamleidster van de Afdeling Financiën Cluster Belastingen. Vanaf medio 2010 tot medio 2012 heeft zij haar werkgever weten te misleiden waardoor de Gemeente ten onrechte geld op diverse rekeningen van verdachte (en/of haar familie) heeft gestort.

Dit deed verdachte door het valselijk opmaken of vervalsen van facturen, die de gemeente vervolgens ten onrechte aan haar betaalde en door het opmaken van zogenoemde “vergoedingen proceskosten uitspraak op bezwaar”. Hierin had verdachte vermeld dat de gemeente de indiener van het (fictieve) bezwaarschrift een proceskostenvergoeding verschuldigd was. Ook deze vergoedingen heeft de gemeente vervolgens ten onrechte aan verdachte betaald. Daarnaast heeft zij via een aantal systeemhandelingen op haar computer bezwaarschriften -die in het verleden door andere mensen in het kader van de WOZ waren ingediend- dusdanig gemanipuleerd dat ook hierdoor de gemeente ten onrechte geld aan verdachte heeft uitgekeerd. Uit onderzoek van de gemeente is gebleken dat gedurende de twee jaar dat verdachte deze fraude heeft gepleegd, de gemeente meer dan € 158.000 aan verdachte heeft overgemaakt.

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1: (meermalen) facturen en/of bezwaarschriften en/of “vergoeding proceskosten n.a.v. uitspraak op bezwaar” valselijk heeft opgemaakt of vervalst;
• Feit 2: de gemeente Roermond (meermalen) heeft opgelicht.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht het onder 1 tenlastegelegde feit wettig en overtuigend bewezen in die zin dat verdachte in de periode van 10 juni 2010 tot en met 3 september 2012 facturen en vergoedingen proceskosten valselijk heeft opgemaakt en een factuur heeft vervalst. Verdachte dient partieel te worden vrijgesproken van hetgeen onder het eerste gedachtestreepje is tenlastegelegd, omdat het hier om fraude gaat die alleen via systeemhandelingen heeft plaatsgevonden. Ook acht de officier van justitie het onder 2 primair tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich ten aanzien van de bewezenverklaring gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank, met dien verstande dat ook zij vindt dat de periode waarin de fraude heeft plaatsgevonden dient te worden ingekort en dat verdachte ten aanzien van het eerste gedachtestreepje van het onder feit 1 tenlastegelegde partieel dient te worden vrijgesproken.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte valsheid in geschrift heeft gepleegd door meermalen facturen en “vergoeding proceskosten n.a.v. uitspraak op bezwaar” valselijk op te maken of te vervalsen (feit 1) en dat zij gemeente Roermond heeft opgelicht (feit 2 primair), gelet op:

• de aangifte namens gemeente Roermond;
• de verklaring van getuige getuige;
• de bekennende verklaring van verdachte, afgelegd ter terechtzitting en bij de politie.

Bewezenverklaring

• Feit 1: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 2 primair: oplichting, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 12 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Medewerker afdeling Beslag van het OM Rotterdam krijgt 24 maanden cel na achterover drukken van bijna 5 miljoen

Rechtbank Den Haag 30 maart 2016, ECLI:NL:RBDHA:2016:3369

Verdachte wordt verweten, dat hij als senior administratief medewerker bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie, op de afdeling Beslag van het Arrondissementsparket Rotterdam, valse opdrachten heeft gegeven om geldbedragen - onder het beheer van justitie - over te maken naar katvangers. Op deze manier zou iets minder dan een half miljoen euro aan in beslag genomen geld zijn overgemaakt en verdachte zou een (groot) deel daarvan hebben ontvangen. Hem wordt verweten dat hij die opdrachten valselijk heeft opgemaakt (feit 1 primair) dan wel dat hij van die opdrachten gebruikt heeft gemaakt (feit 1 subsidiair). Voorts wordt hem verweten dat hij de beheerder van het geld (LIGOM en of DVOM, de afdeling landelijk beheer inbeslaggenomen gelden van de Dienstverleningsorganisatie OM) heeft opgelicht (feit 2 primair) dan wel dat hij het geld heeft verduisterd (feit 2 subsidiair). Tot slot wordt hem verweten dat hij het geld heeft witgewassen (gewoontewitwassen). Verdachte heeft grotendeels bekennende verklaringen afgelegd.

Het standpunt van de officieren van justitie

De officieren van justitie hebben gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder 1 primair, 2 primair en 3 (uitgezonderd de koffieshop) ten laste gelegde.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft partiële vrijspraak bepleit ten aanzien van de feiten 1 primair en 2 primair. Voorts heeft zij primair gehele en subsidiair partiële vrijspraak bepleit ten aanzien van feit 3.

Ten aanzien van de feiten 1 primair en 2 primair is betoogd dat er geen sprake was van medeplegen. Daartoe is aangevoerd dat uit het dossier niets anders volgt dat verdachte de ten laste gelegde feitelijke handelingen alleen, en dus niet in nauwe en bewuste samenwerking met (een) ander(en), heeft gepleegd. Voorts is betoogd dat de tenlastegelegde periode te ruim ten laste is gelegd. Daartoe is aangevoerd dat de overboekingen naar de rekeningen van de katvangers hebben plaatsgevonden vanaf 20 november 2012 tot en met 14 oktober 2015.

Ten aanzien van feit 3 is betoogd dat de tenlastegelegde periode eveneens te ruim ten laste is gelegd. Daartoe is aangevoerd dat de overboekingen naar de rekeningen van de katvangers eerst hebben plaatsgevonden vanaf 20 november 2012. Voorts is betoogd dat (gewoonte) witwassen niet kan worden bewezen. Daartoe is, onder meer, aangevoerd dat uit het dossier niet volgt dat de katvangers het geld daadwerkelijk op hun rekening gestort hebben gekregen van LIGOM, nu de bankafschriften van de rekeningen van de katvangers zich niet in het dossier bevinden en omdat is gebleken dat er een storting is teruggestort. Bovendien kan ten aanzien van de onder feit 3 opgenomen handelingen alleen bewezen worden verklaard dat verdachte een bepaald bedrag (€ 15.000,-) naar Thailand heeft meegenomen als vakantiegeld. Dát alleen is onvoldoende om te spreken van een gewoonte van witwassen. Tot slot is betoogd dat er geen sprake was van medeplegen omdat de handeling(en) die zijn opgenomen onder feit 3 door verdachte alleen zijn begaan zonder dat iemand anders daar een aandeel in heeft gehad.

De beoordeling rechtbank

Feit 1 primair (valsheid in geschrift)

Nu verdachte heeft bekend volstaat de rechtbank met een opgave van bewijsmiddelen.

Feit 2 primair (oplichting)

LIGOM beheert geld dat door onderdelen van het OM dan wel de politie inbeslaggenomen is. Indien er in een strafzaak geld inbeslaggenomen wordt en van dit geld afstand wordt gedaan of wordt verbeurd verklaard, dan wordt dit overgemaakt naar een bankrekening van LIGOM. Voorts kan LIGOM vanuit een OM-onderdeel een opdracht tot uitbetaling van gelden krijgen.

Verdachte was als senior administratief medewerker op de afdeling Beslag van het Arrondissementsparket Rotterdam bevoegd om voornoemde betalingsopdrachten aan het LIGOM te verstrekken.

Verdachte heeft :

• op 8 januari 2014 een betalingsverzoek heeft ingediend bij LIGOM om een geldbedrag van € 20.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 1;
• in de periode van 14 november 2013 tot en met 23 april 2015 zes betalingsverzoeken heeft ingediend bij LIGOM om geldbedragen van in totaal € 128.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 2;
• in de periode van 16 april 2013 tot en met 1 mei 2014 vier betalingsverzoeken heeft ingediend bij LIGOM om geldbedragen van in totaal € 60.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 3;
• in de periode van 20 november 2012 tot en met 22 mei 2013 vier betalingsverzoeken heeft ingediend bij LIGOM om geldbedragen van in totaal € 39.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 4;
• in de periode van 8 oktober 2013 tot en met 14 oktober 2015 elf betalingsverzoeken heeft ingediend bij LIGOM om geldbedragen van in totaal € 174.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 5;
• op 23 augustus 2013 een betalingsverzoek heeft ingediend bij LIGOM om een geldbedrag van € 15.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 6;
• op 16 juli 2014 een betalingsverzoek heeft ingediend bij LIGOM om een geldbedrag van € 20.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 7;
• op 22 februari 2013 een betalingsverzoek heeft ingediend bij LIGOM om een geldbedrag van € 8.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 8;
• op 1 augustus 2013 een betalingsverzoek heeft ingediend bij LIGOM om een geldbedrag van € 10.000,00 over te maken naar een bankrekening van katvanger 9.

LIGOM is, vanuit haar vestigingsplaats in Nederland, in de periode van 27 november 2012 tot en met 4 november 2015 overgegaan tot uitvoering van die opdrachten tot overboekingen, welke overboekingen door de ook uitgekeerde wettelijke rente een totaalbedrag hadden van € 489.365,35.

Verdachte heeft bekend dat de betaalopdrachten vals waren en dat hij door het indienen van die betaalopdrachten LIGOM wilde bewegen tot afgifte van de geldbedragen aan de katvangers, wiens bankrekeningen verdachte had opgegeven. Daarbij had hij het doel dat hij die geldbedragen later (grotendeels) zelf zou krijgen.

Pleegperiode

Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat uit de bewijsmiddelen volgt dat de eerste valse opdracht van verdachte tot zogenaamde terugbetaling aan een zogenaamd slachtoffer plaatsvond op 20 november 2012. De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van de ten laste gelegde periode voor 20 november 2012.

De rechtbank deelt echter niet het standpunt van de verdediging dat de oplichting heeft voortgeduurd tot en met 14 oktober 2015 (zijnde de dag van de laatste opdracht van verdachte tot betaling). Daartoe is redengevend dat een oplichting pas is voltooid op het moment dat wordt overgegaan tot de daadwerkelijke afgifte. In dat kader is LIGOM pas op 4 november 2015 overgegaan tot het overmaken van het laatste geldbedrag. Daarmee eindigde de pleegperiode naar het oordeel van de rechtbank pas op 4 november 2015.

Medeplegen

De rechtbank zal verdachte voorts vrijspreken van het tenlastegelegde medeplegen nu uit het dossier niet volgt dat er ter zake van de ten laste gelegde handelingen sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking met (een) ander(en).

Conclusie

Op grond van voornoemde bewijsmiddelen is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte, in zijn hoedanigheid van ambtenaar bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie, in de periode van 20 november 2012 tot en met 4 november 2015 te Rotterdam en elders in Nederland, meermalen LIGOM middels oplichtingshandelingen heeft bewogen tot afgifte van geldbedragen van in totaal € 489.365,35 en dat hij daarbij telkens het oogmerk had zichzelf en/of anderen wederrechtelijk te bevoordelen.

Feit 3 ((gewoonte)witwassen)

Het staat vast dat LIGOM, vanuit haar vestigingsplaats in Nederland, in de periode van 27 november 2012 tot en met 4 november 2015 de opdrachten tot overboeking heeft uitgevoerd, zijnde overboekingen van in totaal € 489.365,35 naar diverse rekeningen van katvangers. Verdachte is op 14 december 2015 aangehouden.

De katvangers

Medeverdachte, mede-rekeninghouder van één van de begunstigde rekeningen en broer van verdachte, heeft verklaard dat zijn broer handelingen verrichtte die er toe leidden dat geldbedragen niet op de rekening van rechthebbenden, maar op zijn rekening werden overgeboekt, waarvan hij 25% zou houden en hij de resterende 75% aan verdachte zou geven. Aldus kon medeverdachte een luxe leventje leiden. Hij heeft geldbedragen gepind, vaak in Rotterdam en Schiedam. Verdachte maakte volgens medeverdachte het aan hem overhandigde geld via Western Union over naar Thailand en verdachte zou hem zelf eens hebben gezegd dat hij aan het maximaal aantal stortingen had gezeten bij Western Union. Medeverdachte denkt dat hij ongeveer € 80.000,00 euro op de gezamenlijke rekening van hem en zijn vrouw gestort heeft gekregen, in vijf geldbedragen. Vervolgens heeft hij dat geld opgenomen, zijn deel van 25% gehouden en de overige 75% aan verdachte gegeven.

J katvanger 2, houder van één van de begunstigde rekeningen, heeft verklaard dat zij van een vriendin van haar genaamd “katvanger 4”, de vrouw van verdachte) te horen heeft gekregen dat verdachte op haar rekening geld zou storten. De man van katvanger 2, katvanger 1, heeft vervolgens het op haar rekening gestorte bedrag van ruim € 31.000,00 opgenomen, daarvan € 10.000,00 gebruikt om een gokschuld van “katvanger 4” af te betalen en de resterende € 20.000,00 aan verdachte gegeven, zij het dat katvanger 1 € 2.000,00 mocht houden. Zij heeft verklaard ook haar bankpas aan “katvanger 4” ter beschikking te hebben gesteld. Vier keer had zij gezien dat “katvanger 4” bij het casino geld van haar rekening had opgenomen, waarbij “katvanger 4” verteld dat zij voor verdachte elke dag € 1.000,00 moest opnemen van de rekening van katvanger 2.

Katvanger 3, houder van één van de begunstigde rekeningen, heeft verklaard dat de vrouw van verdachte aan hem heeft gevraagd of verdachte geldbedragen op zijn rekening kon storten. Het ging om meerdere geldbedragen. Hij heeft een aantal keer tot aan het daglimiet van € 1.000,00 gepind en dat geld aan verdachte dan wel aan de vrouw van verdachte gegeven.

Verdachte

Verdachte heeft verklaard dat het geld van LIGOM eerst werd gestort op de aan LIGOM opgegeven rekeningnummers, dat het geld vervolgens werd opgenomen door de rekeninghouders en dat verdachte vervolgens het geld cash kreeg van de rekeninghouders. Het geld heeft hij in het begin maandelijks aangewend om een bedrag te betalen om de gokschulden van zijn vrouw af te lossen. Hij heeft voor het geld gezorgd, en het waren zijn vrouw en mevrouw katvanger 2 die daadwerkelijk de schulden hebben betaald. Verder zijn er met de geldbedragen huurschulden, aflossingen van andere schulden (ziektekostenverzekering), deurwaarderskosten, de belastingdienst, gas en licht betaald. Ook heeft hij wel eens het geld overgemaakt naar Thailand. Een deel van het geld heeft hij overgemaakt via MoneyGram en Western Union. Verdachte had zeker één keer in de twee maanden geld overgemaakt via Western Union. Verdachte heeft ook geld gekregen van zijn broer medeverdachte, geld dat door LIGOM op de rekening van de vrouw van medeverdachte was gestort. Het geld dat medeverdachte op de rekening van zijn vrouw ontving zou 50/50 worden verdeeld met verdachte en verdachte heeft dan ook de helft van het bedrag dat op de die rekening - is gestort, ontvangen. Een deel van het geld dat op de rekening van katvanger 7 is gestort, heeft verdachte via zijn vrouw ontvangen. Ook een deel van het geld dat op de rekening van katvanger 3 is gestort, heeft verdachte rechtstreeks of via zijn vrouw ontvangen, evenals een deel van het geld dat is gestort op de rekening van katvanger 1. Al het geld dat op de rekening van katvanger 6 is gestort, heeft zij aan verdachte overhandigd en hij heeft haar daarvoor een geldbedrag gegeven. Tot slot heeft verdachte verklaard dat hij op een gegeven moment aan zijn maximum zat bij de overboekingen via Westen Union en daarom naar MoneyGram is overgestapt.

Conclusie ten aanzien van witwassen

De rechtbank is van oordeel dat op grond van het voorgaande is komen vast te staan dat verdachte middels misdrijf verkregen geldbedragen van LIGOM voorhanden heeft gehad, terwijl hij in de volste wetenschap van de herkomst van dat geld van katvangers geldbedragen in ontvangst heeft genomen en vervolgens – voor enige tijd – voorhanden heeft gehouden. Hij heeft dat geld ook voor een deel overgedragen, door (verzekering/belasting/huur)schulden te betalen en katvanger katvanger 6 geld te geven. Tenslotte heeft hij ook een deel van dat geld omgezet, door het meermalen overmaken van geld via wisselkantoren waardoor er een tegoed ontstond dat door de begunstigde kon worden opgenomen.

Nu uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte meerdere uit misdrijf afkomstige geldbedragen voorhanden heeft gehad, heeft overgedragen en heeft omgezet, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat sprake was van witwassen. Dat de precieze omvang van het witgewassen bedrag niet is komen vast te staan, doet daar niet aan af.

Het verweer van de raadsvrouw dat niet bewezen kan worden verklaard dat de katvangers daadwerkelijk het geld op hun rekening overgeboekt hebben gekregen wordt verworpen, nu uit de voorgaande bewijsmiddelen volgt dat de katvangers hebben verklaard dat zij geld op hun rekening hebben ontvangen en dat verdachte zelf heeft verklaard dat hij daarvan een deel heeft ontvangen.

Van de overige tenlastegelegde witwashandelingen zal de rechtbank verdachte vrijspreken. Ten eerste zijn in de tenlastelegging als pleegplaats Rotterdam, Schiedam en/of (elders) in Nederland opgenomen. Daaruit volgt dat verdachte enkel handelingen gepleegd in (plaatsen) in Nederland wordt verweten. Voor zover uit het dossier volgt dat er met het LIGOM geld door verdachte handelingen zijn verricht in Thailand valt dat dan ook buiten de tenlastelegging.

Medeplegen

De rechtbank is van oordeel dat uit het dossier niet volgt dat er sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking ter zake van de op het witwassen gerichte, vastgestelde handelingen. De rechtbank zal verdachte daarvan dan ook vrijspreken.

Conclusie

Uit het voorgaande volgt dat verdachte in Nederland in een periode van drie jaren continue geldbedragen afkomstig van de oplichtingen van LIGOM voorhanden heeft gehad, heeft overgedragen en heeft omgezet. Hij heeft in die periode tientallen malen geld ontvangen van katvangers.

Gewoonte?

De rechtbank begrijpt de tenlastelegging aldus dat de gewoonte bestaat uit de handelingen genoemd bij de zes gedachtestreepjes. Nu als pleegplaats enkel Rotterdam en/of Schiedam en/of elders in Nederland wordt genoemd, is de rechtbank van oordeel dat uitsluitend de handeling genoemd bij het eerste gedachtestreepje daar onder zou kunnen vallen, Dat verdachte gelden heeft overgemaakt naar Thailand heeft hij zelf bekend. Met de voorhanden bewijsmiddelen kan echter niet wettig en overtuigend worden bewezen dat het om een bedrag van 70.000 euro zou gaan. De rechtbank zal de verdachte om die reden vrijspreken van het tenlastegelegde gewoontewitwassen.

Bewezenverklaring

• Feit 1: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 2 primair: oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 3: witwassen, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden. 

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het meermalen plegen van valsheid in geschrift, oplichting en witwassen. Hij heeft als medewerker van het Openbaar Ministerie van zijn bevoegdheden door valse opdrachten op te stellen om bedragen van in totaal bijna een half miljoen euro aan in beslaggenomen geld uit te keren aan mensen binnen zijn kennissenkring, aan zijn vrouw en aan zijn broer. Vervolgens heeft hij die opdrachten aan de beheerder van dat geld, LIGOM, gegeven en zodoende hen bewogen tot afgifte van dat geld aan voornoemde katvangers. Voorts heeft verdachte een (groot) deel van het buitgemaakte geld ontvangen van de katvangers en dat witgewassen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb bestraft PGB-fraude met werkstraf in plaats van (onvoorwaardelijke) gevangenisstraf vanwege spijtbetuiging en verlenen medewerking door verdachte

Rechtbank Noord-Nederland 8 december 2016, ECLI:NL:RBNNE:2015:6287 Verdachte is na het overlijden van zijn vrouw doorgegaan met het indienen van verantwoordingsformulieren bij het zorgkantoor om op die wijze pgb-gelden die bestemd waren voor de verzorging van zijn vrouw, te kunnen blijven ontvangen. Verdachte voerde daarbij zorgverleners op die in werkelijkheid geen zorg hadden verleend.

Verdachte heeft door dat handelen bijna 72.000 euro onterecht ontvangen.

Verdachte heeft oprecht spijt betuigd van zijn foutief handelen. Verdachte heeft volledige medewerking verleend aan het onderzoek en heeft zijn verantwoordelijkheid daarin genomen. Daarnaast zijn de feiten tot en met 2012 gepleegd en dient het tijdsverloop ook tot uitdrukking te komen in de op te leggen straf.

Gelet op deze omstandigheden ziet de rechtbank geen aanleiding om een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen, hoewel het benadelingsbedrag dat in beginsel wel zou rechtvaardigen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 150 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Ongeval bij proef in laboratoriumruimte: vrijspraak van overtreding art. 5 Brzo

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 21 maart 2016, ECLI:NL:RBZWB:2016:1612 Op 15 juli 2013 heeft in het bedrijf van verdachte een bedrijfsongeval plaatsgevonden. Bij een proef in de zogenoemde RePP (Research and Pilot Plant) afdeling werd in de installatie SA170 (een mengvat) een mengsel (smelt) van vloeibaar ammoniumnitraat van ongeveer 160 graden Celsius aangemaakt. Bij het toevoegen van dolomiet (een verbinding van de stoffen calciumcarbonaat en magnesiumcarbonaat) ontstond er in het mengvat een schuimvorming waarna (door overdruk) een deel van de inhoud van het mengvat met kracht door de vulopening en een opening boven op het vat naar buiten werd gespoten.

Een hoeveelheid van deze smelt kwam terecht op de kleding van een medewerker van de firma naam firma, de heer slachtoffer, die in de RePP ruimte binnen kwam om daar voorbereidende werkzaamheden voor het aanbrengen van een rookmelder te verrichten. Bij het uittrekken van zijn sweater kwam de heer slachtoffer in contact met de smelt en liep hij brandwonden, met name aan zijn handen, op. Hij is ter behandeling van zijn verwondingen naar het ziekenhuis overgebracht en is daar tot 22 juli 2013 ter observatie/in behandeling geweest. Zijn verwondingen zijn volledig hersteld.

Verdachte drijft een inrichting waarin als hoofdactiviteit stikstofhoudende kunstmeststoffen worden geproduceerd. Het is een inrichting waarin krachtens de vergunning ex artikel 1.1, derde lid, van de Wet milieubeheer gevaarlijke stoffen aanwezig mogen zijn. Door de krachtens deze vergunning toegestane hoeveelheid gevaarlijke stoffen viel verdachte onder de werkingssfeer van het ten tijde van het ten het laste gelegde van kracht zijnde Besluit risico’s zware ongevallen 1999 (Brzo).

Aan verdachte wordt primair verweten dat zij op datum en plaats van het ten laste gelegde niet alle maatregelen had getroffen die nodig waren om zware ongevallen te voorkomen en de gevolgen daarvan voor mens en milieu te beperken (zoals bedoeld in artikel 5 lid 1 Brzo), subsidiair dat zij geen veiligheidsbeheerssysteem had ingevoerd ter identificatie van de gevaren en de beoordeling van de risico's van zware ongevallen ten aanzien van de installatie SA170 in de RePP afdeling (zoals bedoeld in artikel 5 lid 3 Brzo).

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het primair ten laste gelegde heeft begaan.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft primair bepleit dat verdachte van het primair en subsidiair ten laste gelegde zal worden vrijgesproken, subsidiair dat verdachte ter zake van beide verwijten zal worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

Het oordeel van de rechtbank

Ter zake van het primair ten laste gelegde is de vraag gesteld of er sprake was van een ‘zwaar ongeval’ als bedoeld in het Brzo.

- De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat dit het geval is en dat verdachte niet alles heeft gedaan om dit te voorkomen. In casu was er immers sprake van een onbeheersbare ontwikkeling, omdat onverwacht en vrijwel direct na het openen van de bodemafsluiter van smeltvat SA170 en het starten van de circulatiepomp, de smelt uit het smeltvat in de RePP ruimte is gespoten en daarbij één of meer gevaarlijke stoffen betrokken waren, te weten ammoniumnitraat. Daarover had men geen controle (meer) en dit was een ongewilde gebeurtenis. Als gevolg van die onbeheersbare ontwikkeling is onmiddellijk gevaar voor de gezondheid van een mens binnen de inrichting ontstaan, te weten de in de RePP ruimte aanwezige mensen, waaronder de heer slachtoffer, die ernstige brandwonden heeft opgelopen.

- De verdediging is van mening dat er geen sprake was van een zwaar ongeval in de zin van het Brzo omdat daarvan pas sprake kan zijn wanneer daarbij één of meer gevaarlijke stoffen betrokken zijn. De vrijgekomen smelt (bekend als KAS 27) was, gelet op de samenstelling van dat mengsel en het daarin aanwezige stikstofgehalte, geen gevaarlijke stof in de zin van het Brzo omdat het ammoniumnitraat niet tot één van de categorieën in de bijlage bij het Brzo behoort.

Voor de beoordeling van de vraag of sprake was van een zwaar ongeval in de zin van het Brzo herhaalt de rechtbank het toetsingskader met betrekking tot artikel 5 Brzo, zoals weergegeven in het vonnis van deze rechtbank van 21 maart 2014 (ECLI:NL:RBZWB:2014:1911), te weten:

“Zwaar ongeval Brzo

• Het Brzo is de Nederlandse implementatie van de Europese Seveso II-richtlijn (Richtlijn 96/82/EG van de Raad van Europa van 9 december 1996). Het Brzo integreert wet- en regelgeving op het gebied van arbeidsveiligheid, externe veiligheid en rampbestrijding in één juridisch kader. Doelstelling is het voorkomen en beheersen van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen betrokken zijn. Het Brzo stelt hiertoe eisen aan de meest risicovolle bedrijven in Nederland. Daarnaast wordt in het besluit de wijze waarop daarop moet worden toegezien geregeld.
• In artikel 5, eerste lid, Brzo staat dat de drijver van een inrichting alle nodige maatregelen neemt om zware ongevallen te voorkomen en de gevolgen daarvan voor mens en milieu te beperken. Dit is een vergaande verplichting omdat er geen beperking is opgenomen met betrekking tot de aard van en de mate waarin maatregelen moeten worden getroffen.
• De drijver van een inrichting die valt onder de werking van het Brzo moet een gericht beleid voeren teneinde zware ongevallen te voorkomen. Het preventiebeleid moet zijn afgestemd op de risico’s van zware ongevallen die de inrichting veroorzaakt.

In artikel 1, aanhef en onder f, Brzo wordt een zwaar ongeval gedefinieerd als een:

gebeurtenis als gevolg van onbeheersbare ontwikkelingen tijdens de bedrijfsuitoefening in een inrichting, waardoor hetzij onmiddellijk, hetzij na verloop van tijd ernstig gevaar voor de gezondheid van de mens binnen of buiten de inrichting of voor het milieu ontstaat en waarbij een of meer gevaarlijke stoffen zijn betrokken.

In de Seveso II-richtlijn wordt in artikel 3, aanhef en onder 5, een bijna gelijkluidende definitie gegeven met dien verstande dat daarin wordt gesproken over onbeheerste in plaats van onbeheersbare ontwikkelingen.

In de toelichting op het Brzo staat vermeld:

• Het hoofddoel van de Seveso II-richtlijn en, in het verlengde daarvan, van het onderhavige besluit, is het voorkomen van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken en, indien zij onverhoopt toch gebeuren, het beperken van de gevolgen daarvan voor mens en milieu.
• Bepalend voor het begrip zwaar ongeval is het ontstaan van ernstig gevaar voor de gezondheid van mensen binnen of buiten de inrichting en/of voor het milieu ten gevolge van calamiteiten met gevaarlijke stoffen als bedoeld in de bijlage bij dit besluit. De richtlijn noemt in dit verband bij wijze van voorbeeld: een zware emissie, brand of explosie.

Het begrip zwaar ongeval bestaat naar het oordeel van de rechtbank dus uit drie onderdelen:

1. Een gebeurtenis als gevolg van onbeheersbare (lees: onbeheerste) ontwikkelingen tijdens de bedrijfsuitvoering in de inrichting. Een onbeheerste, ongecontroleerde ontwikkeling wil zeggen dat de aanvankelijke afwijking dermate escaleert dat ze aan de controlemogelijkheid van het operationele personeel (te weten: de medewerkers op de werkvloer) ontsnapt. Daarbij moet worden gerealiseerd dat het begrip ongeval duidt op een plotse, onverwachte en ongeplande gebeurtenis. In het kader van de Seveso-richtlijn gaat het om een brand, explosie of emissie.
2. Er ontstaat gevaar voor de gezondheid van de mens (onmiddellijk of later). Chronische effecten van langdurige blootstellingen aan lage concentraties van giftige stoffen zijn niet te beschouwen als zwaar ongeval. De schade aan mens en milieu hoeft zich niet te hebben voorgedaan. Het zijn de potentiële gevolgen en niet de effectieve letsels of schade die bepalen zijn voor de ernst van het ongeval. Het gevaar hoeft zich ook niet uit te strekken tot buiten het terrein van de inrichting.
3. Bij de gebeurtenis zijn één of meer -bepaalde- gevaarlijke stoffen betrokken. De hoeveelheid gevaarlijke stoffen is van geen enkel belang met dien verstande dat die stoffen gevaar voor mens en milieu moet opleveren.”

Op grond van artikel 1, aanhef, sub b, van het Brzo is sprake van gevaarlijke stoffen indien het gaat om:

“stoffen, mengsels of preparaten, genoemd in bijlage I, deel 1, of behorend tot een categorie, genoemd in bijlage I, deel 2, en aanwezig als grondstof, product, bijproduct, residu of tussenprodukt, met inbegrip van stoffen, mengsels of preparaten waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij door het onbeheersbaar worden van een industrieel chemisch proces ontstaan”.

Ammoniumnitraat is een stof, genoemd in bijlage I, deel 1 van het Brzo, die voor de toepassing van het Brzo wordt aangemerkt als een gevaarlijke stof, indien sprake is van:

1. Gemengde/samengestelde ammoniumnitraatmeststoffen met fosfaat en/of kaliumcarbonaat;

2. Enkelvoudige ammoniumnitraatmeststoffen en gemengde/samengestelde ammoniumnitraatmeststoffen waarin het stikstofgehalte afkomstig van het ammoniumnitraat:

a. hoger is dan 24,5 gewichtsprocent, met uitzondering van mengsels van ammoniumnitraat en dolomiet, kalksteen en/of calciumcarbonaat met een zuiverheidsgraad van ten minste 90%;

b. hoger is dan 15,75 gewichtsprocent voor mengsels van ammoniumnitraat en ammoniumsulfaat, en

c. hoger is dan 28 gewichtsprocent (overeen komend met 80% ammoniumnitraat), voor mengsels van ammoniumnitraat en dolomiet, kalksteen of calciumcarbonaat met een zuiverheidsgraad van ten minste 90%;

3. Een technisch zuivere stof, van toepassing op ammoniumnitraat en ammoniumnitraatpreparaten waarin het stikstofgehalte, afkomstig van het ammoniumnitraat; a. gelegen is tussen 24,5 en 28 gewichtsprocent en die maximaal 0,4% aan brandbare stoffen bevatten;

b. hoger is dan 28 gewichtsprocent en die maximaal 0,2% aan brandbare stoffen bevatten, en c. waterige ammoniumnitraatoplossingen met een ammoniumnitraatconcentratie van meer dan 80 gewichtsprocent.

4. « off-specs-materiaal» en meststoffen die niet voldoen aan de eisen van de detonatietest.

Op grond van deze categorie-indeling is de rechtbank met de verdediging en anders dan de officier van justitie van oordeel dat ammoniumnitraat “an sich” voor de toepassing van het Brzo niet wordt aangemerkt als een gevaarlijke stof.

Ter zitting zijn test- en analyseresultaten van de samenstelling van bedoelde smelt overgelegd. Hieruit blijkt dat:

• er geen fosfaat en/of kaliumcarbonaat aan de smelt was toegevoegd;
• de smelt was samengesteld uit 75,65% ammoniumnitraat (hetgeen overeenkomt met een stikstofgehalte afkomstig van het ammoniumnitraat van 26,3 gewichtsprocent) en dolomiet als vulstof, met een zuiverheidsgraad van rond 99%;
• er geen sprake was van off-specs materiaal, en
• deze smelt is onderworpen aan een detonatietest met als resultaat dat dit mengsel niet kan detoneren (exploderen).

De officier van justitie heeft deze bevindingen niet weersproken. De rechtbank heeft uit het dossier geen feiten of omstandigheden geconstateerd die tot een ander oordeel zouden moeten leiden.

Een en ander betekent dat het vrijgekomen mengsel van vloeibaar ammoniumnitraat met dolomiet (calciumcarbonaat en magnesiumcarbonaat) niet onder één van de hierboven genoemde categorieën ammoniumnitraat kan worden ingedeeld als voorwaarde voor bewijs dat sprake was van een zwaar ongeval in de zin van het Brzo.

Nu niet bewezen kan worden dat dat bij de gebeurtenis één of meer -bepaalde- gevaarlijke stoffen in de zin van het Brzo betrokken waren, kan naar het oordeel van de rechtbank reeds om die reden niet bewezen worden dat op 15 juli 2013 in de inrichting van verdachte, bij het aanmaken van bedoelde smelt in de installatie SA170 in de RePP afdeling, sprake was van een risico dat zich tijdens die bedrijfsuitoefening een zwaar ongeval in de zin van het Brzo zou kunnen voordoen. Verdachte zal daarom van het primair ten laste gelegde worden vrijgesproken.

Het subsidiaire verwijt spitst zich toe op de omstandigheid dat verdachte op 15 juli 2013 geen veiligheidsbeheerssysteem had ingevoerd waarin de identificatie van de gevaren en de beoordeling van de risico's van zware ongevallen in de zin van het Brzo aan de orde kwamen ten aanzien van de installatie SA170 in de RePP ruimte.

Gelet op hetgeen de rechtbank hierboven heeft vastgesteld was er geen risico dat zich tijdens de bedrijfsuitoefening op 15 juli 2013 een zwaar ongeval in de zin van het Brzo ten aanzien van de installatie SA170 in de RePP ruimte zou kunnen voordoen. Niet is gebleken dat ten aanzien van die installatie op die dag met (andere) gevaarlijke stoffen in de zin van het Brzo werd gewerkt. Er was dan ook naar het oordeel van de rechtbank voor verdachte op de genoemde dag geen verplichting om de identificatie van de gevaren en de beoordeling van de risico's van zware ongevallen als bedoeld in het Brzo vast te leggen.

Verdachte zal daarom ook van het subsidiair ten laste gelegde worden vrijgesproken.

Daarmee kunnen de overige verweren van de verdediging onbesproken blijven.

De rechtbank zal verdachte van de primair en subsidiair ten laste gelegde feiten vrijspreken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Geldboetes voor Leegstandsbeheerder, Technische Dienst en Gemeente wegens schuld aan dodelijke elektrocutie douchende vrouw

Rechtbank Oost-Brabant 25 maart 2016, ECLI:NL:RBOBR:2016:1341

De gemeente Boxtel, Camelot Beheer en Camelot Technische Dienst zijn ieder veroordeeld tot een geldboete van 60.000 euro. Volgens de rechtbank Oost-Brabant zijn zij schuldig aan de dood van een 20-jarige vrouw.

De gemeente was in augustus 2012 eigenaar van een woning in Lennisheuvel (gemeente Boxtel) en Camelot Beheer was aangesteld als tijdelijk beheerder. In die periode trokken een man en een vrouw in de woning. Kort nadat zij daar gingen wonen, maakte de man bij de beheerder melding dat hij stroomschokken kreeg tijdens het douchen. De beheerder besloot in overleg met de gemeente om een monteur naar de woning te sturen. Hiervoor werd een zzp'er ingeschakeld die door Camelot Technische Dienst onder andere voor klussen op het gebied van elektra werd ingezet. Deze zzp'er stelde vast dat de aardleiding en de hiermee verbonden delen, waaronder ook de douchekraan, onder spanning stonden. Hij haalde een aantal draden los en stelde vervolgens vast dat hiermee de spanning van de aardleiding en de douchekraan af was. Daarmee was volgens hem het probleem opgelost. In januari 2013 ging het echter opnieuw mis en werd de vrouw tijdens het douchen geëlektrocuteerd waardoor zij om het leven kwam.

​Aanmerkelijke nalatigheid

De rechtbank oordeelt dat de gemeente, Camelot Beheer en Camelot Technische Dienst aanmerkelijk nalatig zijn geweest. De gemeente had in deze specifieke situatie de basisveiligheid van de woning op het gebied van elektriciteitsvoorziening moeten controleren, voordat zij de woning in beheer gaf aan Camelot Beheer. Ook had Camelot Beheer de elektrische installatie moeten controleren voordat zij de woning liet bewonen. Bovendien had de beheerder rondom de eerste storing in augustus verder onderzoek moeten verrichten om zich ervan te verzekeren dat alles veilig was. De rechtbankverwijt Camelot Technische Dienst dat zij, gelet op de bijzondere en ernstige aard van de melding, de gemelde storing liet verhelpen door een medewerker die daartoe niet was toegerust. Ook had Camelot Technische Dienst na de terugmelding van de monteur nader onderzoek moeten verrichten. Volgens de rechtbank had tenminste van dit bedrijf verwacht mogen worden dat zij zich er terdege van had verzekerd dat de bewoners voortaan konden rekenen op een veilige elektrische installatie.

Onherstelbaar leed

De rechtbank concludeert dat zowel de gemeente als Camelot Beheer en Camelot Technische Dienst op cruciale momenten in aanmerkelijke mate nalatig hebben gehandeld. Hierdoor is de nabestaanden van het slachtoffer onherstelbaar leed aangedaan. Het leven van een jonge vrouw is plots geëindigd en voor degenen die haar na stonden zijn de gebeurtenissen nog steeds niet of nauwelijks te bevatten. Derechtbank oordeelt dat de gemeente en de bedrijven een wezenlijk aandeel hebben gehad in die reeks van gebeurtenissen. Daarom wordt aan ieder dezelfde straf opgelegd. Hoewel een geldboete in schril contrast staat met de gevolgen van het strafbare feit, kan de rechtbank geen andersoortige straf opleggen, omdat de verdachten geen natuurlijke personen zijn. De rechtbank beseft dat geen enkele straf recht doet aan het leed van de direct betrokkenen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Mulderzaak milieuzone Utrecht. Kantonrechter stelt administratieve sanctie op nihil.

Rechtbank Midden-Nederland 8 februari 2016, ECLI:NL:RBMNE:2016:1129

Aan betrokkene is een sanctie opgelegd van €90. Het gaat om een gedraging, verricht op 14 mei 2015 om 16:22 uur te Utrecht (Sowetobrug/Graadt van Roggenweg) met een personenauto: rijden in strijd met een geslotenverklaring voor motorvoertuigen op meer dan 2 wielen, bord C6 bijlage I RVV 1990.

Betrokkene voert de volgende gronden aan. Betrokkene stelt dat hij op betreffende pleegdatum in Utrecht een persoon wilde ophalen. Bij het inrijden merkte betrokkene een voor hem onbekend bord (C6 met onderbord) op en besloot om het voertuig tot stilstand te brengen om te achterhalen wat het bord inhoudt. Betrokkene stelt dat het hem duidelijk werd, na het lezen van de omschrijving, dat het om een milieuzone gaat en het verbod voor zijn voertuig geldt. Betrokkene stelt dat hij direct is omgekeerd om de milieuzone te verlaten. Betrokkene stelt dat de overheid heeft nagelaten om burgers hiervan op de hoogte te stellen en dat betrokkene dit niet tijdens zijn theorie-examen heeft gehad omdat dit destijds niet van toepassing was. Betrokkene vindt dat hij adequaat gehandeld heeft door uit te zoeken wat het bord inhoudt en hier op juiste wijze heeft gehandeld door de milieuzone te verlaten. Volgens betrokkene is het bord bovendien zeer onduidelijk. Betrokkene verzoekt de kantonrechter om de beslissing van de officier van justitie te herzien.

De officier van justitie heeft ter zitting het standpunt ingenomen dat het beroep bij de kantonrechter ongegrond is.

De kantonrechter stelt vast dat betrokkene stelt dat er omstandigheden zijn waardoor de administratieve sanctie op nihil of op een lager bedrag had moet worden vastgesteld. De kantonrechter heeft geen aanleiding om te twijfelen aan de mededeling van betrokkene dat hij, na het zien van het bord (C6 met onderbord), gelijk heeft onderzocht wat het bord voor hem betekende. Betrokkene is door de opgezochte informatie tot de conclusie gekomen dat het bord voor zijn motorvoertuig geldt en heeft adequaat gereageerd door de milieuzone te verlaten. In de aangevoerde omstandigheden ziet de kantonrechter dan ook aanleiding om de sanctie te matigen tot nihil.

Gelet op het voorgaande beslist de kantonrechter als volgt.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte wordt vrijgesproken van het vervalsen van een taxatierapport en van zijn diploma's bedrijfseconomie

Rechtbank Oost-Brabant 16 maart 2016, ECLI:NL:RBOBR:2016:1169

Aan verdachte is, kort gezegd, onder 1 ten laste gelegd dat hij in de periode van 1 april 2009 tot en met 15 juli 2010 een taxatierapport heeft vervalst en in diezelfde periode van dat vervalste taxatierapport gebruik heeft gemaakt. De vervalsing zou bestaan uit het wijzigen van de originele taxatiewaarde van € 1.145.000,- in een taxatiewaarde van € 2.795.000,- en het gebruik zou er uit bestaan dat verdachte heeft gerefereerd aan dit vervalste taxatierapport in een aan het college van B&W gericht memo van 9 juli 2009, dan wel dit rapport in de administratie van de gemeente Nuenen heeft doen opnemen, dan wel het rapport aan de gemeente heeft verstrekt of doen toekomen.

Het aangepaste c.q. vervalste taxatierapport zou leidend zijn geweest in de verdere besluitvorming van het college van B & W van de gemeente Nuenen bij de aankoop van onroerend goed gelegen aan adres 1, aldus de officier van justitie.

De rechtbank is van oordeel dat het procesdossier geen bewijsmiddelen bevat waaruit kan worden afgeleid dat verdachte een taxatierapport heeft aangepast/vervalst, al dan niet in de ten laste gelegde periode.

Uit het dossier blijkt wel dat er in de administratie van de gemeente Nuenen een taxatierapport is aangetroffen met een aangepaste (hogere) taxatiewaarde dan die in het originele taxatierapport is opgenomen. De “modified” datum van dit aangetroffen rapport betreft echter 3 februari 2011 te 09.29 uur is. Deze datum valt buiten de tenlastegelegde periode en is bijna 8 maanden na de datum van het tekenen van de koopovereenkomst met betrekking tot adres 1, te weten 15 juli 2010 en kan aldus niet de basis hebben gevormd voor de aankoop door de gemeente Nuenen. Volgens de officier van justitie is als gevolg van de aanpassing op 3 februari 2011 het totaalbedrag in het taxatierapport op € 3.207.000,- uitgekomen. Verdachte wordt echter verweten dat hij het totaalbedrag heeft aangepast naar een bedrag van € 2.795.000,-.

Bovendien heeft de Rijksrecherche geconcludeerd dat het niet duidelijk is hoe het bij de gemeente aangetroffen enmodified taxatierapport tot stand is gekomen en wie dit heeft opgemaakt.

De rechtbank acht evenmin bewezen dat verdachte opzettelijk van een vervalst taxatierapport gebruik heeft gemaakt/ dit rapport heeft afgeleverd/voorhanden heeft gehad als ware het echt en onvervalst.

Naar het oordeel van de rechtbank wordt in de door verdachte opgestelde memo d.d. 9 juli 2009 immers niet gerefereerd aan het in de tenlastelegging aangeduide taxatierapport, nu in dit taxatierapport een totaalbedrag van € 2.795.000,- wordt genoemd voor het garagebedrijf inclusief gronden, terwijl in de memo voor het garagebedrijf inclusief gronden een bedrag van € 2.390.000,- wordt genoemd. Evenmin is gebleken dat verdachte een taxatierapport met een totaalbedrag van € 2.795.000,- in de administratie van de gemeente Nuenen heeft doen opnemen en/of heeft doen toekomen en/of aan de gemeente Nuenen heeft verstrekt.

Feit 2

Aan verdachte is onder 2 ten laste gelegd dat hij in de periode van 3 maart 2004 tot en met 31 juli 2014 zijn diploma’s bedrijfseconomie heeft vervalst en gebruikt, welk gebruik er uit zou bestaan dat verdachte deze vervalste diploma’s in voornoemde periode heeft verstrekt of doen toekomen aan de gemeente Nuenen (mede ten behoeve van het aangaan van een arbeidsovereenkomst).

De rechtbank is van oordeel dat op basis van de bewijsmiddelen in het dossier kan worden vastgesteld dat het diploma/doctoraalexamen bedrijfseconomie en het staatspraktijkdiploma bedrijfseconomie, beide op naam van verdachte, zijn vervalst.

De rechtbank kan echter uit de bewijsmiddelen niet afleiden dat verdachte deze geschriften in de ten laste gelegde periode, te weten 3 maart 2004 tot en met 31 juli 2014, heeft vervalst/opzettelijk heeft gebruikt/afgeleverd/voorhanden heeft gehad, nu de arbeidsovereenkomst tussen verdachte en de gemeente Nuenen is aangevangen in 1998 en de vervalste diploma’s ten behoeve van en voorafgaand aan het aangaan van die arbeidsovereenkomst aan de gemeente zijn verstrekt.

Vanaf 1998 heeft verdachte diverse functies binnen de gemeente Nuenen vervuld.

Uit het dossier is niet gebleken dat verdachte (telkens) bij aanvang van een nieuwe functie binnen de gemeente Nuenen zijn diploma’s opnieuw heeft moeten tonen.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte onder feit 1 en onder feit 2 is ten laste gelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens bijstandsfraude: verdachte heeft jarenlang in auto's gehandeld zonder de verdiensten daaruit op te geven

Rechtbank Noord-Nederland 30 oktober 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6147 Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan bijstandsfraude. Door zijn bijverdiensten uit de autohandel niet op te geven aan de sociale dienst, hebben hij en zijn partner tijdens deze periode ten onrechte een volledige bijstandsuitkering genoten. Verdachte heeft bekend. 

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 160 uur en een maand voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Noord-Nederland 30 oktober 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6148

De partner van verdachte wordt tot een gelijke straf veroordeeld.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens feitelijk leiding geven aan faillissementsfraude. Geen oplegging gevangenisstraf wegens gezondheidsredenen.

Rechtbank Amsterdam 9 december 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8766 Op basis van het dossier stelt de rechtbank vast dat voor verdachte al medio 2010 duidelijk was dat de onderneming waarvan hij de feitelijke bestuurder was, bedrijf 1 BV, zou failleren. In 2009 heeft bedrijf 1 BV een verlies van €561.829 geleden, verdachte heeft zich in augustus 2010 tot een advocaat gewend voor advies over de sanering van bedrijf 1 BV en op 9 augustus 2010 is een melding betalingsonmacht uitgegaan naar de Belastingdienst.

Na het faillissement op 18 januari 2011 is (een deel van) de administratie van bedrijf 1 BV overgedragen aan de curator. De curator heeft, na het bekijken daarvan, geconstateerd dat meerdere vóór het faillissement verrichte handelingen wijzen op een sterfhuisconstructie en heeft daarvan aangifte gedaan.

In de periode van 28 september 2009 tot 7 mei 2010 wordt in totaal €495.000 overgemaakt door naam 2 Belastingadviseur BV en naam 3 Beheer BV aan vennootschappen waarvan verdachte en of diens echtgenote bestuurder zijn, niet zijnde bedrijf 1 BV, met uitzondering van een bedrag van 50.000 dat betaald wordt aan bedrijf 1 BV. De andere betalingen (in totaal 445.000) komen terecht bij verdachte zelf, bij bedrijf 3 BV en bij bedrijf 6 BV (waarvan verdachte bestuurder is). In de jaarrekening 2009 is niets te vinden over deze overboekingen of de grondslag daarvan. De advocaat van bedrijf 2 BV legt nadien aan de curator een produktieovereenkomst over, gedateerd 27 september 2009, tussen bedrijf 2 BV en bedrijf 1 BV waaruit blijkt dat bedrijf 2 BV €495.000 exclusief BTW (589.050 inclusief BTW) zou betalen voor het produceren van steigers vooruitlopend op een in februari 2010 verwachte order van verhuurbedrijf. Uit de door verdachte overgelegde produktieovereenkomst blijkt dat de schuld van bedrijf 1 BV aan bedrijf 2 BV zou worden verrekend met een factuur van geleverd materiaal aan bedrijf 1 BV. Verder is er sprake van een aanvullende overeenkomst, een zogenaamde opdracht tot overboeking, waaruit blijkt dat verdachte kan aangeven aan wie en wanneer de verschuldigde bedragen moeten worden betaald. Volgens de curator is onder meer opvallend dat de in de factuur van bedrijf 1 BV aan bedrijf 2 BV van 15 september 2010 genoemde specificaties niet aanwezig zijn, dat de produktieovereenkomst en de opdracht tot overboeking alleen zijn ondertekend door verdachte, dat bedrijf 2 BV geen rentevergoeding zou ontvangen voor het uitlenen van het geldbedrag en dat de overeenkomst niet voorkomt in de administratie van bedrijf 1 BV. Er is bovendien geen voorraadadministratie zodat geen controle plaats kan vinden op de vraag of de steigers zijn geproduceerd dan wel uiteindelijk aan bedrijf 2 BV zijn geleverd, toen de order van verhuurbedrijf uitbleef.

• bedrijf 1 BV heeft in 2010 in totaal €67.406 overgemaakt aan bedrijf 3 BV van welke vennootschap verdachte bestuurder is. Ook is nog een betaling van €20.000 contant gedaan. Van deze betalingen zijn geen onderliggende facturen aangetroffen. Wel zijn de betalingen gedebiteerd in de rekening-courantverhouding van bedrijf 1 BV met bedrijf 7, terwijl bedrijf 1 BV de vordering niet op bedrijf 7 maar op bedrijf 3 BV heeft.
• bedrijf 5 BV, op welke onderneming bedrijf 1 BV een vordering had, heeft op 21 oktober 2010 een betaling van €54.729,42 gedaan aan bedrijf 4 BV, bij welke onderneming bedrijf 1 BV een schuld open had staan. In het grootboek is met betrekking tot de betaling opgenomen: ‘betaling bedrijf 4 BV voor bedrijf 1 BV betaald”.
• bedrijf 6 BV, de formele bestuurder van bedrijf 1 BV en tevens 100% aandeelhouder, is een financiële holding waarvan verdachte bestuurder is. 100% aandeelhouder van bedrijf 6 BV is de Stichting Administratiekantoor bedrijf 6 BV waarvan persoon 1, echtgenote van verdachte, de certificaten bezit. persoon 1 had een achtergestelde lening aan bedrijf 1 BV verstrekt van €225.000 die per 1 januari 2008 is afgewaardeerd naar nihil. Verdachte heeft alle vorderingen die bedrijf 1 BV in rekening-courant had, overgeheveld naar de rekening-courant verhouding tussen bedrijf 6 BV en bedrijf 1 BV waarmee een bedrag van €220.060 is overgegaan van bedrijf 1 BV op bedrijf 6 BV. Ook een aantal schulden is overgegaan. De vorderingen die bedrijf 1 BV had op andere ondernemingen zijn zo verminderd op de schuld van bedrijf 1 BV aan bedrijf 6 BV
• Er is geen voorraadadministratie gevoerd. De administratie was deels nauwkeurig en deels niet; een onderhandenwerk/projectadministratie is niet ter beschikking gesteld. De administratie was niet volledig. Aan de hand van de administratie heeft de curator in ieder geval niet bovenvermelde betalingen op juiste wijze kunnen controleren. De curator heeft dan ook aangifte gedaan.

Ter terechtzitting heeft verdachte geen duidelijkheid gegeven over de grondslag van deze overboekingen en de overige door de curator gesignaleerde gebreken. Hij heeft verklaard dat hij alles in het belang van het bedrijf heeft gedaan en dat hij – hoewel hij zich realiseerde dat het niet goed was – fouten heeft gemaakt en daarin heeft gehandeld met het oog op ‘het goed achterlaten van zijn familie’ waarmee hij doelt op zijn werknemers.

De rechtbank komt op grond van de stukken tot de conclusie dat verdachte voorafgaand aan het faillissement vrijwel alle activa van bedrijf 1 BV elders heeft ondergebracht en de schulden in bedrijf 1 BV heeft gelaten dan wel ondergebracht. Door aldus te handelen heeft verdachte een aantal crediteuren van bedrijf 1 BV benadeeld, waaronder de ABN-AMRO-bank die aan bedrijf 1 BV een bedrijfskrediet van 1 miljoen euro had verstrekt. In de periode vooruitlopend op het faillissement door verdachte als bestuurder verrichte handelingen, ligt zijn opzet besloten, zodat de rechtbank het opzet van verdachte bewezen acht.

Bewezenverklaring

Bedrieglijke bankbreuk, gepleegd door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Gelet op het feit dat verdachte lijdt aan een vorm van kanker waarvoor hij intensieve behandelingen moet ondergaan acht de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in dit geval niet passend.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 8 maanden met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.