Tweemaal vrijspraak van medeplichtigheid aan witwassen geldbedragen gemeente Tiel

De rechtbank Gelderland heeft een 59 jarige man en een 26 jarige man vrijgesproken van medeplichtigheid aan witwassen van geldbedragen, afkomstig van de gemeente Tiel.

Eerder zijn diverse andere verdachten, waaronder de hoofdverdachte, in hetzelfde onderzoek naar valsheid in geschrift, oplichting, witwassen en verduistering tot straffen veroordeeld, variërend van 27 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk tot 80 uur werkstraf. De hoofdverdachte was een voormalig ambtenaar bij de gemeente Tiel. De gemeente Tiel en enkele aanpalende gemeenten zijn voor een bedrag van bijna € 700.000,- opgelicht.

De 59 jarige man en de 26 jarige man zijn vrijgesproken, omdat niet bewezen is dat zij opzet hebben gehad op het witwassen van de van de gemeente Tiel afkomstige gelden.

• Rechtbank Gelderland 29 april 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:2835
• Rechtbank Gelderland 29 april 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:2834

Veroordeling wegens bedrieglijke bankbreuk bij diverse bedrijven

Rechtbank Overijssel 14 april 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:2255

Samenvatting

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het feitelijk leiding geven aan bedrieglijke bankbreuk.

Hij heeft op berekenende en geraffineerde wijze in het zicht van faillissement geldbedragen ter grootte van in totaal ruim € 133.000 buiten de boedel van een tweetal bedrijven gehouden.

Daarnaast hebben verdachte en zijn zoon, om hun sporen uit te wissen, de administratie van een van de bedrijven uit dat bedrijf weggehaald en voor de curator verborgen gehouden.

Verdenking

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

feit 1: als feitelijk leidinggevende van bedrijf 1 BV in de periode 24 maart 2006 tot en met 17 april 2007 bedrieglijke bankbreuk heeft gepleegd door activa van bedrijf 1 BV aan zichzelf over te dragen, dan wel voornoemd feit in persoon heeft gepleegd;

feit 2: als feitelijk leidinggevende van bedrijf 2 BV in de periode van 28 april 2009 tot en met 16 maart 2010 bedrieglijk bankbreuk heeft gepleegd door niet te voldoen aan de verplichting om de administratie van bedrijf 2 BV te voorschijn te brengen, dan wel voornoemd feit in persoon heeft gepleegd;

feit 3: als feitelijk leidinggevende van bedrijf 2 BV in de periode van 28 juli 2009 tot en met 18 augustus 2009 bedrieglijk bankbreuk heeft gepleegd door de opbrengst van de verkoop van een partij fietsen buiten de boedel te houden, dan wel voornoemd feit in persoon heeft gepleegd;

feit 4: als feitelijk leidinggevende van bedrijf 2 BV in de periode van 18 augustus 2009 tot en met 16 maart 2010 bedrieglijk bankbreuk heeft gepleegd door niet te voldoen aan de verplichting om de administratie van bedrijf 2 BV te voorschijn te brengen, dan wel voornoemd feit in persoon heeft gepleegd.

Standpunten officier van justitie en verdediging

De officier van justitie heeft op basis van het onderliggende strafdossier en de zich daarin bevindende stukken geconcludeerd dat alle primair ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden.

De raadsman heeft betoogd dat verdachte van alle hem ten laste gelegde feiten moet worden vrijgesproken, waarbij hij per feit verweren heeft aangevoerd, welke zo nodig hierna per feit worden besproken.

Beoordeling Rechtbank

Feit 1

Feitelijke gang van zaken

De rechtbank leidt uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting de volgende gang van zaken af.

Op 10 januari 1996 heeft verdachte verdachte de rechtspersoon bedrijf 5 BV gekocht. Kort nadien heeft verdachte de statutaire naam van deze rechtspersoon gewijzigd in bedrijf 6 BV (hierna te noemen bedrijf 6), hetgeen tevens de handelsnaam van de onderneming was. De onderneming hield zich bezig met detailhandel in rijwielen en aanverwante artikelen.

Op 22 maart 2006 is bedrijf 6 door de Rechtbank Zwolle-Lelystad in staat van faillissement verklaard.

Vervolgens is op 14 april 2006 bedrijf 1 BV opgericht. Direct na de oprichting is de naam van de BV gewijzigd in bedrijf 7 BV (hierna bedrijf 7). Aandeelhouder en bestuurder van deze BV was bedrijf 3 BV. Van december 2004 tot maart 2007 is de Stichting bedrijf 3 aandeelhouder en bestuurder van bedrijf 3 BV geweest. Verdachte is van 1 januari 2004 tot 12 oktober 2006 voorzitter, secretaris en penningmeester geweest van die stichting. Op 12 oktober 2006 heeft verdachte het voorzitterschap, secretariaat en penningmeesterschap overgedragen aan stichting 2.

Direct na het faillissement van bedrijf 6 heeft verdachte zich namens bedrijf 7 gemeld bij curator mr. H.R. Quint als belangstellende voor een doorstart. Dit heeft op 24 maart 2006 geleid tot een overeenkomst tussen de curator en bedrijf 7 (toen nog een BV i.o.), waarbij de activa van bedrijf 6 door bedrijf 7 i.o. werden overgenomen voor een bedrag van € 480.000,--. De activa bestonden uit inventaris, bedrijfsmiddelen, voorraden, rollend materieel, immateriële activa en vorderingen. De koopprijs werd blijkens de overeenkomst voldaan door enerzijds betaling van € 20.000,-- voor de immateriële activa en anderzijds overname van de schuld van bedrijf 6 aan de bank 1 ter hoogte van € 460.000,--, met alle daarop rustende zekerheden.

Uit het dossier blijkt niet dat deze overeenkomst door bedrijf 7 na haar oprichting uitdrukkelijk is bekrachtigd. De rechtbank leidt echter uit verdachtes verklaring, inhoudende dat de schuld aan de bank 1 deels is voldaan uit de opbrengsten van de bedrijfsvoering van bedrijf 7, af dat bedrijf 7 de rechtshandeling stilzwijgend bekrachtigd heeft, als bedoeld in art. 2:203 lid 1 Burgerlijk Wetboek.

Eveneens op 24 maart 2006 is tussen verdachte en bedrijf 7 i.o. een overeenkomst van geldlening gesloten, inhoudende dat verdachte een geldlening groot € 400.000,-- aan bedrijf 7 i.o. verstrekt, welke geldlening door bedrijf 7 i.o. aanvaard wordt. Deze geldlening wordt verstrekt door overdracht door verdachte van de activa van het failliet verklaarde bedrijf 6 aan bedrijf 7 i.o. In de overeenkomst wordt verwezen naar een borgakte, waarin verdachte zich jegens de bank 1 voor een bedrag van ten hoogste € 400.000,-- persoonlijk borg stelt voor de schuld van bedrijf 7 aan de bank 1. Deze ondertekende borgakte is overigens gedateerd op 28 april 2006.

Onder de overeenkomst is met pen geschreven dat de overeenkomst na de oprichting van bedrijf 7 op 15 april 2006 is bekrachtigd.

In aansluiting hierop heeft verdachte op 11 april 2006 nog een tweetal overeenkomsten opgemaakt, te weten:

• een overeenkomst genaamd ’Geldlening’, waarin bedrijf 3 BV (met als middellijk bestuurder verdachte) een schuld van € 420.000,-- aan verdachte in privé erkent;
• een overeenkomst genaamd ‘Schuldbekentenis met verpanding’, waarin bedrijf 7 een schuld van € 400.000,-- aan bedrijf 3 BV erkent.

Op 6 oktober 2006 heeft bedrijf 3 BV een algemene vergadering van aandeelhouders gehouden. Enige aanwezige tijdens deze vergadering was verdachte. Tijdens deze vergadering is besloten tot:

• de terugbetaling van de door verdachte aan bedrijf 3 BV verstrekte lening d.d. 11 april 2006. Voorgesteld wordt dat de activa van bedrijf 3 BV als middel van terugbetaling zullen worden aangeboden.
• de goedkeuring van een bestuurswissel. De bestuurder van bedrijf 3 BV, Stichting bedrijf 3, zal per 12 oktober 2006 onder verlening van décharge voor het gevoerde beleid worden ontslagen.
• de aanstelling van stichting 2 als bestuurder van bedrijf 3 BV per 12 oktober 2006.

Vervolgens is op 10 oktober 2006 een overeenkomst opgemaakt tussen verdachte en bedrijf 3 BV, waarin onder meer wordt overeengekomen dat op 12 oktober 2006:

• de banksaldi van bedrijf 1 BV (bedrijf 7),
• de voorraden van bedrijf 1 BV (bedrijf 7),
• de inventaris van bedrijf 1 BV (bedrijf 7) en
• de inventaris van de vervoermiddelen van bedrijf 1 BV (bedrijf 7),

ter terugbetaling van de verstrekte lening worden overgenomen door verdachte.

Op 12 oktober 2006 worden vervolgens vijf overname-overeenkomsten tussen bedrijf 3 BV en verdachte opgemaakt. Deze overeenkomsten betreffen de overname door verdachte in privé van de inventaris, de voorraad, het banksaldo en de debiteurenvordering van bedrijf 7, in totaal voor een bedrag van € 92.782,82.

Op 1 december 2006 bevestigt de bank 1 de overeenstemming van een afkoopvoorstel van bedrijf 7 en verdachte. Dit document is door alle partijen ondertekend. De kredietfaciliteit op naam van bedrijf 7 zal voor € 143.000,-- worden afgekocht. In de brief staat tevens vermeld: “Met de afkoop vervalt tevens de uit privé ten behoeve van de vennootschap afgegeven borgtocht” en “De betaling van € 143.000,-- heeft inmiddels plaatsgevonden”. Verdachte heeft verklaard dat hij de door bedrijf 3 BV terugbetaalde lening heeft gebruikt om de schuld aan de bank 1 af te kopen.

Op 11 april 2007 wordt bedrijf 1 BV (bedrijf 7) door de rechtbank Zwolle-Lelystad failliet verklaard.

Overwegingen met betrekking tot de strafrechtelijke consequenties van vorenstaande gang van zaken

De rechtbank laat in het midden of:

• de overeenkomst van geldlening tussen bedrijf 7 i.o. en verdachte in privé d.d. 24 maart 2006,
• de overeenkomst van geldlening tussen bedrijf 3 BV en verdachte in privé d.d. 11 april 2006 en
• de schuldbekentenis met verpanding door bedrijf 7 en bedrijf 3 BV d.d. 11 april 2006,

civielrechtelijk rechtsgeldig zijn. Ook indien dit het geval mocht zijn is er naar het oordeel van de rechtbank sprake van strafbare handelingen van verdachte, als bedoeld in artikel 341 van het Wetboek van Strafrecht. Indien en voor zover al sprake is geweest van een opeisbare schuld van bedrijf 7 en/of bedrijf 3 BV aan verdachte, door de overname van de activa van bedrijf 7 in privé heeft verdachte zich als schuldeiser van bedrijf 7 ten koste van andere schuldeisers bevoordeeld. Verdachte heeft op 6 oktober 2006, als degene die het als enige voor het zeggen had binnen zowel de Stichting bedrijf 3 als bedrijf 3 BV en bedrijf 7 BV, zijn vordering op bedrijf 3 BV opeisbaar gemaakt door overdracht op diezelfde dag van het voorzitterschap, secretariaat en penningmeesterschap van Stichting bedrijf 3 aan stichting 2. Vervolgens heeft hij zich die opeisbaar geworden vordering op 12 oktober 2006 laten uitbetalen door overname van de activa van bedrijf 7. Met de opbrengst van die activa heeft verdachte vervolgens de schuld aan de bank 1, waarvoor hij persoonlijk borg stond, afgelost.

Onder deze omstandigheden is er naar het oordeel van de rechtbank sprake van een uitzondering op de regel dat de voldoening van opeisbare schulden door rechtstreekse voldoening van het verschuldigde vóór het faillissement in beginsel niet kan worden aangetast. De rechtbank beoordeelt onderhavige voldoening als een betaling die het gevolg was van overleg tussen de schuldenaar en de schuldeiser, dat ten doel had laatstgenoemde door die betaling boven andere schuldeisers te begunstigen. Door deze samenspanning zijn de overige schuldeisers benadeeld, hetgeen aan verdachte ten laste is gelegd onder feit 1 onder b.

Feitelijke leiding

Verdachte kon de vijf overname-overeenkomsten d.d. 12 oktober 2006 sluiten omdat hij middels de Stichting bedrijf 3 de volledige zeggenschap had over zowel bedrijf 3 BV als bedrijf 7. Verdachte heeft als enige de overname-overeenkomsten telkens ondertekend, namens beide partijen.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat verdachte de feitelijke leiding heeft gehad binnen genoemde vennootschappen.

Bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers in het zicht van faillissement

De verdediging heeft gesteld dat er geen sprake is geweest van bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers van bedrijf 7 omdat verdachte de opbrengst van de verkoop van de activa gebruikt zou hebben om de schuld aan de bank 1 af te lossen.

Verder stelt de raadsman dat de bank 1 ter zekerheidsstelling een pandrecht op de activa van bedrijf 7 had gevestigd en bij een faillissement dus als separatist ten opzicht van de overige schuldeisers had kunnen optreden, waardoor er geen sprake is geweest van bevoordeling van de ene schuldeiser boven de andere.

Tot slot zou verdachte, toen bedrijf 7 werd overgenomen door stichting 2, een gezonde firma hebben achtergelaten omdat hij enkele patenten achterliet in het bedrijf die geld zouden opleveren. Voornoemde stichting zou die patenten gaan exploiteren zodat geen sprake kan zijn van een naderend faillissement en van benadeling van andere schuldeisers.

De rechtbank merkt in dit verband in zijn algemeenheid op dat de in art. 341 Sr gebezigde bewoordingen ‘ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers’ tot uitdrukking brengen dat de verdachte opzet moet hebben gehad op de verkorting van de rechten van de schuldeisers, dat voorwaardelijk opzet in dat verband voldoende is en dat derhalve voor het bewijs van het opzet ten minste vereist is dat de handeling van de verdachte de aanmerkelijke kans op verkorting van de rechten van de schuldeisers heeft doen ontstaan.

De rechtbank leidt uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting af dat verdachte door de volledige inventaris, voorraad, banksaldi en debiteurenvorderingen (al dan niet ter terugbetaling van een verstrekte lening) in privé over te nemen, de werkmaatschappij bedrijf 7 feitelijk het bestaansrecht heeft ontnomen en in het zicht van het faillissement heeft gebracht. Door vervolgens als heer en meester over dit geheel aan activa te gaan beschikken en de schuld aan de bank 1 (waarvoor hij privé borg stond) af te lossen, heeft verdachte de aanmerkelijke kans op verkorting van de rechten van de andere schuldeisers van bedrijf 7, waaronder de Belastingdienst, doen ontstaan en bewust aanvaard. Het verweer wordt verworpen.

Verder overweegt de rechtbank met betrekking tot het verweer dat de bank 1 een pandrecht had en dus ten opzicht van de overige schuldeisers als separatist had kunnen optreden, als volgt.

Uit het dossier blijkt niet van een dergelijk pandrecht. De verdediging heeft evenmin een notariële akte of een bij de Belastingdienst geregistreerde onderhandse akte overgelegd waaruit de vestiging van een bezitloos pandrecht op de activa van bedrijf 7 ten behoeve van de bank 1, evenals de daarbij overeengekomen voorwaarden, kan blijken. Bovendien heeft het volgende te gelden. Zelfs al zou er sprake zijn van een rechtsgeldig, niet vernietigbaar pandrecht van de bank 1, dan nog was het aan de bank 1 om het recht van parate executie uit te oefenen en stond het verdachte niet vrij dat recht, door de overdracht van de goederen aan hem in privé, feitelijk zelf uit te oefenen en dusdoende in het zicht van het faillissement zijn vordering in privé veilig te stellen.

Tot slot overweegt de rechtbank dat uit het dossier niet blijkt dat verdachte enkele patenten in bedrijf 7 heeft achtergelaten die stichting 2 zou gaan exploiteren. Verdachte heeft zijn verklaring op dit punt op geen enkele wijze aannemelijk gemaakt. Bovendien geeft curator Teunis in zijn verklaring bij de FIOD aan dat er onder andere een aanzienlijke belastingschuld was en dat daar tegenover een vrijwel lege boedel stond. Dat verdachte in de veronderstelling mocht verkeren dat de schuldeisers uit de opbrengst van patenten betaald konden worden is geenszins aannemelijk geworden. De rechtbank verwerpt derhalve ook dit verweer.

Afwezigheid van alle schuld

De verdediging heeft subsidiair gesteld dat verdachte in de oprechte veronderstelling verkeerde dat hij een titel had om de activa te verwerven waardoor niet gezegd kan worden dat hij opzettelijk heeft gehandeld. Verdachte doet een beroep op afwezigheid van alle schuld in de vorm van verontschuldigbare dwaling.

De rechtbank stelt voorop dat voor het slagen van een beroep op afwezigheid van alle schuld wegens dwaling ten aanzien van de wederrechtelijkheid van het bewezen verklaarde feit, vereist is dat aannemelijk is dat de verdachte heeft gehandeld in een verontschuldigbare onbewustheid ten aanzien van de ongeoorloofdheid van de hem verweten gedraging. Van een zodanige onbewustheid kan slechts sprake zijn, indien de verdachte ten tijde van het begaan van het feit in de overtuiging verkeerde dat zijn gedraging niet ongeoorloofd was.

Zelfs als de rechtbank ervan uitgaat dat verdachte ten tijde van de overname van de activa van bedrijf 7 in de overtuiging verkeerde dat deze overname niet ongeoorloofd was, kan een beroep op afwezigheid van alle schuld niet slagen. Het had naar het oordeel van de rechtbank op de weg van verdachte gelegen om zich door een terzake deskundige jurist te laten voorlichten of de door hem gekozen constructie juridisch correct was. Nu niet is gebleken dat verdachte dit gedaan heeft is de onbewustheid van de ongeoorloofdheid derhalve niet verontschuldigbaar. Het verweer wordt dan ook verworpen.

Conclusie feit 1

De rechtbank acht het onder feit 1, letter b tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen.

Feit 2

Feitelijke gang van zaken

De akte van oprichting van bedrijf 2 BV is gedateerd 8 juni 2005. Bestuurder en aandeelhouder van bedrijf 2 BV is bedrijf 8 BV. De stichting 3 was van 6 december 2006 t/m 23 september 2010 bestuurder van bedrijf 8 BV. Verdachte was van 24 november 2006 tot 16 september 2008 voorzitter, penningmeester en secretaris van deze stichting. Vanaf 17 september 2008 is voorzitter, penningmeester en secretaris van deze stichting medeverdachte 1, geboren geboortedag 1963 te geboorteplaats, België.

Op 28 april 2009 is bedrijf 2 BV in staat van faillissement verklaard.

Uit de faillissementsverslagen blijkt dat curator R. Ketting na de uitspraak van het faillissement getracht heeft om in contact te komen met de (indirect) bestuurder van bedrijf 2 BV van dat moment, medeverdachte 1, onder meer om de administratie te verkrijgen.

Echter, dit is niet gelukt. Het in het handelsregister vermelde telefoonnummer bleek buiten gebruik. Vervolgens zijn aangetekend verzonden brieven retour gekomen.

Volgens de curator heeft hij daarop contact opgenomen met de voormalig (indirect) bestuurder, verdachte. Tijdens een bespreking tussen de curator en verdachte zou verdachte hebben aangegeven dat de administratie van bedrijf 2 BV deels in beslag was genomen door de Belastingdienst. Daarnaast zou verdachte aangegeven hebben dat de overige administratie door hem was overgedragen aan medeverdachte 1, als opvolgend bestuurder van de stichting 3. De curator heeft hierbij verwezen naar een door hem opgemaakte dossiernotitie en een telefoonnotitie.

Verdachte zou dus niet in het bezit zijn van de administratie van bedrijf 2 en uiteindelijk is de administratie niet aan de curator overhandigd, afgezien van één of twee documenten. Ketting heeft verklaard dat hij door de zeer beperkte uitlevering in het geheel geen inzage heeft gehad in de rechten en plichten van de rechtspersoon bedrijf 2 BV.

Op 16 maart 2010 hebben in het kader van het strafrechtelijk onderzoek op diverse locaties in Nederland doorzoekingen ter inbeslagneming plaatsgevonden. Eén van de locaties betreft de adres 2 te plaats 1. Op dit adres was destijds mevr. vriendin verdachte woonachtig. Mevr. vriendin verdachte was de vriendin van verdachte en uit onderzoek is gebleken dat verdachte destijds op dit adres verbleef.

Een andere locatie waar een doorzoeking heeft plaatsgevonden betreft de adres 3 te plaats 2. Deze woning was eigendom van verdachte en zijn ex-echtgenote. De woning was niet meer als zodanig bij hen in gebruik, maar het was nog wel eigendom van verdachte en zijn ex-echtgenote.

Tijdens de doorzoeking zijn op deze locaties diverse onderdelen van de administratie van bedrijf 2 BV aangetroffen. Onder meer zijn aangetroffen:

• negen ordners met kasadministratie over de periode maart 2006 t/m september 2006 en januari 2007 t/m medio mei 2008;
• diverse ordners m.b.t. de bedrijfsvoering van bedrijf 2 BV;
• een aantal ordners met betrekking tot de inkoop;
• een aantal ordners met betrekking tot de verkoop;
• een aantal ordners betrekking hebbende op kosten, personeel en overige zaken;
• diverse ordners met bankafschriften.

Verdachte heeft verklaard dat medeverdachte 1 de administratie van bedrijf 2 BV bij verdachte heeft achtergelaten. Verdachte heeft verder verklaard dat hij weliswaar contact heeft gehad met curator Ketting, maar dat die nimmer om de administratie van bedrijf 2 BV gevraagd heeft. Als de curator dat gedaan had, dan zou hij die administratie aan hem hebben afgegeven.

Overwegingen met betrekking tot vorenstaande gang van zaken

De officier van justitie heeft geconcludeerd dat verdachte feitelijk bestuurder is gebleven van bedrijf 2 BV en dat medeverdachte 1 louter als katvanger voor verdachte is opgetreden. De bewijsmiddelen die de officier van justitie hiervoor aandraagt kunnen deze conclusie naar het oordeel van de rechtbank echter niet dragen. Het is de rechtbank niet duidelijk op welke tijdens de verhoren door de rechter-commissaris ter beschikking gekomen stukken de officier van justitie in haar requisitoir doelt. Daarnaast is het ter terechtzitting door de officier van justitie overgelegde ‘verslag in toepassing van art. 60 Faillissementswet’ niet ondertekend en blijkt uit dit verslag niet zonder meer dat medeverdachte 1 voor verdachte als katvanger is opgetreden inzake de stichting 3.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte ten aanzien van het onder feit 2 primair tenlastegelegde niet als feitelijk leidinggevende van bedrijf 2 BV kan worden beschouwd. Verdachte wordt dan ook vrijgesproken van hetgeen hem onder feit 2 primair ten laste is gelegd.

Ten aanzien van het onder feit 2 subsidiair ten laste gelegde overweegt de rechtbank dat de verplichting ten opzichte van het te voorschijn brengen van de boeken, bescheiden en andere gegevensdragers, als bedoeld in art. 3:15i Burgerlijk Wetboek, rust op de natuurlijke personen die formeel en/of feitelijk de positie van bestuurder of commissaris van de gefailleerde onderneming vervullen. Uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting blijkt onvoldoende dat verdachte op de datum van faillissement van bedrijf 2 BV als zodanig beschouwd moet worden.

Verdachte wordt dan ook eveneens vrijgesproken van hetgeen hem onder feit 2 subsidiair ten laste is gelegd.

Conclusie feit 2

De rechtbank spreekt verdachte vrij van hetgeen onder feit 2 primair en subsidiair ten laste is gelegd.

Feit 3

Feitelijke gang van zaken

Op 14 oktober 2008 is bedrijf 2 BV opgericht. De datum van vestiging is 1 september 2008. Aandeelhouder en bestuurder van bedrijf 2 BV is bedrijf 9 BV, ook opgericht op 14 oktober 2008. Aandeelhouder en bestuurder van bedrijf 9 BV is medeverdachte 2, de zoon van verdachte. medeverdachte 2 is in functie getreden op 14 oktober 2008.

Verdachte heeft in september 2008 besloten niet verder te gaan met zijn onderneming bedrijf 2. Na overleg met zijn zoon medeverdachte 2 heeft deze zoon de winkel in plaats 3 voortgezet in bedrijf 2 BV. medeverdachte 2 heeft de inventaris en de bedrijfsvoorraad, alles wat in de winkel in plaats 3 stond, overgenomen van verdachte. Verdachte deed de dagelijkse boekhouding. Na twee maanden kon medeverdachte 2 de onderneming geestelijk en lichamelijk niet meer aan, waarop verdachte het roer heeft overgenomen.

Bij vonnis van de rechtbank Assen van 18 augustus 2009 is bedrijf 2 BV in staat van faillissement verklaard. Dat faillissement heeft medeverdachte 2 op 3 augustus 2009 aangevraagd.

Uit de aangifte van curator Grollé, de getuigenverklaringen van getuige 1 en de verklaringen van verdachte en medeverdachte 2 leidt de rechtbank het volgende af.

medeverdachte 2 heeft op 28 juli 2009 in samenspraak met verdachte besloten om de onderneming bedrijf 2 BV te beëindigen. Op dezelfde dag heeft verdachte telefonisch contact opgenomen met getuige 1 met de mededeling dat hij een partij fietsen te koop had voor hem. getuige 1 had die dag geen mogelijkheden om langs te komen, doch verdachte stond erop dat getuige 1 die dag nog langs zou komen. Uiteindelijk arriveerde getuige 1 op 29 juni 2009 omstreeks 01.00 uur bij verdachte op de zaak in plaats 3. Die nacht heeft getuige 1 de gehele partij fietsen, onderdelen en accessoires (behorende tot de boedel van bedrijf 2 BV) gekocht voor een bedrag van € 41.000,--. medeverdachte 2 was er van op de hoogte dat de transactie zou plaatsvinden en vervolgens heeft plaatsgevonden.

Dezelfde dag (29 juli 2009) vond de levering plaats. medeverdachte 2 heeft volgens getuige 1 meegeholpen met het laden van de restpartij in de vrachtwagen.

Hierna werd getuige 1, eveneens op 29 juli 2009, gebeld door verdachte, die hem vroeg of getuige 1 alvast kon betalen. Verdachte heeft het rekeningnummer waarop het bedrag overgemaakt kon worden per sms doorgegeven aan getuige 1 (verdachte plaats 4 rekeningnummer 1). Op basis van het telefoonbericht en het ontvangen sms-bericht heeft getuige 1 op 29 juli 2009 middels een spoedboeking € 41.000,-- overgemaakt op de genoemde rekening rekeningnummer 1. Deze rekening staat op naam van verdachte en/of ex-echtgenote verdachte. Volgens verdachte had hij nog een vordering op bedrijf 2 BV van € 35.000,--. Door de verkoop van de partij fietsen aan getuige 1 werd die schuld ingelost.

Uit de ter beschikking staande administratie is níet gebleken dat verdachte €35.000 naar bedrijf 2 BV heeft overgeboekt.

Feitelijke leiding

De verdediging heeft gesteld dat verdachte in de tenlastegelegde periode niet kan worden gezien als feitelijk leidinggevende van bedrijf 2 BV.

De rechtbank merkt in de eerste plaats op dat als bestuurders van vennootschappen ook kunnen worden aangemerkt degenen die zich zodanig hebben gedragen dat zij feitelijk in de hoedanigheid van bestuurder zijn opgetreden. Verder overweegt de rechtbank met betrekking tot dit verweer als volgt.

Uit het uittreksel uit het handelsregister van de Kamer van Koophandel blijkt dat medeverdachte 2 vanaf 14 oktober 2008 middellijk bestuurder van bedrijf 2 BV is geweest. Uit de bewijsmiddelen volgt echter ook dat vanaf die datum tot aan het faillissement op 18 augustus 2009 verdachte (tevens) feitelijk als bestuurder moet worden aangemerkt. Verdachte bestierde de administratie en regelde na twee maanden de dagelijkse gang van zaken binnen bedrijf 2 BV. Medeverdachte 2 was daartoe naar eigen zeggen immers niet meer in staat. Uit het voorgaande blijkt dat verdachte zelfstandig besluiten kon nemen aangaande bedrijf 2 BV, zonder dat hij daarvoor verantwoording verschuldigd was aan anderen.

De rechtbank is van oordeel dat gelet op voornoemd handelen verdachte feitelijk als bestuurder van bedrijf 2 BV kan worden aangemerkt en verstaat, in samenhang bezien met het dossier, dat, daar waar in de tenlastelegging het woord “bestuurder” is gebezigd, dit tevens een feitelijke betekenis heeft, in die zin dat daaronder tevens de middellijk en feitelijk bestuurder is begrepen. Het verweer van de raadsman wordt derhalve verworpen.

Conclusie feit 3

Verdachte heeft samen met zijn zoon en medeverdachte 2 op 29 juni 2009, dus kort voor het faillissement van bedrijf 2 BV op 18 augustus 2009, een partij fietsen, onderdelen en accessoires (behorende tot de boedel van bedrijf 2 BV) verkocht aan getuige 1. Met de opbrengst is een schuld van bedrijf 2 BV aan verdachte afgelost, terwijl verdachte wist dat daarmee andere schuldeisers zouden worden benadeeld.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat het onder feit 3 primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen is.

Feit 4

Feitelijke gang van zaken

Na de uitspraak van het faillissement van bedrijf 2 BV op 18 augustus 2009 heeft curator Grollé diverse mondelinge en schriftelijke contacten onderhouden met de medeverdachte 2 omtrent de uitlevering van de administratie van bedrijf 2 BV. Uit het dossier blijken de volgende contacten.

Op 18 augustus 2009 heeft medeverdachte 2 per mail aangegeven dat hij er zorg voor zal dragen dat de boekhouding vóór 25 augustus 2009 tot beschikking van de curator komt.

Op 3 september 2009 heeft medeverdachte 2 per mail tegenover de curator aangegeven dat hij de administratie niet heeft. Deze zou zijn achtergebleven in het pand aan de adres 4 te plaats 3 en deze administratie zou door de heer verhuurder (verhuurder van het pand) zijn afgevoerd c.q. weggegooid.

Op 18 september 2009 is medeverdachte 2 door de curator formeel en materieel aansprakelijk gesteld en verantwoordelijk gehouden voor het ongeschonden te voorschijn brengen van complete financiële administratie/boekhouding, zowel in fysieke als in digitale vorm. De curator sommeert medeverdachte 2 om binnen veertien dagen na dagtekening, zijnde 18 september 2009, de complete financiële administratie/boekhouding van bedrijf 2 BV, zowel in fysieke als in digitale vorm, uit te leveren.

Voorts is de curator er niet van overtuigd dat medeverdachte 2 geen beschikking of toegang zou hebben tot de administratie, want hij weet wel een ‘factuur’ voor bedrijf 4 te produceren en hij weet tot op de cent nauwkeurig te reproduceren aan wie en voor welke bedragen bedrijf 2 BV facturen ten behoeve van de eerder gefailleerde bedrijf 2 BV heeft betaald. Daarbij zou het gaan om een totaalbedrag van € 249.348,52.

Op 29 september 2009 heeft medeverdachte 2 schriftelijk gereageerd op het schrijven van de curator d.d. 18 september 2009. Medeverdachte 2 schrijft dat hij niet aan het verzoek van de curator om de complete financiële administratie ter beschikking te stellen kan voldoen, omdat de verhuurder van het pand, de heer verhuurder, de inboedel en administratie van bedrijf 2 BV uit eigen beweging zou hebben afgevoerd. Medeverdachte 2 schrijft voorts dat hij de curator met betrekking tot het ongeschonden terugbezorgen van de administratie niet verder kan helpen. Vanwege het plaatsen van andere sloten is hem de toegang tot het pand ontzegd.

Medeverdachte 2 heeft toegezegd dat de curator een recente back-up zal krijgen van de financiële administratie welke nog beschikbaar moet zijn op de server.

Uiteindelijk is de administratie niet aan de curator overhandigd.

Vervolgens hebben op 16 maart 2010 in het kader van het strafrechtelijk onderzoek tegen verdachte op diverse locaties in Nederland doorzoekingen ter inbeslagneming plaatsgevonden. Eén van de locaties betreft de adres 2 te plaats 1. Op dit adres is woonachtig mevr. vriendin verdachte. Mevr. vriendin verdachte is de vriendin van verdachte. Uit onderzoek is gebleken dat verdachte op dit adres verblijft.

Tijdens de doorzoeking zijn op deze locatie diverse onderdelen van de administratie van bedrijf 2 BV aangetroffen, te weten:

• vijf ordners met kasadministratie over de periode 19-09-2008 t/m 25-7-2009;
• een aantal ordners met betrekking tot de inkoop;
• een ordner met betrekking tot de verkoop;
• een aantal ordners met betrekking tot de oprichting van de vennootschap, belastingen, kosten, bankzaken en overige zaken;
• ordners met bank- dan wel giroafschriften.

Een deel van deze administratie is aangetroffen onder het kruipluik achter de voordeur. Deze administratie, bestaande uit diverse ordners, was niet netjes neergezet. De ordners waren in de kruipruimte gegooid en het geheel lag als een "afvalberg" onder het kruipluik.

Verdachte heeft over het uitleveren van de administratie aan de curator Grollé verklaard:

“Ik heb een deel van de administratie meegenomen. Ik heb datgene waarvan ik dacht dat het belangrijk was gepakt. Ik heb dus op dezelfde avond, de 28e juli 2008, de administratie meegenomen. Volgens mij ben ik op 29 juli 2008 's morgens rond een uur of drie vertrokken.

U vraagt mij of ik weet waar die administratie lag. Het kon wel eens in de kruipruimte gelegen hebben. Ik heb de kruipruimte open gedaan en de administratie er zo in geknikkerd. Ik ging toen op vakantie en had de rommel (administratie) in de kofferbak van de auto staan en dacht toen, waar moet ik ermee heen. Ik heb het toen in de kruipruimte gegooid en er ook nooit meer naar omgezien. Het kan inderdaad wel zo zijn dat het om een doosje of vier ging.”

Door deze handelwijze heeft verdachte, tezamen met de medeverdachte 2, de aanmerkelijke kans aanvaard dat de rechten van de schuldeisers zouden worden verkort.

Feitelijke leiding

Hetgeen door de rechtbank hiervoor onder feit 3 is overwogen omtrent het feitelijk leidinggeven door verdachte aan bedrijf 2 BV dient hier als ingelast te worden beschouwd.

Opzet op bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers

De verdediging heeft gesteld dat curator Grollé verdachte niet naar de administratie van bedrijf 2 BV heeft gevraagd en dat verdachtes zoon medeverdachte 2 dat evenmin heeft gedaan. Van opzet op bedrieglijke benadeling van schuldeisers zou dan ook geen sprake zijn.

De rechtbank overweegt in dit verband in de eerste plaats dat de curator geen reden had om verdachte naar de administratie van bedrijf 2 BV te vragen omdat hij van de formeel bestuurder medeverdachte 2 te horen kreeg dat die administratie weggegooid zou zijn.

Verder leidt de rechtbank uit de feitelijke gang van zaken af dat de curator in het geheel geen inzage heeft gehad in de rechten en plichten van de bedrijf 2 BV. Hij kon op geen enkele manier controleren wat er in de periode voor het faillissement plaatsgevonden heeft, zulks terwijl een groot deel relevante administratie in bezit van verdachte was.

Vorenstaande moet worden bezien in het licht van de omstandigheid dat iedere ondernemer wettelijk verplicht is de administratie van zijn onderneming zeven jaren te bewaren en zo nodig te voorschijn te brengen.

Het gaat dan in ieder geval om basisgegevens als:

• het grootboek;
• de debiteuren- en crediteurenadministratie;
• de voorraadadministratie;
• de in- en verkoopadministratie en
• de loonadministratie (bij personeel).

Degenen die aan deze administratieve verplichtingen zijn onderworpen worden geacht te weten dat de administratie een leidraad is voor financieel verantwoord handelen en dat als de curator in het faillissement niet kan beschikken over een deugdelijke administratie dit kan strekken tot benadeling van de faillissementsschuldeisers. Immers, zonder deugdelijke administratie kan de curator zich geen beeld vormen van de rechten en verplichtingen van de gefailleerde onderneming en van de gang van zaken binnen die onderneming voorafgaand aan het faillissement.

Deze verplichting vloeit voort uit de artikelen 105 en 106 van de Faillissementswet in combinatie met de jurisprudentie van de Hoge Raad. Uit deze jurisprudentie volgt dat ook indien de curator tijdens zijn eerste contacten met (bestuurders en commissarissen van) de failliet niet expliciet zou hebben gevraagd naar de aanwezige administratie en daarbij behorende bewijsstukken de failliet uit eigen beweging de bestaande verplicht en onverplicht gehouden administratie aan de curator dient af te dragen. Verdachte heeft door administratie achter te houden bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat de schuldeisers benadeeld zouden worden.

Het verweer van de verdediging dat de curator niet expliciet zou hebben gevraagd naar voornoemde administratie en de het achterhouden daarvan niet ter bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers zou hebben plaatsgevonden wordt dan ook verworpen.

Conclusie feit 4

Het onder feit 4 primair tenlastegelegde wordt derhalve bewezen verklaard.

Bewezenverklaring

Feit 1 primair: feitelijk leidinggeven aan het medeplegen van bedrieglijke bankbreuk begaan door een rechtspersoon;

Feit 3 primair en feit 4 primair: feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk begaan door een rechtspersoon.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 14 maanden, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBOVE:2014:2255

Oplichting van een vennootschap voor pensioen- en levensverzekeringen door een werknemer van die vennootschap en een mededader

Rechtbank Gelderland 24 april 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:2694

Verdachte was gedurende de periode 7 juli 2000 tot en met 12 april 2007 werkzaam bij een vennootschap voor pensioen- en levensverzekeringen (benadeelde 1) in Apeldoorn. De bedrijven ‘Overijsselse Ontwikkelingsmaat- schappij’ (benadeelde 2), (benadeelde 3) en (benadeelde 4) hadden contracten bij benadeelde 1. Verdachte heeft gedurende deze periode medeverdachte verzocht om bij girorekeningen te openen op naam van niet bestaande bedrijven met de namen benadeelde 2, benadeelde 3 en benadeelde 4. Deze namen kwamen sterk overeen met de namen van echte klanten bij benadeelde 1. Verdachte heeft de bankrekeningnummers van de echte klanten van benadeelde 1 in het computersysteem van benadeelde 1 veranderd in de bankrekeningnummers, horende bij de (mede) door hem bij de geopende rekeningen. Vervolgens heeft hij in de administratie van benadeelde 1 aanspraken op pensioenen van deelnemers van de echte klanten afgeboekt, waardoor afkoopsommen vrij kwamen en heeft hij overrente en pensioengelden op de door hem ingevoerde rekeningnummers laten uitkeren. Om de overrente en pensioengelden door de financiële afdeling uit te laten keren, deed verdachte aan die afdeling daartoe een verzoek, middels door verdachte opgestelde handvaststellingen. Door deze handelingen werden geldbedragen toebehorende aan benadeelde 1 overgeboekt op de door verdachte en medeverdachte geopende rekeningen bij de bank.

Verdachte heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan het medeplegen van oplichting en het medeplegen van witwassen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk.

De medeverdachte wordt veroordeelt tot een voorwaardelijke gevangenis- straf voor de duur van 6 maanden (Rechtbank Gelderland 24 april 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:2696).

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens overtreding art. 139d Sr: Door een SIM-kaart in een heimelijk geplaatst track&trace-systeem te bevestigen zodat kan worden beschikt over de gegevens die via gsm-masten worden overgedragen

Rechtbank Noord-Nederland 18 april 2014,ECLI:NL:RBNNE:2014:2018

Verdachte wordt verdacht van overtreding van artikel 139d Sr. Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij in de periode van 1 september 2012 t/m 8 oktober 2012 een SIM-kaart in een track and trace systeem heimelijk onder een auto van een ander heeft aangebracht (met als doel dat de auto hem zou leiden naar een schuur met daarin zijn gestolen boot) waarbij door middel van een computer de plaatsbepaling van die auto werd bepaald en telecommunicatie konden worden afgeluisterd en opgenomen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft aangevoerd dat het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden op grond van de verklaring van verdachte ter terechtzitting en bij de politie, alsmede het technisch proces-verbaal van de politie en de handleiding van het apparaat.

In dit geval is geen sprake van een situatie als bedoeld in art. 139d Sr indien wordt vastgehouden aan de traditionele uitleg van dit artikel. Echter dit artikel dient breder te worden uitgelegd.

Met het apparaat kunnen, mits daarin een SIM-kaart is geplaatst, locatiegegevens worden geregistreerd die door middel van inloggen op de GPRS-webtrackingplatform of trackingsoftware zijn te raadplegen. Hierdoor is het apparaat niet alleen een technisch hulpmiddel, maar tevens een geautomatiseerd werk als bedoeld in art. 80sexies Sr.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft primair geconcludeerd tot vrijspraak en subsidiair tot ontslag van rechtsvervolging.

Zij heeft daartoe, zakelijk weergegeven, primair aangevoerd dat verdachte niet het oogmerk heeft gehad tot het wederrechtelijk afluisteren, aftappen of opnemen. Zijn doel was slechts te trachten te achterhalen of de auto waaronder het apparaat was geplaatst, met behulp van de plaatsbepalings- apparatuur kon leiden naar een plaats waar zich de gestolen boot van verdachte bevond. Een apparaat als het onderhavige is niet geschikt voor het afluisteren van gesprekken. Tevens is er geen sprake van aftappen of opnemen, omdat het daarbij gaat om telecommunicatienetwerken of diensten, wat hier niet het geval is.

Subsidiair heeft de raadsvrouw gesteld dat het bestanddeel 'telecommunicatie, of andere gegevensoverdracht of andere gegevensver- werking door een geautomatiseerd werk' niet bewezen kan worden. Omdat een GPS- of GPRS-signaal niet kan worden opgevat als communicatie middels ICT-kanalen is er geen sprake van telecommunicatie.

De Hi-com hi-602X GPRS-tracker vraagt niets aan de satelliet maar krijgt in informatie van de satelliet. GPRS bepaalt de locatie middels signalen die het apparaat ontvangt van de GSM- masten. Satellieten en zendmasten verzamelen niet gericht gegevens, slaan die niet op en dragen die ook niet over. Derhalve is er geen sprake van een geautomatiseerd werk. Het plaatsen van het onderhavige apparaat valt daarom niet onder artikel 139d Wetboek van strafrecht.

Meer subsidiair heeft de raadsvrouw betoogd dat het door verdachte geplaatste apparaat geen technisch hulpmiddel is in de zit van de wet, omdat het apparaat geen technisch hulpmiddel is dat hoofdzakelijk geschikt gemaakt of ontworpen is tot het plegen van een misdrijf als bedoeld in artikel 139c Sr. Verdachte dient daarom te worden ontslagen van rechtsvervolging (ovar).

Beoordeling rechtbank

De rechtbank ziet zich gesteld voor de vraag of verdachte een technisch hulpmiddel op een bepaalde plaats, te weten onder een personenauto, aanwezig heeft doen zijn met het oogmerk dat daardoor telecommunicatie en/of ander gegevensoverdracht en/of andere gegevensverwerking door een geautomatiseerd werk wederrechtelijk wordt afgeluisterd en/of afgetapt en/of opgenomen.

Vaststaat dat verdachte het apparaat wederrechtelijk heeft geplaatst. Hij had immers geen toestemming van de eigenaar van de auto om het apparaat aan de onderzijde van het voertuig te bevestigen.

Vervolgens moet de rechtbank vaststellen of het door verdachte geplaatste apparaat een technisch hulpmiddel is als bedoeld in artikel 139d Sr. Gelet op de aard en eigenschappen van het apparaat, zoals hiervoor onder de bewijsmiddelen is omschreven, is de rechtbank van oordeel dat het apparaat een technisch hulpmiddel is als bedoeld in de wet.

Door een SIM-kaart in het track&trace-systeem te plaatsen heeft verdachte dit systeem zodanig ingericht dat hij door middel van een geautomatiseerd werk, te weten een computer, via de door de leverancier meegeleverde software kon inloggen en vervolgens kon beschikken over de gegevens die via gsm-masten werden overgedragen.

De rechtbank is van oordeel dat in het onderhavige geval het door middel van een geautomatiseerd werk (computer) oproepen van alle door het technisch hulpmiddel (track&trace-systeem) opgevangen signalen uit de ether (interceptie) dient te worden aangemerkt als aftappen.

Verdachte heeft met het oogmerk om locatiegegevens op te vangen het track&trace-systeem geplaatst. Dat het verdachte naar zijn zeggen niet is gelukt vervolgens zodanig contact met het systeem te verkrijgen dat hij deze locatiegegevens kon opvragen doet daar niet aan af.

Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de wetgever niet alleen degene die feitelijk afluistert of aftapt strafbaar acht, maar ook degene die 'voorbereidingshandelingen' verricht, zoals omschreven in art. 139d Sr.

De rechtbank verwijst in dit verband naar de bijlage bij Kamerstuk 26643 nr. 220 waarin onder meer het volgende is overwogen.

"Indien iemand opzettelijk en wederrechtelijk met een technisch hulpmiddel gegevens aftapt of opneemt die niet voor hem bestemd zijn en die worden verwerkt of overgedragen door middel van telecommunicatie of door middel van een geautomatiseerd werk, is hij strafbaar op grond van artikel 139c Sr. Dit overigens behoudens de uitzonderingen in lid 2 van die bepaling. Men kan bij aftappen denken aan de persoon die door middel van een technisch hulpmiddel meeluistert met telefoongesprekken of meeleest met e-mailconversaties die niet voor hem bestemd zijn.

Een persoon hoeft niet daadwerkelijk over te gaan tot het aftappen van gegevens voordat zijn

handelen strafbaar is. Reeds het plaatsen van aftapapparatuur met het oogmerk gegevens af te tappen is strafbaar gesteld in artikel 139d lid 1 Sr."

Zoals hiervoor reeds overwogen is de rechtbank, anders dan de raadsvrouw, van oordeel dat onder de gegeven omstandigheden de geplaatste HI-COM, HI-602X GPRS Tracker een technisch hulpmiddel in de zin van artikel 139d Sr. is. De rechtbank verwerpt dan ook het beroep op ontslag van alle rechtsvervolging.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke geldboete van € 1.000,-.

Lees hier de volledige uitspraak.

Of sprake is van schending van art. 6 EVRM gaat bestek van procedure ex artikel 36 Sv te buiten en dient door de zittingsrechter te geschieden, waarbij beoordeeld moet worden of de procedure “as a whole” fair te noemen is

Rechtbank Limburg 2 april 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:3208

Bij verzoek van 19 november 2013 heeft de raadsman van verzoeker verzocht om de strafzaak tegen verzoeker geëindigd te verklaren overeenkomstig het bepaalde in artikel 36 Sv.

Een eerder verzoek tot beëindiging strafzaak is op de raadkamerzitting van o.a. 21 september 2011 in de rechtbank ’s-Hertogenbosch behandeld. De rechtbank ’s-Hertogenbosch heeft zich op 19 oktober 2012 onbevoegd verklaard van het verzoekschrift kennis te nemen en de zaak verwezen naar de rechtbank Haarlem.

Het genoemde verzoek tot beëindiging strafzaak is vervolgens op de raadkamerzitting van 25 november 2013 in de rechtbank Noord-Holland, locatie Haarlem, behandeld. De rechtbank Noord-Holland heeft zich toen onbevoegd verklaard van het verzoek kennis te nemen.

Onderhavig verzoekschrift is eerder op de enkelvoudige raadkamerzitting van 17 december 2013 behandeld. Toen is beslist het onderzoek ter terechtzitting voor onbepaalde tijd aan te houden, met verwijzing naar de meervoudige rekestenkamer van deze rechtbank.

De rechtbank heeft op 13 maart 2014 de officier van justitie en klager, bijgestaan door diens raadslieden, mr. J.H. Peek en mr. V.S. Huygen van Dyck-Jagersma, advocaten te Utrecht, gehoord.

Ook hebben mr. A.D. Polkerman namens Stichting Philips Pensioenfonds en mr. A.F.N. van de Laar, namens Rabo Vastgoedgroep Holding N.V., als betrokkenen een deel van de raadkamerzitting bijgewoond en hebben zij het woord gevoerd.

Standpunten van partijen

De raadslieden van verzoeker hebben beëindiging van de strafzaak bepleit. Zij hebben daartoe aangevoerd dat tegen verzoeker in de jaren 2006/2007 dan wel uiterlijk in 2008 een vervolging in de zin van artikel 6 EVRM is ingesteld, terwijl de officier van justitie de zaak tot heden niet bij de rechtbank heeft aangebracht. De raadslieden hebben gesteld dat de belangen van verzoeker dermate zijn geschonden en de mogelijkheden tot het verrichten van onderzoek à décharge dermate illusoir zijn geworden, dat het Openbaar Ministerie het vervolgingsrecht jegens verzoeker heeft verspeeld. Zij hebben ter onderbouwing onder andere gewezen op het uitblijven van een reactie van de officier van justitie op het herhaaldelijke verzoek van de verdediging om duidelijkheid, het grote tijdsverloop, de (al dan niet bewuste misleiding) van de rechtbank Den Bosch e.a. ten aanzien van de relatieve onbevoegdheid, het blijven stilzitten jegens verzoeker al voor en ook sinds het eerste verzoek einde zaak van 13 mei 2011 en de in de ogen van de verdediging dubieuze samenstelling van het dossier.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat door het Openbaar Ministerie pas bij brief van 15 juli 2011 aan de raadsman gevolgen zijn verbonden aan het strafbare handelen. De vervolging van verzoeker is toen pas aangevangen en verzoeker zal verder worden vervolgd. De officier van justitie heeft voorts gesteld dat niet gesproken kan worden van een niet voortzetting van de vervolging. De officier van justitie is overigens met de verdediging van mening dat, zij het in mindere mate, sprake is van overschrijding van de redelijke termijn, Van schending van belangen van de verzoeker zodanig dat de vervolging zou moeten worden beeindigd is volgens de officier van justitie geen sprake.

De officier vraagt derhalve afwijzing van het verzoek.

Overwegingen van de rechtbank

Het verzoek moet ingevolge artikel 36 Sv door de verdachte worden ingediend/ondertekend. Hoewel verzoeker het verzoekschrift niet mede heeft ondertekend, was hij tijdens de behandeling in raadkamer aanwezig en heeft hij verklaard het verzoek als het zijne te beschouwen. Gelet hierop accepteert de rechtbank indiening door de raadslieden. Verzoeker is derhalve ontvankelijk in zijn verzoek.

De rechtbank stelt voorop dat artikel 36 Sv de verdachte de mogelijkheid biedt aan de rechter te verzoeken aan een reeds aangevangen vervolging – waarvan hij niet weet of deze zal worden voortgezet – een einde te maken.

Met betrekking tot het (moment van) aanvangen van de vervolging van verzoeker overweegt de rechtbank als volgt. Een vervolging is in ieder geval aangevangen indien het Openbaar Ministerie een formele handeling heeft verricht waardoor een rechter in een strafzaak wordt betrokken dan wel het Openbaar Ministerie gevolgen verbindt aan strafbaar handelen. Uit de arresten HR 29 oktober 1996, LJN ZD0562, NJ 1997, 232 en HR 17 juni 2008, LJN BD2578, NJ 2008, 358 blijkt dat het begrip vervolging ook moet worden uitgelegd in het licht van artikel 6 EVRM. Het gaat daarbij om de vraag of tegen de verdachte een criminal charge is uitgebracht. De Hoge Raad heeft in voornoemde arresten geoordeeld dat daarvan sprake is op het moment dat vanwege de Nederlandse Staat jegens de betrokkene een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie een strafvervolging zal worden ingesteld. De rechtbank is in het licht van het vorenstaande van oordeel dat de vervolging van verzoeker is aangevangen en - eerder dan door de officier van justitie gesteld - in elk geval op 10 december 2008. Toen is verzoeker voor de eerste maal als verdachte gehoord door de politie en is hem expliciet medegedeeld waarvan hij werd verdacht.

De officier van justitie heeft in raadkamer gesteld en voldoende aannemelijk gemaakt dat de vervolging zal worden voortgezet, een en ander overigens geheel in lijn met hetgeen de officier van justitie vanaf het eerste verzoek beëindiging heeft doen blijken.

Van de zijde van verzoeker is gesteld dat het Openbaar Ministerie het vervolgingsrecht heeft verspeeld door –kort gezegd – schending van de beginselen van “undue delay” en “fair trial” als bedoeld in artikel 6 EVRM en dat om die reden de zaak beëindigd moet worden.

Echter: beantwoording van de vraag of sprake is van een schending van artikel 6 EVRM gaat het bestek van deze procedure te buiten en dient door de zittingsrechter te geschieden, waarbij beoordeeld moet worden of de procedure “as a whole” fair te noemen is. Het is vervolgens aan de zittingsrechter om mogelijk consequenties te verbinden aan eventuele schending(en) van beginselen van behoorlijke procesorde.

Het verzoek zal derhalve worden afgewezen.

De rechtbank merkt tenslotte op dat zij bij het nemen van deze beslissing geen acht heeft geslagen op hetgeen de overige betrokkenen naar voren hebben gebracht, zodat de kwestie van het al dan niet belanghebbend zijn van die betrokkenen geen nadere bespreking behoeft.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraf voor kopen zonder betalen

De rechtbank heeft gisteren een 20-jarige man uit Haalderen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden. De rechtbank vindt bewezen dat de man stelselmatig goederen kocht maar ze vervolgens niet betaalde.

Slachtoffers

In elk geval 12 ondernemers in de landbouwsector werden naar aanleiding van een advertentie op Marktplaats benaderd door ene ‘Peter Jansen’ die voor grote bedragen diverse goederen kocht. De goederen, waaronder kuilgras en hooi, werden opgehaald maar niet betaald. Het bedrijf van ‘Jansen’ bleek op naam te staan van een Poolse man die uit Nederland was vertrokken, het factuuradres bleek te zijn een kamer van 2 bij 2 meter. ‘Jansen’ bleek slechts een naam te zijn.

De rechtbank vindt bewezen dat de 20-jarige man uit Haalderen zich voordeed als de ‘Jansen’. De verklaring van de man uit Haalderen dat hij zelf ook het slachtoffer was van ‘Jansen’ en zelf opgelicht was, vindt de rechtbank niet geloofwaardig.

Overwegingen

De rechtbank overweegt dat het handelen van de man alleen maar gericht was op persoonlijk gewin. De man heeft misbruik gemaakt van het vertrouwen van de ondernemers en heeft ze hierdoor voor forse bedragen gedupeerd. De man ging bijna op beroepsmatige wijze te werk.

De advocaat van de man verzocht om rekening te houden met de media aandacht die de zaak gekregen had, hij had er al veel nadeel van ondervonden. De rechtbank overweegt dat het niet opmerkelijk is dat er mediabelangstelling is voor een dergelijke zaak.

• Rechtbank Gelderland 22 april 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:2641

Twintig maanden cel voor fraude met persoonsgebonden budgetten

Een 47-jarige vrouw uit Almere is afgelopen vrijdag door de rechtbank Midden-Nederland veroordeeld tot 20 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk, voor jarenlange fraude met persoonsgebonden budgetten.

De rechtbank achtte bewezen dat de vrouw de fraude pleegde door geld dat was 'overgebleven' naar haar privérekening te laten overmaken door diverse budgethouders. Zij stortte vervolgens een deel van het geld terug naar de budgethouders of betaalde ze contant. Om deze constructie te verhullen, maakte ze valse facturen op voor zorg die helemaal niet verleend werd. Formulieren waarmee het PGB-geld moest worden verantwoord, werden vervolgens in ‘nauwe en bewuste samenwerking’ met de budgethouders vervalst.

De rechtbank achtte de vrouw daarnaast schuldig aan het doen van onjuiste belastingaangifte, uitkeringsfraude en witwassen van het gefraudeerde geld, een bedrag van bijna 674.000 euro. Een aanzienlijk deel van het geld werd besteed aan gokken.

De rechtbank oordeelde dat verdachte misbruik heeft gemaakt van de sociale voorzieningen en dat mede door haar handelen het PGB in een slecht daglicht is komen te staan. De rechtbank nam het de verdachte ook kwalijk dat zij de verantwoordelijkheid afschuift op anderen. De rechtbank vond alles afwegende een gevangenisstraf van 20 maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk de meest passende straf. De rechtbank legde een proeftijd van 3 jaar op, als stok achter de deur voor de vrouw. De rechtbank vond het opleggen van een door de officier van justitie geëist beroepsverbod in de AWBZ-sector niet nodig.

Medeverdachten

Een 35-jarige man die bij de hoofdverdachte inwoonde, werd door de rechtbank veroordeeld voor schuldheling. Hij maakte gebruik van geld en goederen die vrouw er als gevolg van de PGB-fraude op nahield en profiteerde daarmee van de fraude. Hij kreeg een taakstraf van 200 uur opgelegd.

Een 47-jarige man uit Holten, die korte tijd als financieel adviseur werkzaamheden verrichtte voor de hoofdverdachte, werd door de rechtbank vrijgesproken. Hij werd verdacht van het vervalsen van drie verantwoordingsformulieren, maar volgens de rechtbank kon niet worden bewezen dat hij op de hoogte was van de valsheid van de formulieren.

• Rechtbank Midden-Nederland 18 april 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:1493
• Rechtbank Midden-Nederland 18 april 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:1499
• Rechtbank Midden-Nederland 18 april 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:1500

Veroordeling wegens feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk

Rechtbank Overijssel 14 april 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:1967

Essentie

Verdachte heeft samen met zijn vader in het zicht van faillissement een geldbedrag ter grootte van € 41.000 buiten de boedel van zijn bedrijf gehouden.

Verdenking

Feit 1: als feitelijk leidinggevende van bedrijf 1 BV in de periode van 28 juli 2009 tot en met 18 augustus 2009 bedrieglijk bankbreuk heeft gepleegd door de opbrengst van de verkoop van een partij fietsen buiten de boedel te houden, dan wel voornoemd feit in persoon heeft gepleegd;

Feit 2: als feitelijk leidinggevende van bedrijf 1 BV in de periode van 18 augustus 2009 tot en met 16 maart 2010 bedrieglijk bankbreuk heeft gepleegd door niet te voldoen aan de verplichting om de administratie van bedrijf 1 BV te voorschijn te brengen, dan wel voornoemd feit in persoon heeft gepleegd;

Feit 3: op 16 maart 2010 verboden wapens voorhanden heeft gehad.

Bewijsoverwegingen

Feit 1

Feitelijke gang van zaken

Op 14 oktober 2008 is bedrijf 1 BV opgericht. De datum van vestiging is

1 september 2008. Aandeelhouder en bestuurder van deze vennootschap is holding BV, ook opgericht op 14 oktober 2008. Aandeelhouder en bestuurder van deze vennootschap is verdachte. Verdachte is in functie getreden op 14 oktober 2008.

Medeverdachte, vader van verdachte, heeft in september 2008 besloten niet verder te gaan met zijn onderneming bedrijf 1 BV. Na overleg met verdachte heeft verdachte de winkel in Hoogeveen voortgezet in bedrijf 1 BV. Verdachte heeft de inventaris en de bedrijfsvoorraad, alles wat in de winkel in Hoogeveen stond, overgenomen van medeverdachte.

Medeverdachte deed de dagelijkse boekhouding. Verdachte had geen verstand van de administratie. Die werd gedaan door medeverdachte. Na twee maanden kon verdachte de onderneming geestelijk en lichamelijk niet meer aan. Toen heeft medeverdachte het roer overgenomen.

Bij vonnis van de rechtbank Assen van 18 augustus 2009 is bedrijf 1 B.V. in staat van faillissement verklaard. Dat faillissement heeft verdachte op 3 augustus 2009 aangevraagd.

Uit de aangifte van curator Grollé, de getuigenverklaringen van getuige 1 en de verklaringen van verdachte en medeverdachte leidt de rechtbank het volgende af.

Verdachte heeft op 28 juli 2009 in samenspraak met de medeverdachte besloten om de onderneming bedrijf 1 BV te beëindigen. Op dezelfde dag heeft medeverdachte telefonisch contact opgenomen met getuige 1 met de mededeling dat hij een partij fietsen te koop had voor hem. getuige 1 had die dag geen mogelijkheden om langs te komen, doch medeverdachte stond erop dat getuige 1 die dag nog langs zou komen. Uiteindelijk arriveerde getuige 1 op 29 juni 2009 omstreeks 01.00 uur bij medeverdachte op de zaak in plaats. Die nacht heeft getuige 1 de gehele partij fietsen, onderdelen en accessoires (behorende tot de boedel van bedrijf 1 BV) gekocht voor een bedrag van € 41.000,--. Verdachte was er van op de hoogte dat de transactie zou plaatsvinden en vervolgens heeft plaatsgevonden. Dezelfde dag (29 juli 2009) vond de levering plaats. Verdachte heeft volgens getuige 1 meegeholpen met het laden van de restpartij in de vrachtwagen.

Hierna werd getuige 1, eveneens op 29 juli 2009, gebeld door medeverdachte, die hem vroeg of getuige 1 alvast kon betalen. medeverdachte heeft het rekeningnummer waarop het bedrag overgemaakt kon worden per sms doorgegeven aan getuige 1 (familienaam plaats rekeningnummer 1). Op basis van het telefoonbericht en het ontvangen sms-bericht heeft getuige 1 op 29 juli 2009 middels een spoedboeking € 41.000,-- overgemaakt op de genoemde rekening rekeningnummer 1. Deze rekening staat op naam van medeverdachte en/of naam. Volgens medeverdachte had hij nog een vordering op bedrijf 1 BV van € 35.000,--. Door de verkoop van de partij fietsen aan getuige 1 werd die schuld ingelost.

Uit de ter beschikking staande administratie is niet gebleken dat medeverdachte € 35.000 naar bedrijf 1 BV heeft overgeboekt.

De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat verdachte samen met zijn vader medeverdachte in het zicht van het faillissement van bedrijf 1 BV op 18 augustus 2009 een partij fietsen, onderdelen en accessoires (behorende tot de boedel van bedrijf 1 BV) heeft verkocht aan getuige 1. Het verkoopbedrag ad € 41.000,-- is niet in de boedel van bedrijf 1 BV terecht gekomen, maar is door medeverdachte gebruikt voor aflossing van de vordering die hij als privépersoon had op BikeXL “de fietssuper” BV. Verdachte was hiervan op de hoogte.

Naar het oordeel van de rechtbank hebben verdachte en zijn medeverdachte door deze handelwijze de aanmerkelijke kans op verkorting van de rechten van de schuldeisers van bedrijf 1 BV doen ontstaan.

Feitelijke leiding

Uit het dossier blijkt dat verdachte twee maanden nadat hij de onderneming van zijn vader had overgenomen en onder de naam bedrijf 1 BV had voortgezet, vanwege lichamelijk en psychische problemen het roer heeft overgegeven aan zijn vader medeverdachte. Verdachte is echter wel formeel bestuurder gebleven en uit het dossier blijkt tevens dat hij volledig op de hoogte was van de transactie met getuige 1 en zelf feitelijk betrokken is geweest bij de levering van de fietsen.

Onder deze omstandigheden heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank samen met medeverdachte feitelijk leiding gegeven aan bedrijf 1 BV terzake van deze transactie.

Conclusie t.a.v. feit 1

Dit leidt tot de conclusie dat hetgeen aan verdachte onder feit 1 primair ten laste is gelegd wettig en overtuigend bewezen is.

Feit 2

Feitelijke gang van zaken

Na de uitspraak van het faillissement van bedrijf 1 BV op 18 augustus 2009 heeft curator Grollé diverse mondelinge en schriftelijke contacten onderhouden met de verdachte omtrent de uitlevering van de administratie van bedrijf 1 BV. Uit het dossier blijken de volgende contacten.

Op 18 augustus 2009 heeft verdachte per mail aangegeven dat hij er zorg voor zal dragen dat de boekhouding vóór 25 augustus 2009 tot beschikking van de curator komt.

Op 3 september 2009 heeft verdachte per mail tegenover de curator aangegeven dat hij de administratie niet heeft. Deze zou zijn achtergebleven in het pand aan de adres 3 te Hoogeveen en deze administratie zou door de heer naam (verhuurder van het pand) zijn afgevoerd c.q. weggegooid.

Op 18 september 2009 is verdachte door de curator formeel en materieel aansprakelijk gesteld en verantwoordelijk gehouden voor het ongeschonden te voorschijn brengen van complete financiële administratie/boekhouding, zowel in fysieke als in digitale vorm. De curator sommeert verdachte om binnen veertien dagen na dagtekening, zijnde 18 september 2009, de complete financiële administratie/boekhouding van bedrijf 1 BV, zowel in fysieke als in digitale vorm, uit te leveren.

Voorts is de curator er niet van overtuigd dat verdachte geen beschikking of toegang zou hebben tot de administratie, want hij weet wel een ‘factuur’ voor bedrijf 2 te produceren en hij weet tot op de cent nauwkeurig te reproduceren aan wie en voor welke bedragen bedrijf 1 BV facturen ten behoeve van de eerder gefailleerde bedrijf 1 BV heeft betaald. Daarbij zou het gaan om een totaalbedrag van € 249.348,52.

Op 29 september 2009 heeft verdachte schriftelijk gereageerd op het schrijven van de curator d.d. 18 september 2009. Verdachte schrijft dat hij niet aan het verzoek van de curator om de complete financiële administratie ter beschikking te stellen kan voldoen, omdat de verhuurder van het pand, de heer naam, de inboedel en administratie van bedrijf 1 BV uit eigen beweging zou hebben afgevoerd. Verdachte schrijft voorts dat hij de curator met betrekking tot het ongeschonden terugbezorgen van de administratie niet verder kan helpen. Vanwege het plaatsen van andere sloten is hem de toegang tot het pand ontzegd.

Verdachte heeft toegezegd dat de curator een recente back-up zal krijgen van de financiële administratie welke nog beschikbaar moet zijn op de server.

Uiteindelijk is de administratie niet aan de curator overhandigd.

Vervolgens hebben op 16 maart 2010 in het kader van het strafrechtelijk onderzoek tegen medeverdachte op diverse locaties in Nederland doorzoekingen ter inbeslagneming plaatsgevonden. Eén van de locaties betreft de adres 2 te plaats. Op dit adres is woonachtig mevr. vriendin medeverdachte. Mevr. vriendin medeverdachte is de vriendin van medeverdachte. Uit onderzoek is gebleken dat medeverdachte op dit adres verblijft.

Tijdens de doorzoeking zijn op deze locatie diverse onderdelen van de administratie van bedrijf 1 BV aangetroffen, te weten:

• vijf ordners met kasadministratie over de periode 19-09-2008 t/m 25-7-2009;
• een aantal ordners met betrekking tot de inkoop;
• een ordner met betrekking tot de verkoop;
• een aantal ordners met betrekking tot de oprichting van de vennootschap, belastingen, kosten, bankzaken en overige zaken;
• ordners met bank- dan wel giroafschriften.

Een deel van deze administratie is aangetroffen onder het kruipluik achter de voordeur. Deze administratie, bestaande uit diverse ordners, was niet netjes neergezet. De ordners waren in de kruipruimte gegooid en het geheel lag als een “afvalberg” onder het kruipluik.

Medeverdachte heeft verklaard dat hij de administratie heeft meegenomen en onder het kruipluik heeft gegooid.

Verweer van de verdediging

De raadsman heeft gesteld dat verdachte niet op de hoogte was van het feit dat zijn vader de administratie in zijn bezit had en zodoende niet kon uitleveren aan de curator. Verdachte heeft daarbij aangegeven dat hij al naar buitenland was vertrokken toen het pand werd leeggehaald. Toen hij na twee á drie weken terugkwam van vakantie bleek dat de administratie was afgevoerd. Daarvoor zou de eigenaar van het bedrijfspand, naam, verantwoordelijk zijn geweest.

De rechtbank stelt deze verklaring als kennelijk leugenachtig en bedoeld om de waarheid te bemantelen, terzijde. Immers, uit het onderhavig dossier blijkt dat verdachte op 3 augustus 2009 zelfstandig het faillissement van bedrijf 1 BV bij de rechtbank Assen heeft aangevraagd. De getuige 2 heeft echter verklaard dat hij in juli 2009 heeft gezien dat verdachte bezig was te winkel leeg te halen en dat verdachte tegen hem zou hebben gezegd dat hij aan het opruimen was en dat hij binnenkort zou vertrekken.

Daarnaast heeft voornoemde naam verklaard dat hij op 1 augustus 2009 in het bedrijfspand adres 3 te plaats is geweest en dat er toen geen administratie meer aanwezig was. naam verklaart tevens dat hij géén administratie heeft afgevoerd dan wel weggegooid.

Verdachtes vader medeverdachte verklaart dat hij de administratie na de verkoop van de inventaris heeft meegenomen naar zijn huis.

De rechtbank leidt uit het voorgaande af dat verdachte op de hoogte moet zijn geweest van wat er met de administratie van bedrijf 1 BV is gebeurd en waar deze zich bevond. Hij had deze derhalve kunnen uitleveren toen de curator Grollé hem daarom vroeg.

Het verweer wordt verworpen.

Conclusie t.a.v. feit 2

Het onder feit 2 primair ten laste gelegde is naar het oordeel van de rechtbank wettig en overtuigend bewezen.

Feit 3

Uit het dossier blijkt dat de busjes pepperspray en het alarm- en startpistool op 16 maart 2010 tijdens de doorzoeking ter inbeslagneming van de woning van verdachte zijn aangetroffen. Verdachte heeft ter zitting verklaard dat deze wapens van hem waren. Het feit is derhalve wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

Feit 1 primair en feit 2 primair: feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk, begaan door een rechtspersoon.

Feit 3: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 (twee) jaren. Daarnaast wordt verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 170 uren en een geldboete van € 1.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachten gebruikten rekeningen van katvangers om gelden afkomstig van oplichting/phishing te storten. Met die gelden werden goudbaren aangekocht.

Rechtbank Amsterdam 6 februari 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:1446

Verdachte heeft zich, samen met zijn mededaders, schuldig gemaakt aan witwassen en aan medeplichtigheid aan gekwalificeerde diefstal. Verdachte is betrokken geweest bij bankfraude, waarbij door middel van ‘phishing’ een aanzienlijk geldbedrag van de rekening van aangevers is weggesluisd en tijdelijk geparkeerd op de rekening van begunstigden. Verdachte heeft daartoe een rekening geopend, een handeling laten verrichten waardoor die rekening in gebruik kon worden genomen en de rekening vervolgens ter beschikking gesteld aan een ander voor voornoemd doel.

Voorts hebben verdachte en zijn mededaders met zeer grote geldbedragen, die uit misdrijf afkomstig waren, goud gekocht.

De rechtbank acht de aankoop van goudbaren een daad van verhulling, zodat het enkele voorhanden hebben van de goudbaren, opbrengst uit eigen misdrijf, ook als witwassen kan worden aangemerkt.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 1. primair en 2. ten laste gelegde kan worden bewezen.

De officier van justitie heeft ten aanzien van het onder 1. primair ten laste gelegde aangevoerd dat op zijn minst het voorwaardelijke opzet van verdachte op de omvang en criminele herkomst van de betalingen gericht is geweest. Met die wetenschap moet het verdachte duidelijk zijn geweest dat de aankoop van goud deze criminele herkomst verhulde.

Voor een bewezenverklaring van het onder 2. ten laste gelegde heeft de officier van justitie verwezen naar de aangifte van persoon 1, de bevindingen omtrent de afschrijvingen van de rekening van aangeefster, de bevindingen met betrekking tot een van de begunstigde rekeningen, op naam van persoon 3 en de verklaring van die persoon 3.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken van al het hem ten laste gelegde, nu er sprake is van onvoldoende wettig en overtuigend bewijs.

De raadsman heeft ten aanzien van het onder 1. primair en subsidiair ten laste gelegde aangevoerd dat verdachte niet wist dat het geld uit misdrijf afkomstig was. Verdachte verkeerde oprecht in de veronderstelling dat hetgeen medeverdachte 1 hem had voorgehouden over investeerders die goud kochten, zuiver was en geenszins verband hield met enig misdrijf.

Ten aanzien van het onder 2. ten laste gelegde heeft de raadsman betoogd dat aangifte is gedaan door mevrouw persoon 1. Van haar rekening is een kleine 28.000 euro overgemaakt naar vijf rekeningen. Verdachte heeft geen enkele betrokkenheid bij de bedragen die zijn overgemaakt naar drie van deze vijf rekeningen. Reeds hierom is de verdediging van mening dat het tenlastegelegde bedrag niet kan worden bewezen.

Ten aanzien van de vierde rekening, op naam van persoon 4, is de verdediging van mening dat het dossier onvoldoende concreet bewijs bevat dat verdachte over deze rekening kon beschikken en deze rekening beschikbaar heeft gesteld voor de overboeking van de rekening van aangeefster persoon 1.

Met betrekking tot de vijfde rekening op naam van persoon 3, van wie gegevens zijn aangetroffen op de computer van verdachte, heeft verdachte verklaard dat hij met die gegevens enkel telefoonabonnementen heeft afgesloten. Het is mogelijk dat de gegevens in omloop zijn geraakt en dat ze vervolgens zijn gebruikt bij de diefstal. Deze diefstal is buiten wetenschap van verdachte geschied.

Het oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van het onder 1. primair ten laste gelegde

Anders dan de verdediging is de rechtbank van oordeel dat bewezen is dat verdachte wist dat het geld van misdrijf afkomstig was. Verdachte heeft weliswaar verklaard dat hij had begrepen dat het geld afkomstig zou zijn van (bonafide) investeerders, maar uit het dossier kan worden opgemaakt dat er ten behoeve van de goudaankopen verhullende maatregelen zijn genomen en dat verdachte juist daaraan heeft meegewerkt en mede heeft geïnitieerd, zoals het in contact brengen van medeverdachte 2 (katvanger) met medeverdachte 1, die - volgens verdachtes verklaring bij de politie - lugubere zaken doet. Het betrof bovendien zeer grote geldtransacties waarbij de overboekingen en het gebruik van de rekeningen van katvanger medeverdachte 2 de kennelijke bedoeling hadden dat de daadwerkelijke herkomst van het geld niet bekend zou worden. Dit valt in geen enkel opzicht te rijmen met een legale investering. Hieruit leidt de rechtbank af dat het niet anders kan zijn dat verdachte wist dat het allesbehalve zuivere koffie was. Daar komt bij dat, zo blijkt uit feit 2 en de justitiële documentatie van verdachte, verdachte niet onbekend is met het fenomeen van katvangers teneinde illegale praktijken te verhullen.

Ten aanzien van het onder 2. ten laste gelegde

Met de raadsman is de rechtbank van oordeel dat verdachte niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor het gehele bedrag dat van de rekening van persoon 1 is afgeschreven. De rechtbank overweegt dat sprake is geweest van meerdere diefstallen op verschillende momenten naar verschillende rekeningen. Voor drie van de vijf betrokken rekeningen bevat het dossier geen aanwijzingen voor de betrokkenheid van verdachte daarbij. Bovendien hebben de in de tenlastegelegde feitelijke handelingen slechts betrekking op een van de rekeningen, te weten die van persoon 3. De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van het tenlastegelegde geldbedrag van €27.807, maar acht medeplichtigheid tot/bij diefstal met een valse sleutel van ‘een geldbedrag’ wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

1. primair: Medeplegen van witwassen.
2. Medeplichtigheid aan diefstal waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Niet-ontvankelijkheid OvJ als gevolg van overschrijding redelijke termijn

Rechtbank Amsterdam 12 februari 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:1218

In deze zaak is geen sprake van een berechting binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM. Overschrijding van de redelijke termijn dient volgens jurisprudentie van de Hoge Raad in de regel te worden gecompenseerd door strafvermindering. Overschrijding van de redelijke termijn leidt niet tot niet-ontvankelijkheid, ook niet in uitzonderlijke gevallen, zie bijv. Hoge Raad 17 juni 2008, LJN BD2578. De rechtbank is niettemin van oordeel dat in casu niet kan worden volstaan met een andere sanctie op de termijnoverschrijding dan de niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie.

De rechtbank neemt daarbij het navolgende in overweging:

• Verdachte is op 22 februari 2008 aangehouden en in verzekering gesteld en op 25 februari 2008 in bewaring gesteld. De gevangenhouding is op 10 maart 2008 aangevangen.
• Op 30 mei 2008 heeft er een eerste behandeling ter zitting plaatsgevonden door de meervoudige stafkamer van deze rechtbank. De officier van justitie heeft ter zitting aangegeven dat de zaak op 19 augustus 2008 inhoudelijk zou worden behandeld. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek voor onbepaalde tijd geschorst, maar maximaal voor een termijn van negentig dagen. De voorlopige hechtenis is door de rechtbank op grond van artikel 67a, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering opgeheven.
• De officier van justitie heeft ter zitting op 27 februari 2014 aangegeven dat zij vermoedt dat het dossier in juli of augustus 2008 compleet was. Sindsdien zijn er door het openbaar ministerie geen handelingen meer verricht.
• In de zaak van de medeverdachte [medeverdachte] heeft de raadsman van de medeverdachte op 6 juni 2012 de rechtbank verzocht de zaak geëindigd te verklaren. De officier van justitie heeft in die zaak verklaard daartegen geen bezwaar te hebben. De rechtbank heeft het verzoek op 12 oktober 2012 toegewezen.
• De verdachte en zijn raadsvrouw hebben het procesverloop niet onnodig vertraagd. Er hebben zich voorts geen benadeelde partijen in het strafproces gevoegd.

Bij afweging van de betrokken belangen, te weten de belangen die de gemeenschap ook na overschrijding van de redelijke termijn houdt bij normhandhaving door berechting en anderzijds de belangen van verdachte bij het voorkomen dat hij langer dan redelijk is onder de dreiging van een (verdere) strafvervolging moet leven, moeten - gelet op het enorme tijdsverloop van ruim vijf jaar zoals hierboven uiteengezet - in dit geval de belangen van verdachte prevaleren.

Nu geen sprake is van een berechting binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM en de rechtbank op grond van het voorgaande van oordeel is dat dit in casu er toe moet leiden dat de officier van justitie niet kan worden ontvangen in zijn vervolging van verdachte, komt de rechtbank tot de volgende beslissing

Lees hier de volledige uitspraak.