Informeel adviseur vermogende oude dame geheel vrijgesproken van diefstal/verduistering en poging oplichting

Rechtbank Amsterdam 19 februari 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:1571 Het tenlastegelegde heeft betrekking op het vermogen van mevrouw (persoon 1). Zij had in de ten laste gelegde periode de leeftijd van 95 jaar bereikt. Uit de stukken en het verhandelde ter zitting (waaronder het ter zitting getoonde filmpje) komt naar voren dat verdachte vanuit de stichting waarvan hij directeur was, maatschappelijke ondersteuning aan haar bood, dat deze ondersteuning in de loop der tijd intensiever werd en ook een persoonlijker karakter had gekregen. Verdachte regelde allerlei zaken voor haar, waaronder ook haar dagelijkse bankzaken. Uit diverse verklaringen komt naar voren dat mevrouw persoon 1 afgezien van onheldere momenten, in de tenlastegelegde periode nog goed bij verstand was, maar wel vergeetachtig. Dit beeld vindt bevestiging in het zich in het dossier bevindende beeld en geluidsmateriaal.

Verdachte ontkent zich aan de ten laste gelegde diefstal/verduistering en poging tot oplichting te hebben schuldig gemaakt. Hij heeft verklaard dat hij inderdaad de feitelijke uitvoering van vermogenstransacties heeft geregeld, maar dat hij daarbij handelde in opdracht van mevrouw persoon 1 en met haar medeweten.

Mevrouw persoon 1 heeft omtrent de gebeurtenissen voor het eerst verklaard op 7 december 2010 ten overstaan van een financieel onderzoeker van de Rabobank, en vervolgens in het strafrechtelijk vooronderzoek op 3 mei 2011 en 2 november 2011. Op 6 september 2012 is mevrouw persoon 1 overleden.

Voor zover voor de vermogenstransacties schriftelijke opdracht moest worden gegeven bevinden zich door mevrouw persoon 1 getekende opdrachten in het dossier. Er zijn geen aanwijzingen dat van een vervalsing van deze handtekeningen sprake zou zijn. De officier van justitie heeft ter zitting bevestigd evenmin dergelijke aanwijzingen te zien en dat de tenlastelegging ten aanzien van feit 2 in het laatste gedachtestreepje niet het verwijt van vervalsing inhoudt.

Ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde

Met de officier van justitie en de verdediging acht de rechtbank het onder 1 primair en subsidiair ten laste gelegde niet bewezen. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

Uit het dossier blijkt dat zes keer een bedrag van 10.000,- euro van de Robeco-rekening van mevrouw persoon 1 naar haar ING-rekening is overgemaakt. Dit bedrag is vervolgens grotendeels contant opgenomen. Daarnaast is een bedrag opgenomen door middel van pintransacties die voor een deel betrekking hebben op aankopen van verdachte en is een overboeking gedaan ten behoeve van een privé doel van verdachte. In totaal is 54.144,74 (p. 122) van de rekening afgeschreven.

Verdachte heeft verklaard dat hij de bedragen in opdracht van persoon 1 heeft overgeboekt en in gedeeltes – al dan niet samen met persoon 1 – contant heeft opgenomen in verband met een voorgenomen contante schenking van persoon 1 aan haar nicht. Het geld heeft hij steeds na het pinnen in een envelop in de woning van persoon 1 achtergelaten. De pintransacties die betrekking hebben op zijn persoonlijke aankopen heeft hij naar eigen zeggen per ongeluk met de verkeerde pinpas betaald en evenals het bedrag van de onjuiste overboeking contant aan persoon 1 geretourneerd.

Mede op aanwijzing van verdachte, is een bedrag van 55.936,- euro in de woning van persoon 1 teruggevonden (bedrag genoemd in de handgeschreven verklaring van de getuige 1, bijlage bij het door de rechter–commissaris daaromtrent opgemaakte proces-verbaal van bevindingen van 11 oktober 2012). De rechtbank constateert dat dit bedrag hoger is dan het bedrag dat in totaal van de ING rekening is afgeschreven.

Bij de bovenstaande stand van zaken is er onvoldoende bewijs om vast te stellen dat verdachte het oogmerk had om zich een geldbedrag of geldbedragen (afkomstig uit de overboeking van 60.000,- euro naar de ING-rekening) wederrechtelijk toe te eigenen. Verdachte dient daarom van zowel de primair ten laste gelegde diefstal als de subsidiair ten laste gelegde verduistering te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij heeft geprobeerd persoon 1 te bewegen tot afgifte van een geldbedrag van ongeveer 1,2 miljoen euro, middels de (oplichtingsmiddelen) zoals die in de tenlastelegging zijn opgenomen.

Anders dan de officier van justitie en met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat dit feit evenmin kan worden bewezen. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

De rechtbank acht niet bewezen dat verdachte de Robecobankportefeuille van persoon 1 valselijk, listiglijk, bedrieglijk dan wel in strijd met de waarheid heeft verkocht, nu er onvoldoende bewijs is dat de verkoop van de beleggingsportefeuille zonder instemming van persoon 1 is gebeurd.

Evenmin kan worden bewezen dat verdachte valselijk, listiglijk, bedrieglijk dan wel in strijd met de waarheid een nieuwe tegenrekening, behorende bij de rekening van de beleggingsportefeuille, heeft geopend en valselijk, listiglijk, bedrieglijk dan wel in strijd met de waarheid heeft getracht 250.000,- euro naar de nieuwe tegenrekening over te boeken. De schriftelijke opdracht om de beleggingsportefeuille op te heffen en het saldo van ongeveer 1,2 miljoen over te boeken naar de tegenrekening bij de ING is immers door persoon 1 ondertekend, evenals de stukken voor het openen van de nieuwe tegenrekening bij de ING.

Uit het rapport van naam (los in het dossier) blijkt bovendien dat persoon 1, nadat zij op 7 november 2010 de eerste keer omtrent de bij de Robecobank ontstane twijfel werd geconfronteerd, heeft verklaard dat zij wist dat verdachte op haar naam een ING-rekening heeft geopend en dat verdachte haar heeft verteld dat hij het geld van de Robecorekening naar de nieuwe rekening bij de ING zou gaan overmaken. Zij heeft tevens verklaard dat zij alles in goed vertrouwen aan verdachte over laat (p. 5, paragraaf 1.3, klantbezoek/gespreksverslag mevrouw persoon 1). In de weergave van ditzelfde gesprek in het feitenrelaas van de heer persoon 2 (opgenomen in de brief aan de heren persoon 3 en persoon 4 van 22 december 2010, eveneens los in het dossier opgenomen) staat bovendien dat mevrouw persoon 1 heeft verklaard te weten dat verdachte op de ING-rekening gemachtigd was (paragraaf 2.1.3). Aan de geruime tijd later tot stand gekomen andersluidende verklaringen van mevrouw persoon 1 kan naar het oordeel van de rechtbank niet het bewijs voor het tegendeel worden ontleend.

Voor zover de overige in de tenlastelegging opgenomen verfeitelijkingen wel valselijk, listiglijk, bedrieglijk dan wel in strijd met de waarheid zijn, waren ze niet zonder meer geschikt om persoon 1 tot afgifte van een geldbedrag te bewegen. Door zich in strijd met de waarheid voor te doen als de kleinzoon van persoon 1 heeft verdachte immers niet geprobeerd persoon 1 tot afgifte van een geldbedrag te bewegen. Uit de door de bank opgenomen gesprekken blijkt bovendien dat persoon 1 niet weerspreekt dat verdachte haar kleinzoon is, sterker nog, zij noemt verdachte zelf haar ‘eerste’ zoon. Ook is niet aannemelijk geworden dat verdachte met zijn uitspraak tegen een medewerker van Robeco, dat het geld van persoon 1 onderdeel is van een schenking en moet worden overgeschreven op een andere naam, heeft geprobeerd persoon 1 tot afgifte van een geldbedrag te bewegen. Hetzelfde geldt voor het openen van een rekening bij de Robecobank met als doel daarop een schenking van ongeveer rond de 1,2 miljoen euro te boeken en de mededeling aan een medewerker van de Robecobank dat de opdrachten van persoon 1 moesten worden uitgevoerd en dat die opdrachten door die persoon 1 zijn getekend.

Samenvattend concludeert de rechtbank dat een aantal in de tenlastelegging opgenomen oplichtingsmiddelen niet kunnen worden bewezen en dat een aantal andere – zowel op zichzelf als in samenhang beschouwd – niet geschikt waren om mevrouw persoon 1 tot afgifte van geldbedragen te bewegen. Hoewel het gedrag van verdachte op onderdelen vragen oproept, is er onvoldoende bewijs voor het oordeel dat hij heeft gepoogd om persoon 1 op te lichten. Verdachte zal daarom ook van dit feit worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling recyclingbedrijf wegens het in strijd met de verleende omgevingsvergunninig overtollig water via de wasplaats lozen

Rechtbank Oost-Brabant 17 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1375

Verdachte staat terecht omdat er op 15 februari 2013 vanaf haar perceel, verontreinigd water in de naast het perceel gelegen kavelsloot is gebracht (feit 1) en er in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013, in strijd met de aan verdachte verleende omgevingsvergunning, tijdens werkzaamheden op het bedrijf van verdachte, overtollig water via de wasplaats is geloosd (feit 2).

Het standpunt van de officier van justitie

Op de in het schriftelijk requisitoir genoemde gronden heeft de officier van justitie geconcludeerd dat beide ten laste gelegde feiten, in de misdrijfvariant, wettig en overtuigend bewezen zijn.

Het standpunt van de verdediging

Op de in de pleitnota genoemde gronden heeft de verdediging primair tot vrijspraak van verdachte geconcludeerd.

Het oordeel van de rechtbank

Feit 1

De herkomst van het geloosde water

Uit de bewijsmiddelen blijkt dat verbalisant 1 op 15 februari 2013 heeft geconstateerd dat vanaf de noord-westhoek van het terrein van verdachte een aanzienlijke hoeveelheid water in een kavelsloot, grenzend aan het perceel van verdachte, terecht is gekomen. Dat dit water van het perceel van verdachte afkomstig was blijkt uit de waarnemingen van verbalisant 1 en de verklaring die de directeur van verdachte ter terechtzitting van 3 maart 2015 heeft afgelegd. Deze verklaringen vinden bevestiging in de nagenoeg overeenkomende EGV-waarde die tevens op 15 februari 2013 is gemeten op het terrein van verdachte, waarbij de EGV-waarden van dat terreinwater bij meetpunt 7, 2000 µS/cm (micro-Siemens per centimeter) bedroeg. Uit de metingen die verbalisant 1 op 15 februari 2013 in de kavelsloot heeft uitgevoerd en uit de analyserapporten van Aquon en AL-West BV blijkt dat het water in de kavelsloot verontreinigd was.

De (waterwet)vergunning

Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat het zowel onder de oude Wvo-vergunning, als onder de nieuwe Waterwetvergunning is verboden verontreinigd water op een oppervlaktewater te lozen en dat het onder vigeur van deze vergunningen was toegestaan potentieel verontreinigd water afkomstig van het oostelijk deel van het terrein op het oppervlaktewater te lozen. Uit de bewijsmiddelen is gebleken dat het water dat op 15 februari 2013 in de kavelsloot is geloosd, afkomstig was van het noordwestelijk deel van de inrichting. Het lozen van water afkomstig van dit deel van de inrichting was onder de Wvo-vergunning, noch onder Waterwetvergunning vergund.

Door de verdediging is een beroep gedaan op de vrijstellingsclausule bedoeld in artikel 3.33 eerste lid van het Activiteitenbesluit. Daarin is bepaald dat het is toegestaan in een oppervlaktewaterlichaam, niet zijnde een vuilwaterriool, water te lozen indien dat water in contact met inerte goederen is geweest indien het gehalte aan onopgeloste stoffen in enig steekmonster niet meer bedraagt dan 300 milligram per liter. In de visie van de verdediging betrof het geloosde water smeltwater dat via zand, een inert goed, in de kavelsloot terecht is gekomen.

De rechtbank verwerpt dit verweer. In artikel 1.1 van het Activiteitenbesluit wordt onder inerte goederen verstaan “goederen die geen bodembedreigende stoffen, gevaarlijke stoffen of CMR-stoffen zijn”. Verbalisant 1 heeft vastgesteld dat gezien de aard van de opgeslagen goederen, zoals zeefzand uit de compostering, er geen sprake is geweest van inerte goederen. Deze vaststelling wordt bevestigd door de analyseresultaten van het geloosde water waaruit is gebleken dat dit water sterk was verontreinigd met mineralen en zouten. Dit op zich duidt er al op dat het water met niet inerte goederen in aanraking is geweest. Nu het geloosde water niet – in elk geval niet alleen - met inerte goederen in contact is geweest, kan verdachte zich niet met succes beroepen op de bepaling neergelegd in artikel 3.33 eerste lid van het Activiteitenbesluit.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, wijst de rechtbank het ter terechtzitting van 3 maart 2015 door de raadsman van verdachte gedane verzoek een deskundige te horen over het gehalte onopgeloste stoffen in het geloosde water af, nu de rechtbank van oordeel is dat het geloosde water met niet-inerte goederen in contact is geweest.

Al dan niet opzettelijk handelen

Op grond van de inhoud van de in de bewijsbijlage weergegeven bewijsmiddelen en op grond van hetgeen verder ter terechtzitting van 3 maart 2015 is gebleken, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat er op 15 februari 2013 een aanzienlijke hoeveelheid verontreinigd water vanaf het terrein van verdachte in de aan dat terrein grenzende kavelsloot is gestroomd. De rechtbank heeft echter niet vast kunnen stellen op welke wijze dat water in de kavelsloot is gekomen noch dat (personeelsleden van) verdachte wetenschap had(den) van het feit dat water vanaf het terrein in de kavelsloot stroomde. Om die reden kan de rechtbank niet vaststellen of verdachte dit feit opzettelijk heeft gepleegd, ook niet in de zin van voorwaardelijk opzet. Daarom zal verdachte ten aanzien van dit onderdeel bij het onder 1 bewezen verklaarde feit, de zogenaamde misdrijfvariant, worden vrijgesproken.

Naar het oordeel van de rechtbank had het echter wel op de weg van verdachte gelegen zodanige voorzieningen te treffen dat het verontreinigde water niet in de kavelsloot kon stromen. Nu verdachte dat heeft nagelaten, acht de rechtbank de zogenaamde overtredingsvariant van het onder 1 ten laste gelegde feit wel wettig en overtuigend bewezen.

Conclusie

De door de verdediging gevoerde verweren die hiervoor niet zijn besproken, worden verworpen door de inhoud van de bewijsmiddelen die de rechtbank voor dit feit heeft gebezigd. De rechtbank zal daar niet expliciet op ingaan. De door de raadsman aangevoerde feiten en omstandigheden zijn niet van die aard en ernst, dat de voor het bewijs gebruikte bewijsmiddelen als onbetrouwbaar moeten worden aangemerkt.

Op grond van de inhoud van de bewijsmiddelen zoals die in de bijlage zijn weergegeven, in combinatie met hetgeen hiervoor is overwogen, acht de rechtbank het onder 1 aan verdachte ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen, een en ander zoals hierna onder “De bewezenverklaring” nader zal worden omschreven.

Feit 2 Lozingen op de wasplaats en de herkomst van het geloosde water

Op grond van de inhoud van de in de bewijsbijlage weergegeven bewijsmiddelen en op grond van hetgeen verder ter terechtzitting van 3 maart 2015 is gebleken, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat op diverse tijdstippen in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 ongeveer 200 lozingen van water op de wasplaats van het perceel van verdachte hebben plaatsgevonden en dat in elk geval van 48 van die lozingen vaststaat dat het water, nadat dit van de bassins naar de wasplaats is vervoerd, daar is geloosd.

Aldus is in elk geval 48 keer gehandeld in strijd met voorschrift 4.1.10 verbonden aan de omgevingsvergunning die Gedeputeerde Staten van de provincie Noord-Brabant op 9 november 2006 aan verdachte heeft verleend. Aldus is gehandeld in strijd met het bepaalde in artikel 2.3 aanhef onder a van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Uit deze vergunning of de daaraan verbonden voorwaarden, blijkt niet dat het verdachte is vergund water op de wasplaats te lozen, ongeacht de herkomst van dat water. Door desondanks op grote schaal water op de wasplaats te lozen, heeft verdachte de werking van de inrichting veranderd. Voor zover de herkomst van het geloosde water niet is vast te stellen, is de lozing van dat water op de wasplaats in strijd met het bepaalde in artikel 2.1 eerste lid aanhef onder e sub 2o van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Overtollig water in de zin van vergunningvoorschrift 4.1.10

Op de in de pleitnota genoemde gronden heeft de verdediging aangevoerd dat er eerst sprake van “overtollig” water kan zijn indien de opslagcapaciteit voor water in de inrichting niet toereikend zou zijn.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Reeds uit het enkele feit dat verdachte zich van het water heeft willen ontdoen, volgt dat verdachte dit water niet langer nuttig kon gebruiken. Daarmee werd dat water voor verdachte overtollig.

Al dan niet opzettelijk handelen

Zoals hiervoor al is overwogen, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat een persoon die in dienstbetrekking bij verdachte werkzaam was, op diverse tijdstippen in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 verschillende omvangrijke lozingen van water op de wasplaats van het perceel van verdachte heeft uitgevoerd.

Voor zover de verdediging zich op het standpunt heeft gesteld dat verdachte niet wist en niet hoefde te weten dat de handelingen van dit personeelslid, zouden (kunnen) leiden tot overtreding van de voorschriften, is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden gezegd dat er sprake is van een verontschuldigbare onwetendheid te dien aanzien, waardoor iedere mate van verwijtbaarheid zou ontbreken. Van een professionele organisatie als verdachte, mag worden verwacht dat zij op de hoogte is van de bedrijfsvoering en de gevolgen daarvan, afgezet tegen de vigerende vergunningen, nu deze de kern raken van haar bedrijfsactiviteiten.

Niet is gebleken dat door verdachte in de bedrijfsvoering een structuur is gecreëerd teneinde voldoende toezicht te houden op de uitgevoerde werkzaamheden, of dat namens verdachte voldoende toezicht is gehouden. Evenmin is gebleken dat de werknemers van verdachte zodanig adequaat zijn geïnstrueerd dat zij hun werkzaamheden binnen de grenzen van de geldende regelgeving konden uitvoeren. Aldus heeft verdachte het betrachten van de zorg die in redelijkheid van haar kon worden gevergd met het oog op de voorkoming van de overtreding van de ten laste gelegde vergunning c.q. vergunningvoorschriften nagelaten. Hierdoor heeft verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat een of meer van haar medewerkers in strijd met de aan verdachte verleende omgevingsvergunning of met de daaraan verbonden voorwaarden, zou kunnen handelen.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen verwerpt de rechtbank het door de verdediging gevoerde verweer dat verdachte deze feiten niet opzettelijk heeft gepleegd.

Conclusie

De door de verdediging gevoerde verweren die hiervoor niet zijn besproken, worden verworpen door de inhoud van de bewijsmiddelen die de rechtbank voor dit feit heeft gebezigd. De rechtbank zal daar niet expliciet op ingaan. De door de raadsman aangevoerde feiten en omstandigheden zijn niet van die aard en ernst, dat de voor het bewijs gebruikte bewijsmiddelen als onbetrouwbaar moeten worden aangemerkt.

Op grond van de inhoud van de bewijsmiddelen zoals die in de bijlage zijn weergegeven, in combinatie met hetgeen hiervoor is overwogen, acht de rechtbank het onder 2 aan verdachte ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen, een en ander zoals hierna onder “De bewezenverklaring” nader zal worden omschreven.

Overmacht

De raadsman van verdachte heeft geconcludeerd dat verdachte er geen rekening mee had hoeven te houden dat op 15 februari 2013 smeltwater vanaf haar terrein in de aangrenzende kavelsloot zou kunnen komen doordat een grote hoeveelheid smeltwater op een bevroren bodem terecht zou komen en daardoor niet in de bodem zou kunnen trekken en vervolgens naar de kavelsloot zou afvloeien. De raadsman concludeert hieruit dat sprake is van overmacht als bedoeld in artikel 40 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Voor zover al uitgegaan moet worden van de lezing van verdachte dat sprake is van smeltwater, overweegt de rechtbank daartoe als volgt. De plotselinge aanwezigheid van een flinke hoeveelheid smeltwater op een deels bevroren ondergrond, vormt niet een zodanig extreme omstandigheid dat verdachte zich daarop niet had kunnen voorbereiden door het treffen van voorzieningen om ook onder de omstandigheden zoals die op 15 februari 2013 waren, te voorkomen dat verontreinigd water in de kavelsloot zou kunnen stromen. Nadat dit feit op 15 februari 2013 was geconstateerd, heeft verdachte de volgende dag een aarden wal opgeworpen waardoor het afvloeien van het water naar de kavelsloot is gestopt. Die voorziening had verdachte eerder kunnen en moeten treffen.

Bewezenverklaring

Feit 1: overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 6.2, eerste lid van de Waterwet, begaan door een rechtspersoon. 

Feit 2: medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 2.3 aanhef en onder a of b van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd of medeplegen van een voorschrift gesteld bij artikel 2.1, eerste lid aanhef en onder e van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, opzettelijk begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Feit 1: geldboete van € 2.000.

Feit 1: geldboete van € 75.000, waarvan € 25.000 voorwaardelijke met een proeftijd van twee jaren.

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van de door verdachte gepleegde strafbare feiten betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met situatie van verdachte, waaronder haar draagkracht, zoals daarvan uit het onderzoek ter terechtzitting van 3 maart 2015 is gebleken.

In het nadeel van verdachte weegt mee dat verdachte zich, door water te lozen in strijd met de omgevingsvergunning, een concurrentievoordeel heeft verworven ten opzichte van haar branchegenoten die zich wel aan de voorgeschreven regels hebben gehouden en kosten hebben gemaakt om het overtollige water op legale wijze af te voeren.

De rechtbank is van oordeel, dat kan worden volstaan met het opleggen van een gedeeltelijk voorwaardelijke geldboete. Enerzijds wil de rechtbank daarmee de ernst van de door verdachte gepleegde strafbare feiten tot uitdrukking brengen en anderzijds wil zij door invloed uit te oefenen op het gedrag van de verdachte het door verdachte opnieuw plegen van een (soortgelijk) strafbaar feit tegengaan.

De door de officier van justitie gevorderde voorwaardelijke stillegging van de onderneming zal de rechtbank niet opleggen. Oplegging van een dergelijke maatregel acht de rechtbank thans nog niet opportuun.

Lees hier de volledige uitspraak.

Medewerkers recyclingbedrijf & Statutair directeur vrijgesproken van medeplegen van dan wel feitelijk leiding geven aan het in strijd met de verleende omgevingsvergunninig overtollig water lozen

Rechtbank Oost-Brabant 17 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1374

Verdachte is als operationeel manager in loondienst werkzaam bij het bedrijf, gevestigd aan adres 2. In die hoedanigheid is hij verantwoordelijk voor de wijze waarop de werkzaamheden bij het bedrijf worden uitgevoerd.

In de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 is op het terrein van het bedrijf, in strijd met de aan het bedrijf verleende omgevingsvergunning overtollig water via de wasplaats geloosd. Bij vonnis van 17 maart 2015 is het bedrijf als medepleger voor dit feit veroordeeld.

Primair wordt verdachte verweten dat hij dit feit mede heeft gepleegd. Subsidiair wordt verdachte verweten dat hij voor dit feit opdracht heeft gegeven, dan wel dat hij aan dat feit feitelijk leiding heeft gegeven. De rechtbank overweegt daartoe het navolgende.

De operationeel manager in loondienst bij een recyclingbedrijf wordt vrijgesproken van medeplegen van dan wel het feitelijk leiding geven aan het in strijd met de verleende omgevingsvergunninig overtollig water via de wasplaats lozen.

Uit het procesdossier en uit het verhandelde ter terechtzitting van 3 maart 2015 is niet gebleken dat verdachte enige handeling heeft verricht die er toe strekte dat in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 op het bedrijfsterrein van het bedrijf water op de wasplaats werd geloosd. Evenmin is gebleken dat verdachte op zodanig nauwe en bewuste wijze met een ander heeft samengewerkt dat hij op grond daarvan als medepleger van deze handeling kan worden aangemerkt.

De rechtbank dient ten slotte de vraag te beantwoorden of verdachte als opdrachtgever dan wel als feitelijk leidinggever kan worden aangemerkt. In dit verband zijn de criteria zoals door de Hoge Raad geformuleerd in de arresten Slavenburg I en II van belang. In het eerstgenoemde arrest heeft de Hoge Raad bepaald dat sprake is van feitelijk leidinggeven als de verdachte van de verboden gedraging op de hoogte was. In het arrest Slavenburg II is dit vereiste genuanceerd door te bepalen dat onder omstandigheden sprake kan zijn van feitelijk leidinggeven aan de verboden gedraging, indien de verdachte maatregelen ter voorkoming van die gedraging achterwege laat, hoewel hij daartoe bevoegd en redelijkerwijs gehouden is en hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardt dat de verboden gedraging zich zal voordoen, zodat hij die gedraging opzettelijk bevordert.

Uit de inhoud van het procesdossier en uit het verhandelde ter terechtzitting van 3 maart 2015 is de rechtbank niet gebleken dat verdachte van voormelde gedraging – het lozen van water op de wasplaats in strijd met de aan het bedrijf verleende vergunning – op de hoogte was, of daarvan op de hoogte had kunnen of moeten zijn.

De hiervoor genoemde feiten en omstandigheden maken dat er onvoldoende redenen zijn om verdachte voor de verboden gedraging aansprakelijk te achten. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat verdachte het plegen van de ten laste gelegde overtreding heeft aanvaard. Verdachte zal van het ten laste gelegde feit worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Oost-Brabant 17 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1373

De statutair directeur van de vennootschap die het recyclingbedrijf bestuurt wordt vrijgesproken van feitelijk leiding geven aan het in strijd met de verleende omgevingsvergunninig overtollig water via de wasplaats lozen.

Verdachte is statutair directeur verbonden aan bedrijf 2. Deze vennootschap is de bestuurder van bedrijf 1, gevestigd aan adres 2. In die hoedanigheid is verdachte verantwoordelijk voor de wijze waarop de werkzaamheden bij bedrijf 1 worden uitgevoerd.

In de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 is op het terrein van bedrijf 1, in strijd met de aan het bedrijf verleende omgevingsvergunning overtollig water via de wasplaats geloosd. Bij vonnis van 17 maart 2015 is bedrijf 1 als medepleger voor dit feit veroordeeld.

Verdachte wordt verweten dat hij voor dit feit opdracht heeft gegeven, dan wel dat hij aan dat feit feitelijk leiding heeft gegeven. De rechtbank overweegt daartoe het navolgende.

De rechtbank dient ten slotte de vraag te beantwoorden of verdachte als opdrachtgever dan wel als feitelijk leidinggever kan worden aangemerkt. In dit verband zijn de criteria zoals door de Hoge Raad geformuleerd in de arresten Slavenburg I en II van belang. In het eerstgenoemde arrest heeft de Hoge Raad bepaald dat sprake is van feitelijk leidinggeven als de verdachte van de verboden gedraging op de hoogte was. In het arrest Slavenburg II is dit vereiste genuanceerd door te bepalen dat onder omstandigheden sprake kan zijn van feitelijk leidinggeven aan de verboden gedraging, indien de verdachte (in strijd met de op hem rustende zorgplicht) maatregelen ter voorkoming van die gedraging achterwege laat, hoewel hij daartoe bevoegd en redelijkerwijs gehouden is en hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardt dat de verboden gedraging zich zal voordoen, zodat hij die gedraging opzettelijk bevordert.

Uit de inhoud van het procesdossier en uit het verhandelde ter terechtzitting van 3 maart 2015 is de rechtbank niet gebleken dat verdachte van voormelde gedraging – het lozen van water op de wasplaats in strijd met de aan bedrijf 1 verleende vergunning – op de hoogte was, of daarvan op de hoogte had kunnen of moeten zijn. Niet is gebleken dat verdachte zich min of meer bewust onwetend heeft gehouden voor het feit dat op het terrein van bedrijf 1 in strijd met de aan bedrijf 1 verleende omgevingsvergunning werd gehandeld.

De hiervoor genoemde feiten en omstandigheden maken dat er onvoldoende redenen zijn om verdachte voor de verboden gedraging aansprakelijk te achten. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat verdachte het plegen van de ten laste gelegde overtreding heeft aanvaard. Verdachte zal van het ten laste gelegde feit worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Oost-Brabant 17 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1372

Een planner in loondienst bij het recyclingbedrijf wordt vrijgesproken van medeplegen van dan wel het feitelijk leiding geven aan het in strijd met de verleende omgevingsvergunninig overtollig water via de wasplaats lozen.

Verdachte is als planner in loondienst werkzaam bij bedrijf 1, gevestigd aan adres 2. In die hoedanigheid is hij verantwoordelijk voor de dagelijkse verdeling van de werkzaamheden die bij bedrijf 1 worden uitgevoerd.

In de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 is op het terrein van bedrijf 1, in strijd met de aan het bedrijf verleende omgevingsvergunning overtollig water via de wasplaats geloosd. Bij vonnis van 17 maart 2015 is bedrijf 1 als medepleger voor dit feit veroordeeld.

Primair wordt verdachte verweten dat hij dit feit mede heeft gepleegd. Subsidiair wordt verdachte verweten dat hij voor dit feit opdracht heeft gegeven, dan wel dat hij aan dat feit feitelijk leiding heeft gegeven. De rechtbank overweegt daartoe het navolgende.

Uit het procesdossier en uit het verhandelde ter terechtzitting van 3 maart 2015 is niet gebleken dat verdachte enige handeling heeft verricht die er toe strekte dat in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 op het bedrijfsterrein van bedrijf 1 water op de wasplaats werd geloosd. Evenmin is gebleken dat verdachte op zodanig nauwe en bewuste wijze met een ander heeft samengewerkt dat hij op grond daarvan als medepleger van deze handeling kan worden aangemerkt.

Gelet hierop acht de rechtbank het primair ten laste gelegde niet wettig en overtuigend bewezen. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De rechtbank dient ten slotte de vraag te beantwoorden of verdachte als opdrachtgever dan wel als feitelijk leidinggever kan worden aangemerkt. In dit verband zijn de criteria zoals door de Hoge Raad geformuleerd in de arresten Slavenburg I en II van belang. In het eerstgenoemde arrest heeft de Hoge Raad bepaald dat sprake is van feitelijk leidinggeven als de verdachte van de verboden gedraging op de hoogte was. In het arrest Slavenburg II is dit vereiste genuanceerd door te bepalen dat onder omstandigheden sprake kan zijn van feitelijk leidinggeven aan de verboden gedraging, indien de verdachte maatregelen ter voorkoming van die gedraging achterwege laat, hoewel hij daartoe bevoegd en redelijkerwijs gehouden is en hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardt dat de verboden gedraging zich zal voordoen, zodat hij die gedraging opzettelijk bevordert. Het louter toelaten dat de verboden gedraging wordt verricht, is daartoe niet voldoende.

Uit de inhoud van het procesdossier en uit het verhandelde ter terechtzitting van 3 maart 2015 is de rechtbank niet gebleken dat verdachte van voormelde gedraging – het lozen van water op de wasplaats in strijd met de aan bedrijf 1 verleende vergunning – op de hoogte was, of daarvan op de hoogte had kunnen of moeten zijn.

Deze omstandigheden maken dat er onvoldoende redenen zijn om verdachte voor de verboden gedraging aansprakelijk te achten. Evenmin is gebleken dat verdachte zich min of meer bewust onwetend heeft gehouden voor het feit dat op het terrein van bedrijf 1 in strijd met de verleende omgevingsvergunning werd gehandeld.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat verdachte het plegen van de ten laste gelegde overtreding heeft aanvaard. Verdachte zal ook van het subsidiair ten laste gelegde feit worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Medewerker in loondienst bij recyclingbedrijf veroordeeld voor medeplegen van het in strijd met de verleende omgevingsvergunninig overtollig water lozen

Rechtbank Oost-Brabant 17 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1376

Verdachte staat terecht omdat hij bij de uitvoering van zijn werkzaamheden bij zijn werkgever (bedrijf), in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013, in strijd met de aan het bedrijf verleende omgevingsvergunning overtollig water via de wasplaats heeft geloosd.

Het standpunt van de officier van justitie

Op de in het schriftelijk requisitoir genoemde gronden heeft de officier van justitie geconcludeerd dat het ten laste gelegde feit, in de misdrijfvariant, wettig en overtuigend bewezen kan worden.

Het standpunt van de verdediging

Op de in de pleitnota genoemde gronden heeft de verdediging zich primair op het standpunt gesteld dat verdachte van het hem ten laste gelegde feit moet worden vrijgesproken. Mocht verdachte toch worden veroordeeld dan kan slechts de overtredingsvariant worden bewezen omdat niet is komen vast te staan dat verdachte dit feit opzettelijk heeft gepleegd.

Het oordeel van de rechtbank

Omwille van de leesbaarheid van het vonnis wordt voor wat betreft de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen verwezen naar de uitwerking daarvan. Deze is als bijlage bij dit vonnis gevoegd en de inhoud van die bijlage dient als hier herhaald en ingelast te worden beschouwd.

Lozingen op de wasplaats en de herkomst van het geloosde water

Op grond van de inhoud van de in de bewijsbijlage weergegeven bewijsmiddelen en op grond van hetgeen verder ter terechtzitting van 3 maart 2015 is gebleken, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat op diverse tijdstippen in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 ongeveer 200 lozingen van water op de wasplaats van het perceel van verdachte hebben plaatsgevonden en dat in elk geval van 48 van die lozingen vaststaat dat het water, nadat dit van de bassins naar de wasplaats is vervoerd, daar is geloosd.

Aldus is in elk geval 48 keer gehandeld in strijd met voorschrift 4.1.10 verbonden aan de omgevingsvergunning die Gedeputeerde Staten van de provincie Noord-Brabant op 9 november 2006 aan verdachte heeft verleend. Aldus is gehandeld in strijd met het bepaalde in artikel 2.3 aanhef onder a van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Uit deze vergunning of de daaraan verbonden voorwaarden, blijkt niet dat het verdachte is vergund water op de wasplaats te lozen, ongeacht de herkomst van dat water. Door desondanks op grote schaal water op de wasplaats te lozen, heeft verdachte de werking van de inrichting veranderd. Voor zover de herkomst van het geloosde water niet is vast te stellen, is de lozing van dat water op de wasplaats in strijd met het bepaalde in artikel 2.1 eerste lid aanhef onder e sub 2o van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.

Overtollig water in de zin van vergunningvoorschrift 4.1.10

Op de in de pleitnota genoemde gronden heeft de verdediging aangevoerd dat er eerst sprake van “overtollig” water kan zijn indien de opslagcapaciteit voor water in de inrichting niet toereikend zou zijn.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Reeds uit het enkele feit dat het bedrijf zich van het water heeft willen ontdoen, volgt dat [bedrijf] dit water niet langer nuttig kon gebruiken. Daarmee werd dat water voor het bedrijf overtollig.

Medeplegen

In de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 was verdachte werkzaam bij [bedrijf]. In het kader van de uitoefening van zijn werkzaamheden heeft verdachte in die periode een groot aantal keer water op de wasplaats van het bedrijf geloosd. Dit handelen is in strijd met de aan het bedrijf verleende omgevingsvergunning en de daaraan verbonden voorschriften. Het handelen van verdachte kan aan bedrijf worden toegerekend nu de rechtbank van oordeel is dat [bedrijf] het handelen van verdachte heeft aanvaard. Bedrijf voldoet aan de in de rechtspraak bestendig gebruikte oriëntatiepunten om gedragingen van haar werknemers aan het bedrijf te kunnen toerekenen. De rechtbank verwijst hiertoe onder meer naar de arresten van de Hoge Raad van 23 februari 1954, NJ 1954, 178 [IJzerdraadcriteria] en van 21 oktober 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF7938 [Drijfmestarrest].

Nu verdachte de feitelijke handeling van het lozen van water op de wasplaats, in strijd met de aan het bedrijf verleende omgevingsvergunning en de daaraan verbonden voorwaarden, feitelijk heeft gepleegd in het kader van de uitvoering van zijn dagelijkse werkzaamheden voor het bedrijf en het bedrijf heeft nagelaten die zorg te betrachten die in redelijkheid van haar kon worden gevergd met het oog op de voorkoming van de overtreding van de aan haar verleende omgevingsvergunning c.q. de daaraan verbonden voorschriften, is de rechtbank van oordeel dat tussen verdachte en [bedrijf] sprake is van een zodanig bewuste en nauwe samenwerking dat zij als medeplegers in de zin van artikel 47 van het Wetboek van Strafrecht kunnen worden aangemerkt.

Al dan niet opzettelijk handelen

Verdachte heeft vanaf oktober 2010 werkzaamheden voor het bedrijf verricht, hoofdzakelijk bestaande uit het stofvrij en schoon houden van de bedrijfslocatie. Uit niets is gebleken dat het lozen van overtollig water tot de werkzaamheden van verdachte behoorden.

Desondanks heeft verdachte in de periode van 18 februari 2013 tot en met 24 september 2013 op grote schaal water op de wasplaats geloosd. Gelet op de grootschaligheid van de door verdachte uitgevoerde lozingen en de bestemming van de wasplaats bij het bedrijf, die bestond uit het wassen van motorvoertuigen of onderdelen daarvan en niet uit het lozen van water, had het op de weg van verdachte gelegen navraag te doen of het lozen van water op de afwasplaats binnen de bestaande regelgeving toelaatbaar was.

Nu niet is gebleken dat verdachte deze informatie heeft ingewonnen, heeft hij willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat zijn handelen, het lozen van water op de wasplaats, in strijd met de geldende regelgeving kon zijn.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen verwerpt de rechtbank het door de raadsvrouwe van verdachte gevoerde verweer dat verdachte dit feit niet opzettelijk heeft gepleegd.

Conclusie

De door de verdediging gevoerde verweren die hiervoor niet zijn besproken, worden verworpen door de inhoud van de bewijsmiddelen die de rechtbank voor dit feit heeft gebezigd. De rechtbank zal daar niet expliciet op ingaan. De door de raadsvrouwe aangevoerde feiten en omstandigheden zijn niet van die aard en ernst, dat de voor het bewijs gebruikte bewijsmiddelen als onbetrouwbaar moeten worden aangemerkt.

Bewezenverklaring

Medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 2.3. aanhef en onder a of b, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd of medeplegen van een voorschrift gesteld bij artikel 2.1, eerste lid aanhef en onder e van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Geldboete van EUR 750.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte wordt vrijgesproken van feitelijk leiding geven aan/opdracht geven tot het opnemen van valse facturen in de administratie van zijn bedrijf

Rechtbank Oost-Brabant 10 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1304

Verdachte wordt verweten dat hij feitelijk leiding geven zou hebben gegeven aan dan wel opdracht zou hebben gegeven tot het opnemen van valse facturen in de administratie van zijn bedrijf (bedrijf 1).

Het gaat om verkoopfacturen afkomstig van de bedrijf 1, (telkens) gericht aan bedrijf 2 (D-041, D-048, D-051, D-054, D-057, D-060, D-075 en D-082), telkens terzake verkoop en/of levering aan bedrijf 2 terzake (een) op die factu(u)r(en) vermelde goed(eren) tegen (een) op die factu(u)r(en) vermelde prijzen/prijs. Dit terwijl een verkoop en/of levering door de bedrijf 1 van (een) goed(eren) zoals op die factu(u)r(en) vermeld in werkelijkheid (telkens) niet heeft plaatsgevonden, in elk geval (telkens) niet heeft plaatsgevonden tegen (een) op die factu(u)r(en) vermelde prijzen/prijs, zulks (telkens) met het oogmerk om voormeld(e) geschrift(en) (telkens) als echt en onvervalst te gebruiken of door een ander of anderen te doen gebruiken.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie vindt de verklaringen van verdachte niet geloofwaardig en acht het feit wettig en overtuigend bewezen.

De officier van justitie eist een taakstraf van 200 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een proeftijd van 3 jaar.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat het feit niet wettig en overtuigend is bewezen, zodat verdachte dient te worden vrijgesproken.

Vrijspraak

De rechtbank ziet zich eerst gesteld voor de vraag of de tenlastegelegde facturen vals zijn. De rechtbank beantwoordt deze vraag bevestigend. De tenlastegelegde facturen zijn qua lay-out anders dan de gebruikelijke door bedrijf 1 opgemaakte facturen. Uit het onderzoek van de FIOD is verder niet gebleken dat bedrijf 2 heeft betaald voor de beweerdelijk door hen afgenomen auto’s, waarbij in een aantal gevallen naast die beweerdelijke verkoop aan bedrijf 2 sprake is van een tweede verkoop door bedrijf 1aan een ander (bijvoorbeeld ten aanzien van de auto vermeld op document D-051). Voor enkele transacties geldt dat ten aanzien van de verkochte auto geen inkoopfactuur met betrekking tot die auto is aangetroffen, te weten wat betreft de auto’s vermeld op de documenten D-041 en D-054. In sommige gevallen zou de auto met verlies zijn doorverkocht. Een auto wordt beweerdelijk op 16 maart 2009 verkocht aan bedrijf 2 voor € 62.500 (zonder dat bij bedrijf 1 een voorafgaande corresponderende inkoopfactuur is aangetroffen), en wordt vervolgens op 27 maart 2009 door bedrijf 1 voor een bedrag van € 102.185 (weer) van hen in-/ teruggekocht, terwijl bedrijf 1de dag daarvoor, 26 maart 2009, volgens een pro forma factuur de auto reeds had verkocht aan bedrijf 3, waarvoor op 24 april 2009 per bank een bedrag van € 75.000 werd ontvangen (betreft auto vermeld op document D-075). Wat betreft de auto’s met betrekking tot de documenten D-051, D-060 en D-075 is het zo dat - volgens de facturen in de administratie van bedrijf 1 - deze auto’s op een tijdstip door bedrijf 1zijn ingekocht dat ligt na het tijdstip dat deze auto’s door hen zijn verkocht. Al het voorgaande in onderling verband en samenhang bezien maakt dat de rechtbank van oordeel is dat de tenlastegelegde facturen vals zijn.

De rechtbank is evenwel van oordeel dat verdachte niet kan worden aangemerkt als degene die opdracht heeft gegeven tot dan wel feitelijk leiding heeft gegeven aan de verweten gedragingen. De rechtbank overweegt in dit verband dat zij de verklaring van verdachte, dat hij - kort gezegd - weliswaar op papier als feitelijk leidinggevende te boek stond, doch in werkelijkheid vanwege bedreigingen geen zeggenschap had over de bedrijf 1geloofwaardig.

De rechtbank acht daarbij van belang dat sprake is van een consistente verklaring, dat de personen die verdachte in dit verband noemt, waaronder persoon 1, bestaande personen betreffen, dat in de verklaring van getuige 1 bevestiging kan worden gevonden voor het feit dat diens neef persoon 1 daadwerkelijk op het bedrijf is geweest, dat de facturen een andere dan de gebruikelijke lay-out hebben en dat het bedrijfseconomisch gezien niet aannemelijk is dat verdachte op deze wijze zijn bedrijf inricht, nu dit vrijwel zeker verliezen oplevert. De rechtbank wijst er voor wat betreft dit laatste op dat bijvoorbeeld een geboekte verkoopopbrengst zonder corresponderende geboekte kostprijs zou lijden tot een belastingheffing over de integrale verkoopopbrengst zonder dat de kosten van de inkoop daarvan in aftrek kunnen worden gebracht.

Gelet op het voorgaande dient verdachte te worden vrijgesproken van het ten laste gelegde feit.

Lees hier de volledige uitspraak.

Feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrifte door (goed)keuringscertificaten te vervalsen en gebruik te maken ervan

Rechtbank Oost-Brabant 16 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1369

Verdachte is enig aandeelhouder en bestuurder van bedrijf 2. Deze BV is enig aandeelhouder en bestuurder van bedrijf 1. Bedrijf 1 verhuurde attractietoestellen met vervalste certificaten van (goed)keuring. Huurders gingen er daardoor vanuit dat de toestellen (goed)gekeurd waren. Blijkens de verklaring van verdachte heeft hij uit financiële overwegingen het besluit genomen om de attracties vanwege het geringe gebruik niet meer jaarlijks te laten keuren door de aangewezen keuringsinstanties.

Bedrijf 1 heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan het meermalen plegen van valsheid in geschrift door (goed)keuringscertificaten te vervalsen en aan het gebruik maken van die vervalste certificaten door deze op internet te plaatsen. Verdachte heeft feitelijk leiding gegeven aan die strafbare feiten.

Het standpunt van de officier van justitie

Volgens de officier van justitie kunnen de onder 1 primair en 2 primair ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de bewezenverklaring.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank overweegt dat sprake is van een bekennende verdachte in de zin van artikel 359 lid 3, laatste volzin Sv, terwijl namens de verdediging geen vrijspraak is bepleit.

De rechtbank volstaat om die reden met een opsomming van de bewijsmiddelen die tot de bewezenverklaring van de onder 1 primair en 2 primair ten laste gelegde feiten hebben geleid.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.
• Feit 2 primair: opzettelijk gebruik maken van het vervalste geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 200 uur met en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een proeftijd van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Oost-Brabant 16 maart 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:1371

Bedrijf 1 wordt veroordeeld tot een geldboete van EUR 3000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak handelen met voorwetenschap. Zoon verdachte is bevriend met een bankmedewerker die voorwetenschap heeft ter zake van vijf fondsen waarin zoon verdachte heeft gehandeld. Geen rechtstreeks bewijs dat verdachte via zoon beschikte over koersgevoelige informatie.

Rechtbank Amsterdam 18 februari 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:1055

Op 26 november 2009 ontvangt de Autoriteit Financiële Markten twee meldingen van de bank 1 betreffende het ongebruikelijk handelen van verdachte in opties onderneming 1 N.V. en het vermoeden van voorkennis bij medeverdachte 1 – de zoon van verdachte – ten aanzien van transacties in financiële instrumenten van onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V. Naar aanleiding van deze meldingen, in combinatie met het verschijnen van persberichten met betrekking tot de overnames van onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V., heeft de AFM nader onderzoek ingesteld.

Tijdens dit onderzoek heeft de AFM vastgesteld dat de afdeling Corporate Finance (CF) van bank 2 als financieel adviseur betrokken is geweest bij overnametrajecten inzake onderneming 1 N.V., onderneming 2 N.V., onderneming 3 en onderneming 4. Gelet op een persbericht van 6 december 2010 – na de aangifte van de AFM – kan ook het overnametraject inzake onderneming 5 aan bank 2 CF gerelateerd worden. De zoon van verdachte heeft in alle voornoemde fondsen transacties verricht. Verdachte en de (ex-)vriendin van de zoon van verdachte, medeverdachte 2, hebben transacties verricht in de fondsen onderneming 1 N.V. en/of onderneming 2 N.V. Uit het onderzoek van de AFM blijkt dat medeverdachte 2 werkzaam is als Business Analist bij bank 2. De AFM vermoedt dan ook dat medeverdachte 2 mogelijk uit hoofde van haar functie heeft beschikt over voorwetenschap omtrent voornoemde overnametrajecten en deze met verdachte en de zoon van verdachte heeft gedeeld. Naar aanleiding van het verrichte onderzoek doet de AFM op 29 september 2010 aangifte tegen verdachte, de zoon van verdachte en medeverdachte 2.

Uit het op de aangifte verrichte onderzoek van de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst blijkt dat geen relatie bestaat tussen de ICT-afdeling waar medeverdachte 2 werkzaam is en de afdeling CF van bank 2 waar aan voornoemde overnametrajecten is gewerkt. Tijdens het onderzoek van de FIOD komt wel een vierde verdachte naar voren, namelijk medeverdachte 3. medeverdachte 3 is vanaf 1 november 2007 werkzaam op de afdeling CF en sinds zijn studententijd in Maastricht bevriend met de zoon van verdachte. Bij het overnametraject inzake onderneming 2 N.V. door onderneming 6 Holding BV staat medeverdachte 3 op de insiderlijst. Niet vastgesteld kan worden dat medeverdachte 3 koersgevoelige informatie met de zoon van verdachte heeft gedeeld. Wel is vastgesteld dat medeverdachte 3 zelf in de desbetreffende periodes niet gehandeld heeft in de in de tenlastelegging genoemde aandelen of derivaten daarvan.

Verdenking

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op (een) tijdstip(pen) in de periode van 1 februari 2009 tot en met 30 november 2009 te Enschede, althans in Nederland, terwijl hij wist of redelijkerwijs moest vermoeden te beschikken over voorwetenschap als bedoeld in artikel als bedoeld in artikel 5:53, lid 1, van de Wet op het financieel toezicht, (telkens) gebruik heeft gemaakt van die voorwetenschap door (een) transactie(s) te verrichten en/of te bewerkstelligen in (certifica(a)t(en) van) (een) aande(e)l(en) en/of (een) calloptie(s)

• onderneming 1 N.V. en/of
• onderneming 2 N.V.,

zijnde financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt waarvoor een vergunning als bedoeld in artikel 5:26, lid 1, van de Wet op het financieel toezicht, is verleend, te weten Euronext Amsterdam, immers heeft verdachte

• op 27 februari en 30 maart 2009 aandelen onderneming 1 N.V. aangekocht en/of
• op 14 en 17 april 2009 Turbo Long 3 onderneming 1 N.V. aangekocht en/of
• op 31 augustus 2009, 8 september 2009 en 2 en 5 oktober 2009 Turbo Long 3 onderneming 1 N.V. aangekocht en/of
• op 30 oktober 2009 en 3 november 2009 Turbo Long 3,7 onderneming 1 N.V. aangekocht en/of
• op 28 augustus 2009 en 4 en 8 september 2009 aandelen onderneming 2 N.V. aangekocht

terwijl hij (telkens) bekend was met niet openbaar gemaakte, concrete informatie die rechtstreeks, althans middellijk betrekking had op onderneming 1 N.V. en/of onderneming 2 N.V., te weten:

• dat er sprake was van een overname en/of
• dat onderneming 1 N.V. en/of onderneming 2 N.V. op korte termijn zou(den) worden overgenomen

welke informatie (telkens) nog niet openbaar was gemaakt op het moment dat genoemde transactie(s) is/zijn verricht/bewerkstelligd en waarvan de openbaarmaking significante invloed zou kunnen hebben op de koers van de aandelen van onderneming 1 N.V. en/of onderneming 2 N.V.

Verdachte heeft erkend de in de tenlastelegging genoemde transacties te hebben verricht, maar betwist dat hij bij de transacties beschikte over voorwetenschap en stelt daarvan dus geen gebruik te hebben gemaakt.

De vraag die de rechtbank zich stelt is of verdachte op de hoogte was van voorkennis en zo ja, of hij zich schuldig heeft gemaakt aan het gebruik maken van voorwetenschap bij de in de tenlastelegging genoemde transacties.

Beoordeling van het ten laste gelegde feit

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich, zoals weergegeven in het door haar ter terechtzitting overgelegde requisitoir, op het standpunt gesteld dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.

Zij heeft daartoe gewezen op de omstandigheid dat de zoon van verdachte bevriend was met medeverdachte 3, werkzaam op de afdeling CF van bank 2. Deze afdeling was betrokken bij de in de tenlastelegging genoemde overnametrajecten. Hoewel direct bewijs ontbreekt dat medeverdachte 3 koersgevoelige informatie heeft gedeeld met de zoon van verdachte, kan uit de opmerkelijke omstandigheden waaronder de zoon van verdachte transacties heeft verricht, worden afgeleid dat hij heeft beschikt over voorwetenschap. Nu verdachte, medeverdachte 2 en zijn zoon vrijwel gelijktijdig transacties hebben verricht in de fondsen onderneming 1 N.V. en/of onderneming 2 N.V., moet deze voorwetenschap met elkaar zijn gedeeld. De verklaring van verdachte dat hij met zijn zoon in zijn algemeenheid over beleggingen heeft gesproken, maar niet specifiek over onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V., is, gelet op de gelijktijdigheid van handelen, ongeloofwaardig.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft het woord gevoerd overeenkomstig de door hem ter terechtzitting overgelegde pleitnotities, die als bijlage bij dit vonnis zijn gevoegd en waarvan de inhoud als hier ingevoegd dient te worden beschouwd.

Hij heeft aangevoerd dat verdachte ten aanzien van het hem ten laste gelegde feit dient te worden vrijgesproken wegens het ontbreken van direct bewijs. De overtuiging dat verdachte ten tijde van de door hem verrichte transacties heeft beschikt over voorwetenschap is alleen dan gegrond indien de handelspatronen van verdachte in redelijkheid geen andere verklaring toelaten. De overeenkomsten in de handelspatronen van verdachte en zijn zoon kunnen worden verklaard door het wederzijds delen van de eigen beleggingsbeslissingen. Dit levert geen overtreding van artikel 5:53 van de Wet op het financiële toezicht op.

Voorts blijkt uit de transactieoverzichten dat verdachte en zijn zoon – naast het feit dat zij beiden onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V. in hun beleggingsportefeuille hadden – ook allebei hebben gehandeld in AEX Index Turbo’s Long, Goud Turbo’s Long en Arcelor Mittal Turbo’s Long. Er zijn dus meer overeenkomsten in het handelspatroon te onderkennen dan alleen onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V.

Tot slot wijkt het transactiebeeld van verdachte in de fondsen onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V. zodanig af van het transactiebeeld van de zoon van verdachte in deze fondsen, dat hieruit niet kan worden afgeleid dat sprake moet zijn geweest van gedeelde voorwetenschap.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank overweegt als volgt.

Voorwetenschap, als bedoeld in artikel 5:53, lid 1 Wft, is bekendheid met informatie die concreet is en die rechtstreeks of middellijk betrekking heeft op een uitgevende instelling, waarop de financiële instrumenten betrekking hebben of op de handel in deze financiële instrumenten:

1. welke informatie niet openbaar is gemaakt en
2. waarvan openbaarmaking significante invloed zou kunnen hebben op de koers van de

financiële instrumenten of op de koers van daarvan afgeleide financiële instrumenten.

De rechtbank stelt vast dat bekendheid met de informatie dat sprake was van voorgenomen overnames, zoals ten laste gelegd, voor de openbare bekendmaking daarvan, voorwetenschap in de zin van de Wft) oplevert.

Vaststaat dat verdachte de ten laste gelegde transacties heeft verricht, maar hij ontkent dat hij op dat moment op de hoogte was van niet openbaar gemaakte informatie waarvan de openbaarmaking significante invloed zou kunnen hebben op de koers van de aandelen van onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V.

Het dossier levert geen rechtstreeks bewijs op dat de zoon van verdachte en medeverdachte 3 informatie hebben uitgewisseld over de betrokken fondsen en dat de zoon van verdachte die informatie op zijn beurt weer aan zijn vader (verdachte) heeft doorgegeven. Er is dus geen direct bewijs dat verdachte ten tijde van de aankooptransacties over deze koersgevoelige informatie beschikte en dus zou hebben gehandeld met voorwetenschap. De rechtbank zal daarom moeten beoordelen of er niettemin redengevende feiten en omstandigheden voorhanden zijn op grond waarvan bedoeld handelen met voorwetenschap buiten redelijke twijfel vaststaat.

De rechtbank is, met de officier van justitie, van oordeel dat het beleggingsgedrag van verdachte vragen oproept. Verdachte heeft immers in precies dezelfde periode als zijn zoon en diens vriendin medeverdachte 2 transacties verricht in de fondsen onderneming 1 N.V. en onderneming 2 N.V., terwijl zijn zoon bevriend is met een vicepresident van bank 2 CF, medeverdachte 3, die over koersgevoelige informatie ter zake van deze twee fondsen beschikt.

Verdachte handelt evenwel in die periode ook in talloze andere fondsen waarin op dat moment geen overnames en voorwetenschap speelden.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat uit genoemde omstandigheden niet kan worden afgeleid dat handelen met voorwetenschap buiten redelijke twijfel vaststaat.

De rechtbank acht het ten laste gelegde dan ook niet bewezen. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook:

• Rechtbank Amsterdam 18 februari 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:1054

OM niet-ontvankelijk wegens schending huisrecht & artikel 6 EVRM door de wijze van samenwerking door de wijze van samenwerking tussen politie en belastingambtenaren

Rechtbank Limburg 18 februari 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:2175

Aan verdachte is het volgende tenlastegelegd:

Onder parketnummer 03/830013-12

• Feit 1: medeplegen van het telen/bereiden/bewerken/verweken en opzettelijk aanwezig hebben gehad van meer dan 30 gram hennep.
• Feit 2: medeplegen van diefstal van elektriciteit.
• Feit 3: medeplegen van het beschadigen van een elektriciteitswerk en stoornis in de gang of in de werking van dat elektriciteitswerk veroorzaken door het deksel van de aansluitkast open te maken en/of een aftakking voor de meter na de hoofdbeveiliging te maken en/of de hoofdzekering te manipuleren en/of verzwaren en/of onder spanning staande delen van die elektriciteitsinstallatie onvoldoende af te schermen.

Onder parketnummer 03/866139-13

• Bijstandsfraude door het opzettelijk nalaten tijdig de benodigde gegevens te verstrekken,  terwijl dit kon strekken tot bevoordeling van zichzelf.

Ontvankelijkheid OM

Strijd met het gelijkheidsbeginsel

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging dient te worden verklaard, wegens schending van het gelijkheidsbeginsel. Daartoe heeft de raadsman aangevoerd dat in de woning van de eigenaar van de woning van een andere verdachte, te weten degene waar de informatie die binnenkwam bij de politie op zag, hennep en een in werking zijnde hennepkwekerij zijn aangetroffen. De strafzaak jegens deze persoon is echter geseponeerd. Het is met die wetenschap onbegrijpelijk dat onderhavige strafzaak van verdachte wel tot vervolging heeft geleid. Gelijke zaken moeten op straffe van niet-ontvankelijkheid gelijk worden afgedaan (Rechtbank Midden-Nederland d.d. 4 juni 2013, ECLI:NL:RBMNE:2013:CA1934).

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat, gelet op de voorhanden zijnde informatie, niet kan worden gesteld dat het gelijkheidsbeginsel is geschonden. Het verweer van de raadsman is onvoldoende onderbouwd op het punt dat er sprake is van gelijke gevallen, nu niets bekend is over de bewijspositie in de zaak waarnaar de raadsman verwijst.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman, aangezien de stelling dat er sprake is van gelijke gevallen onvoldoende aannemelijk is gemaakt. Er kan enkel worden geconstateerd dat het startpunt van de beide onderzoeken gelijk is geweest, maar nadere informatie omtrent het verdere verloop van het onderzoek in de andere zaak ontbreekt.

Onrechtmatige bewijsgaring en schending van fundamentele rechten

De raadsman heeft zich daarnaast op het standpunt gesteld dat er sprake is van onrechtmatige bewijsgaring, hetgeen, nu er een onherstelbare en ernstige inbreuk is gemaakt op de rechten van verdachte, dient te leiden tot bewijsuitsluiting. Daartoe heeft de raadsman de volgende punten aangevoerd.

Bij het binnentreden van de woning van verdachte is gehandeld in strijd met artikel 12, eerste lid, van de Grondwet en artikel 8 van de Algemene wet op binnentreden (Awbi), waardoor het huisrecht van verdachte is geschonden. Daarmee is het binnentreden onrechtmatig.

In september 2011 kwam bij de CIE informatie binnen dat een zekere betrokkene een hennepplantage zou hebben in het perceel aan het adres van betrokkene te Heerlen. Diezelfde maand kwam er een anonieme brief binnen, waarin melding werd gemaakt van genoemde plantage en tevens van de plantage op het adres van verdachte. Door raadpleging van de gegevens die beschikbaar zijn bij de Belastingdienst werd een relatie gelegd tussen de beide adressen. Beide woningen bleken eigendom te zijn van genoemde betrokkene. Deze informatie is echter in strijd met de in artikel 67 van de Algemene wet rijksbelastingen (AWR) genoemde geheimhoudingsplicht aan de politie verstrekt. De relatie tussen beide panden is daarmee op onrechtmatige wijze gelegd en dient buiten beschouwing te blijven. Dat betekent dat de woning van verdachte tegen haar wil is betreden louter en alleen op basis van een enkele anonieme melding, terwijl volgens vaste jurisprudentie dergelijke anonieme informatie dient te worden opgeplust om te komen tot een mate van verdenking die het binnentreden in een woning tegen de wil van de bewoner legitimeert (Rechtbank Assen 13 november 2013, ECLI:NL:RBASS:2012:BY3515).

Tevens is het huisrecht geschonden, omdat medewerkers van de Belastingdienst de politie vergezelden tijdens het binnentreden, terwijl dat redelijkerwijs niet was vereist. De politie heeft de Belastingdienst gebruikt als drukmiddel. Verdachte werd immers in haar woning geconfronteerd met belastingambtenaren, die in het bijzijn van de politie, haar met toepassing van het bepaalde in artikel 47 AWR dwongen tot het verstrekken van informatie. Op deze wijze is het zwijgrecht omzeild en is verdachte gedwongen belastende informatie te verstrekken. Hierdoor is tevens gehandeld in strijd met artikel 6 EVRM, aldus de raadsman.

Voorts is ook het verstrekken van de informatie door de medewerkers van de Belastingdienst aan de politie onrechtmatig. De Belastingdienst is met het vooropgezette plan om informatie te vergaren door de politie meegenomen tijdens het binnentreden tegen de wil van verdachte. De samenwerking tussen de politie en de Belastingdienst op deze wijze is structureel vorm gegeven en wordt gezien als praktische uitvoering van een convenant. Vanwege de sturing die de politie hierbij had, is de informatie ook om deze reden onrechtmatig verstrekt door de Belastingdienst. Deze onrechtmatig verstrekte informatie had door de politie ook niet mogen worden verwerkt, gelet op het structurele karakter van de wijze van samenwerking tussen de politie en Belastingdienst.

Standpunt OvJ

Voor de rechtmatigheid van het gebruik van via de Belastingdienst verkregen informatie heeft de officier van justitie verwezen naar de conclusies van het Wetenschappelijk Bureau van het Openbaar Ministerie (WBOM) d.d. 27 november 2013. Op grond van deze rapportage heeft de officier van justitie de volgende standpunten ingenomen.

Het verstrekken van de informatie met betrekking tot de eigenaar van de in de anonieme melding genoemde panden door de Belastingdienst is op basis van artikel 67 tweede lid, letter b, van de AWR juncto artikel 43c lid 1 van de uitvoeringsregeling AWR toegestaan. Op het moment van verstrekken was er nog geen sprake van een verdenking jegens verdachte en voorts was er geen sprake van informatie die rechtstreeks betrekking had op verdachte zelf. Voor zover de rechtbank van oordeel is dat er wel sprake was van een opsporingsonderzoek jegens verdachte en er dus een vordering ex artikel 126nd van het Wetboek van Strafvordering (Sv) gedaan had moeten worden, hoeft aan deze omissie in onderhavige zaak geen gevolg te worden verbonden, gelet op de jurisprudentie op dit terrein en gelet op de geringe aard en omvang van deze informatie.

Het binnentreden van de politie was rechtmatig. Op basis van de anonieme melding, het aantreffen van een kwekerij op het adres van betrokkene te Heerlen en de informatie dat de eigenaar van deze woning tevens eigenaar is van het pand waar verdachte woont, was voldoende om de woning binnen te treden op grond van een verdenking van overtreding van artikel 3 van de Opiumwet. Het huisrecht van verdachte is dan ook niet geschonden.

De officier van justitie onderschrijft de conclusies van het WBOM dat artikel 8, tweede lid, van de AWBi is geschonden, nu uit het proces-verbaal onvoldoende blijkt dat het binnentreden van de medewerkers van de Belastingdienst redelijkerwijs noodzakelijk was. De belastingambtenaren hebben het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden door onrechtmatig binnen te treden en verdachte te confronteren met het verzoek haar bankrekening te tonen. De ter plekke verkregen informatie omtrent de bankrekeningen is dan ook onzorgvuldig verkregen.

Nu alleen sprake was van een verdenking op basis van de Opiumwet was, hebben de belastingambtenaren niet onder gezag van een officier van justitie gehandeld en dienen zij dogmatisch als een derde te worden beschouwd. Van uitsluiting van bewijs verkregen door een derde ex artikel 359a van het Sv, kan alleen sprake zijn als de politie of het openbaar ministerie bemoeienis heeft gehad met de verkrijging en er sprake is van een substantiële schending van beginselen of veronachtzaming van rechten. Hoewel gesteld kan worden dat de politie het verkrijgen van de informatie door de belastingambtenaren heeft gefaciliteerd, is er geen sprake van een substantiële schending van beginselen of veronachtzaming van de rechten van verdachte. De integriteit van de rechtspleging is door het verkeerd handelen van de belastingambtenaren niet op het spel komen te staan. Zij vroegen immers naar informatie waarop zij recht hadden. De omstandigheden waaronder het onderzoek is verricht, rechtvaardigen niet de conclusie dat de verkregen informatie omtrent de bankrekeningen als onrechtmatig verkregen moet worden beoordeeld. Bovendien had de informatie ook langs een andere weg verkregen kunnen worden door een simpele 126ns vordering in te dienen bij de bank.

Voor zover de rechtbank wel van oordeel is dat de informatie op onrechtmatige wijze is verkregen, is de officier van justitie van mening dat dit vormverzuim niet dient te leiden tot bewijsuitsluiting en verzoekt hij dit te sanctioneren middels strafvermindering.

Beoordeling verweer

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman dat er sprake was van onrechtmatig binnentreden wegens het bestaan van onvoldoende verdenking. Daartoe overweegt de rechtbank dat de woning waarin verdachte verbleef is binnengetreden op basis van artikel 9, eerste lid, onder b, van de Opiumwet. Op basis van deze bepaling hebben opsporingsambtenaren, voor zover dat redelijkerwijs voor de vervulling van hun taak nodig is, toegang tot de plaatsen waar een overtreding van de Opiumwet wordt gepleegd of waarvan redelijkerwijs vermoed kan worden dat daar zodanige overtreding wordt gepleegd. Dit is een ruimere bevoegdheid dan die het Wetboek van Strafvordering schept.

In de onderhavige zaak kwam op 26 september 2011 een anonieme brief binnen waarin melding werd gemaakt van twee hennepplantages op de adressen van betrokkene te Heerlen en het adres van verdachte te Brunssum. Op het adres aan het adres van betrokkene te Heerlen is op 27 september 2011 een onderzoek ingesteld en proces-verbaal opgemaakt in verband met het aantreffen een hennepkwekerij. De rechtbank is van oordeel dat laatstgenoemde omstandigheid – los van de informatie van de Belastingdienst over dezelfde eigenaar van beide panden – de anonieme melding in voldoende mate ondersteunt om te komen tot een redelijk vermoeden van aanwezigheid van een hennepkwekerij op het adres van verdachte. Het binnentreden in de woning van verdachte was dan ook rechtmatig.

De rechtbank is voorts met de raadsman en de officier van justitie van oordeel dat bij het binnentreden van de woning van verdachte de politie zich niet had mogen laten vergezellen door ambtenaren van de Belastingdienst en er derhalve is gehandeld in strijd met het bepaalde in artikel 8 lid 2 van de Awbi. Het doel van het binnentreden was immers volgens de machtiging gelegen in de inbeslagneming van middelen als genoemd in lijst II van de Opiumwet en tevens van de daarvoor vatbare voorwerpen. Hoewel de politie zich in het kader van de opsporing van fiscale delicten kan laten bijstaan door belastingambtenaren, was het in de onderhavige zaak niet redelijkerwijs vereist in de zin van artikel 8, tweede lid van de Awbi dat de politie zich bij het binnentreden van een woning waar de aanwezigheid van een hennepkwekerij werd vermoed, liet vergezellen door ambtenaren van de Belastingdienst. Nu dezen geen zelfstandige bevoegdheid hadden om de woning van verdachte binnen te treden, zijn zij naar oordeel van de rechtbank onrechtmatig binnengetreden en hebben zij het huisrecht van verdachte geschonden.

Voorts is verdachte in haar woning geconfronteerd met belastingambtenaren die haar onaangekondigd en in het bijzijn van de politieambtenaren op basis van artikel 47 van de AWR verzochten om direct, ter plekke haar bankrekening te tonen en ter zake te verklaren. De rechtbank acht deze wijze van verkrijging van informatie onrechtmatig. De informatie waarom de belastingambtenaren verzochten, zou immers ook nog in een later stadium beschikbaar zijn geweest, waardoor het niet noodzakelijk was die in het bijzijn van de politie te vorderen.

De rechtbank is van oordeel dat door het gelijktijdig optreden van de politie en de belastingambtenaren in een strafrechtelijke – niet zijnde fiscale – context, waarbij de belastingambtenaren onrechtmatig zijn binnengetreden en ter plekke zonder aankondiging ambtshandelingen hebben verricht, welke niet omgeven zijn met de waarborgen van een strafrechtelijk onderzoek, het recht van verdachte op een eerlijk proces (artikel 6 van het EVRM) is geschonden.

Door deze wijze van samenwerking tussen de politie en de belastingambtenaren zijn twee essentiële rechten van verdachte geschonden, te weten: schending van het huisrecht en schending van artikel 6 EVRM, hetgeen door de politie is gefaciliteerd door zich te laten vergezellen door de belastingambtenaren. De rechtbank is van oordeel dat daarmee zodanig onzorgvuldig met verdachtes belangen is omgesprongen, dat genoemde schending dient te leiden tot niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie.

Het hiervoor weergegeven oordeel van de rechtbank ziet zowel op de zaak met parketnummer 03/830013-12, betreffende de hennepkwekerij, als de zaak met parketnummer 03/866139-13, betreffende de bijstandsfraude, aangezien het dossier van laatstgenoemde zaak uitsluitend het rechtstreekse product is van het onderzoek naar de hennepkwekerij, want er is geen verder onderzoek verricht naar de (aard van) de inkomsten van verdachte.

De rechtbank verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens verboden schuldbemiddeling

Rechtbank Amsterdam, 5 februari 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:1048

Verdachte hield zich van januari 2012 t/m december 2013 in Almere met haar eenmansbedrijf, naast inkomsten- en budgetbeheer voor cliënten die in problematische schulden zaten, ook bezig met commerciële schuldbemiddeling. Verdachte had met haar cliënten afgesproken dat zij hun schuldeisers zou benaderen om een regeling te treffen. Hiertoe heeft de verdachte diensten verricht, zoals het voeren van intakegesprekken, het benaderen van schuldeisers en het inventariseren van de schulden. Verdachte kreeg hiervoor betaald.

Verdenking

Verdachte wordt beschuldigd van schuldbemiddeling als bedoeld in artikel 47 lid 2 van de Wet op het consumentenkrediet (WCK).

Onder schuldbemiddeling wordt verstaan het in de uitoefening van een bedrijf of beroep, anders dan door het aangaan van een krediettransactie, verrichten van diensten, gericht op de totstandkoming van een regeling met betrekking tot de bestaande schuldenlast van een natuurlijke persoon, geheel of gedeeltelijk voortvloeiend uit een of meer krediettransacties (artikel 47 en 48 van de Wet op het consumentenkrediet). Het gaat met andere woorden bij schuldbemiddeling om activiteiten die zijn gericht op de afwikkeling van een schuldenlast bestaande uit (onder meer) kredietverplichtingen, door in overleg met de schuldeisers een regeling te treffen. Het betreft derhalve een verbod en de ratio daarvan is het voorkomen dat de schuldenlast van een in financiële moeilijkheden geraakte kredietnemer verder verslechtert als gevolg van de kosten die ter zake van schuldbemiddeling in rekening worden gebracht.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit en daartoe aangevoerd dat verdachte de grens die strijd oplevert met artikelen 47 en 48 WCK niet over is gegaan.

Hiertoe heeft de raadsman aangevoerd dat nagenoeg alle facturen budgetbeheer en inkomensbeheer betroffen. Slechts in die gevallen dat verdachte als bewindvoerder was aangesteld, mocht zij schuldregelingen treffen en facturen daarvoor verzenden, en is sprake van handelen binnen de normen van artikelen 47 en 48 WCK. Dat mocht verdachte, gezien artikel 48 lid 1 onder c van die wet.

Het is niet verboden op grond van artikelen 47 en 48 WCK om natuurlijke personen, die op de een of andere manier een grote althans problematische schuldenlast hebben, te helpen met het inventariseren van de omvang van die schulden, zien of bepaalde vorderingen verjaard zijn, hen te ondersteunen en te coachen bij inkomensbeheer dan wel budgetbeheer. De diensten van verdachte zijn er primair op gericht inzicht in de schulden te krijgen. Vanuit dat inzicht is natuurlijk het doel dat schulden betaald gaan worden. Verdachte helpt klanten om – nadat dat inzicht in de financiële huishouding tot stand is gebracht – ervoor te zorgen dat de vaste lasten worden betaald. Inzicht in de financiële huishouding leidt er ook toe dat klanten zich bewust worden van onzinnige uitgaven. Kortom, budgetbeheer. Op welke wijze kunnen de klanten per maand van hun netto inkomen méér overhouden? Dat is ook onderdeel van de dienstverlening van verdachte en daar mag zij onder de vigeur van de artikelen 47 en 48 WCK geld voor vragen. Verdachte zou zelfs namens die klanten regelingen mogen treffen met schuldeisers, maar dan mag ze sec voor dat deel van de dienstverlening géén geld vragen. Aan die regel heeft verdachte zich 100% gehouden.

Verdachte heeft enkel werk voor schuldbemiddeling in rekening gebracht in de periode dat zij als bewindvoerder was aangesteld door de rechtbank. Het is niet zo dat het ontslag als bewindvoerder “terugwerkende kracht” had. Verdachte heeft ook daadwerkelijk gewerkt voor het geld dat ze factureerde. Er is inkomensbeheer, budgetbeheer et cetera gedaan voor en ten behoeve van klanten. Contractueel is vastgelegd dat verdachte daar een rekening voor mocht sturen. Zij heeft nooit al haar werk uit gefactureerd. In sommige schrijnende gevallen heeft zij afgezien van facturering.

Verdachte ziet niet in dat zij geen geld mag of kan vragen voor een intakegesprek. Overigens, in diverse gevallen heeft zij daarvan afgezien. Verdachte ziet evenmin in dat zij geen geld mag vragen voor het aanschrijven van schuldeisers van klanten, waarbij het doel enkel is informatie te krijgen over de hoogte van de schuld. Er kan natuurlijk pas budget- en inkomensbeheer gedaan worden, als er een goede analyse en inventarisatie van schulden heeft plaatsgehad.

Oordeel rechtbank

De rechtbank heeft de overtuiging gekregen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals. De rechtbank overweegt voorts het volgende.

Verdachte heeft verklaard dat zij inkomsten- en budgetbeheer voor haar cliënten heeft verricht. Een aantal cliënten van verdachte heeft verklaard dat zij bij verdachte hebben aangeklopt in verband met hun problematische schuldenlast en dat verdachte hun schuldeisers zou benaderen om tot een oplossing te komen en zij daar een vergoeding voor kreeg. Die verklaringen worden ondersteund door correspondentie van en aan verdachte waaruit blijkt dat er door haar actie is ondernomen om tot een schuldenregeling met schuldeisers te komen en de aanvraagformulieren Schuldregeling die een aantal van hen heeft ingevuld. Ten slotte stelt de rechtbank vast dat het eenmansbedrijf bedrijf A van verdachte geen instelling als bedoeld in artikel 48 WCK is.

De rechtbank overweegt ten overvloede, dat zelfs indien zij verdachte zou volgen in haar stellingen dat zij alleen aan budgetbeheer, -advies en -begeleiding deed en slechts de voorwaarden voor haar cliënten creëerde om zelfstandig tot een schuldregeling met hun schuldeisers te kunnen komen, dit niet wegneemt dat haar eenmansbedrijf bedrijf A kan worden gekwalificeerd als een schuldbemiddelingsbureau dat optreedt in de uitoefening van een beroep of bedrijf, waarvoor de in artikel 48 lid 1 onder d WCK genoemde aanwijzing juist bedoeld is. De bedoeling van de wetgever – te weten: ‘de wens te voorkomen dat schuldenaren zich zouden laten bijstaan door malafide of onkundige schuldhulpbemiddelingsbureaus’– zou op onaanvaardbare wijze worden doorkruist indien dergelijke bureaus zich aan de ingevolge artikel 48 lid 1 onder d WCK te stellen eisen zouden kunnen onttrekken door de kosten van schuldbemiddeling vergoed te krijgen onder de noemer van (parallel lopend) budget- of inkomensbeheer, hetzij die kosten van derden te ontvangen, hetzij (in een incidenteel geval) die werkzaamheden om niet te verrichten (Vgl. Hof Arnhem 10 april 2008, ECLI:NL:GHARN:2008:BD3935).

Bewezenverklaring

Schuldbemiddeling als bedoeld in artikel 47 lid 2 van de WCK.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een geldboete van 2300 euro.

De wetgever heeft het verbod op schuldbemiddeling ingesteld om de mensen die te maken hebben met een problematische schuldenlast ervoor te behoeden dat zij nog dieper in de problemen raken. Helaas is dat laatste in deze zaak wel gebeurd. De rechtbank is van oordeel dat een straf hier op zijn plaats is. Aangezien verdachte bij vonnis van heden ook wordt veroordeeld wegens valsheid in geschrift tot een taakstraf van 180 uur waarvan 60 uur voorwaardelijk heeft de rechtbank, mede gelet op het bepaalde in artikel 63 Sr de officier van justitie gevolgd in haar eis.

De kosten voor de intake en de maandelijkse kosten die de cliënten voor haar diensten moesten betalen, moet zij als schadevergoeding terugbetalen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Overtreding Wet Milieubeheer door overbrengen afvalstoffen van Duitsland naar Nederland zonder vereiste kennisgeving aan de betrokken autoriteiten

Rechtbank Gelderland 5 maart 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:1400

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij de Wet Milieubeheer heeft overtreden door het overbrengen van afvalstoffen zonder vereiste kennisgeving daarvan aan de betrokken autoriteiten en het inzamelen en verhandelen van (gevaarlijke) afvalstoffen zonder als inzamelaar en handelaar ingeschreven te staan.

Verdachte zou gedurende de periode 21 augustus 2013 tot en met 24 oktober 2013 in de gemeente Rijnwaarden en in Duiven, Zeist, Doetinchem en Deventer opzettelijk autowrakken, accu’s, metaal, schroot, witgoed en bruingoed hebben ingezameld, zonder dat hij als inzamelaar ingeschreven stond op de VIHB-lijst van vervoerders, inzamelaars, handelaars en bemiddelaars.

Bewijsuitsluitingsverweer

De raadsman heeft bepleit dat de door zijn cliënt afgelegde verklaring nadat hij in verzekering is gesteld, dient te worden uitgesloten van het bewijs. Het betreft de verklaring zoals die is afgelegd tijdens het vierde verhoor. De raadsman stelt hiertoe dat niet uit het dossier kan worden afgeleid dat de melding van inverzekeringstelling aan de Raad voor de Rechtsbijstand is verzonden. De raadsman is van mening dat dit een vormverzuim wegens schending van de Salduz-jurisprudentie is en dat dit op grond van artikel 359a Sv dient te leiden tot uitsluiting van het bewijs.

Volgens de rechtbank betreft de zaak op grond van de Aanwijzing rechtsbijstand politieverhoor een ‘categorie B-zaak’. De rechtbank is van oordeel dat op basis van de informatie in het dossier niet met zekerheid is vast te stellen dat de melding van inverzekeringstelling daadwerkelijk aan de Raad voor de Rechtsbijstand is gefaxt. Dit had volgens de Aanwijzing wel moeten geschieden. Er is derhalve sprake van een vormverzuim. Het faxen van de melding van inverzekeringstelling aan de piketcentrale betreft op grond van de Aanwijzing echter een formaliteit, die niet leidt tot het stilleggen of het niet aanvangen van het verhoor van verdachte, nu verdachte, naar het oordeel van de rechtbank: ondubbelzinnig, afstand had gedaan van zijn recht op consultatiebijstand, hetgeen door de verdachte ter terechtzitting ook is bevestigd. Ook indien er met zekerheid zou kunnen worden vastgesteld dat er een fax was verstuurd, hadden verbalisanten verdachte zonder tussenkomst van een advocaat mogen verhoren. Om die reden volstaat de rechtbank met het vaststellen dat sprake is van vormverzuim en zal zij hier geen consequenties aan verbinden, nu de verdachte door dit verzuim niet in zijn belangen is geschaad. Aldus zal de verklaring van verdachte, zoals afgelegd in het vierde verhoor, niet worden uitgesloten van het bewijs.

Feit 1

Er is sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359 derde lid, laatste zin Sv en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen.

Feit 2

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het tenlastegelegde feit.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft de rechtbank verzocht om zijn cliënt vrij te spreken van het onder 2 tenlastegelegde. Hiertoe heeft de raadsman aangevoerd dat zijn cliënt afvalstoffen heeft ingezameld als (civielrechtelijk) werknemer van het familiebedrijf. Hij stond zelf niet ingeschreven in de VIHB-lijst, maar werkte onder de vergunning en onder de VIHB-inschrijving van dit bedrijf. Voorts is de raadsman van mening dat niet kan worden bewezen dat zijn cliënt voor zichzelf bedrijfsmatig afvalstoffen heeft verhandeld.

Oordeel rechtbank

De rechtbank verwerpt de verweren van de raadsman en overweegt het volgende.

Door de verdediging is bepleit dat er sprake was van een civielrechtelijke arbeidsverhouding tussen bedrijfsnaam 1 en verdachte. De rechtbank acht dit niet aannemelijk geworden. Voorwaarden om van een civielrechtelijke arbeidsverhouding te kunnen spreken zijn onder meer het uitbetalen van salaris door de werkgever aan de werknemer en een hiërarchische zeggenschapsverhouding tussen beide partijen. Aan deze voorwaarden is niet voldaan. Verdachte heeft ter terechtzitting geen duidelijkheid over zijn inkomsten verschaft. Hij heeft enkel verklaard dat hij zo nu en dan slechts wat kleine bedragen van zijn broer, ontving als extraatje, maar geen (maandelijks) salaris. Er is geen schriftelijke arbeidsovereenkomst getekend, aldus verdachte. Ook volgt naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende uit het dossier dat verdachte als werknemer in opdracht van zijn broer handelde en dus dat er sprake zou zijn van een hiërarchische zeggenschapsverhouding. Verdachte gebruikte voor het inzamelen van afvalstoffen immers zijn eigen auto en plaatste in eigen naam een advertentie ten behoeve van het ophalen van onder andere oud ijzer op www.marktplaats.nl. Dat verdachte deze advertentie uitsluitend voor zijn broer heeft geplaatst, zoals ter terechtzitting is bepleit, is naar het oordeel van de rechtbank niet uit de advertentie af te leiden. Bovendien heeft verdachte ter terechtzitting verklaard dat zijn broer pas op het moment van aankomst van de afvalstoffen bij het bedrijf op de hoogte kwam van de door verdachte ingezamelde afvalstoffen. Tot aan dat moment zorgde verdachte voor de advertentie op internet, voor de telefonische contacten met de klanten en voor het ophalen en afleveren van de afvalstoffen. De rechtbank concludeert daaruit dat het inzamelen van afvalstoffen kennelijk verdachtes initiatief was en geschiedde onder zijn eigen verantwoordelijkheid.

Daarnaast heeft verdachte verklaard dat hij wel eens voor zichzelf afvalstoffen inzamelde. Als hij de afvalstoffen in die gevallen naar zijn broer bracht, kreeg hij door hem betaald. Hij bracht echter ook afvalstoffen naar bedrijfsnaam 2 in Deventer, bedrijfsnaam 3 in Zeist en, onder meer koelkasten, naar bedrijfsnaam 4 in Doetinchem. Ook dan kreeg hij daarvoor geld, zo heeft verdachte verklaard.

Uit tapgesprekken die zich in het dossier bevinden volgt naar het oordeel van de rechtbank dat verdachte in de tenlastegelegde periode auto’s aankocht en de katalysators verkocht aan in ieder geval bedrijfsnaam 2 en 4. Zo heeft hij in een telefoongesprek met ene man 1 op 16 oktober 2013 gezegd dat hij katalysatoren weg moest brengen in Deventer en de volgende dag bij die man 1 een auto komt ophalen. Op 2 oktober 2013 voert verdachte een gesprek met bedrijfsnaam 4, waarin verdachte zegt dat hij zo twee autootjes komt brengen en dat hij graag wil weten wat de katalysatoren opbrengen. In een gesprek met ene man 2 op 23 september 2013 biedt man 2 een Toyota Celeca te koop aan, waarop verdachte reageert dat hij die wel wil voor 175 euro, waar man 2 vervolgens mee akkoord gaat. Op 15 oktober 2013 belt verdachte met bedrijfsnaam 2 (de rechtbank begrijpt: bedrijfsnaam 2) en meldt hij dat hij weer 9 katalysatoren heeft. Ze maken een afspraak dat verdachte de volgende dag om 7 uur bij bedrijfsnaam 2 zal zijn.

De rechtbank is gelet op het vorengaande van oordeel dat verdachte een eigen verantwoordelijkheid had om bij het inzamelen en verhandelen van afvalstoffen de daarvoor bestemde regels in acht te nemen. Verdachte heeft dit nagelaten. Hij stond niet vermeld op de VIHB-lijst, terwijl hij afvalstoffen van Duitsland naar Nederland vervoerde. Naar eigen zeggen was hij niet op de hoogte van de voor zijn handelen geldende regelgeving. Verdachte heeft desalniettemin opzettelijk bedrijfsafvalstoffen en gevaarlijke afvalstoffen ingezameld en verhandeld. Daarmee is voldaan aan het vereiste van kleurloos opzet, dat in het economisch strafrecht volstaat. Dat verdachte op de hoogte was dat het onder meer om gevaarlijke afvalstoffen ging, blijkt uit zijn eigen verklaring. Bij de politie heeft hij namelijk verklaard dat hij weet dat er een vies stofje in koelkasten zit en dat hij er daarom ook verder niets mee te maken wil hebben.

Gelet op het vorengaande, alles in samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat het onder 2 aan verdachte tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezen.

Bewezenverklaring

Feit 1: Overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 10.60 van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.

Feit 2: Overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 10.45 van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd en overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 10.55 van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 180 uren waarvan 80 uren voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.