Veroordeling wegens meermalen medeplegen van oplichting via Marktplaats.nl

Rechtbank Amsterdam 21 februari 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:4204

Verdachte heeft tezamen met zijn mededaders gedurende een periode van ruim een jaar via de internetsite ‘Markplaats.nl’ een groot aantal mensen opgelicht door de schijn te wekken dat zij kaarten voor festivals, concerten of evenementen te koop hadden, en deze vervolgens na betaling niet te leveren. Verdachten gingen hierbij zeer berekenend te werk. Zo maakten zij misbruik van kwetsbare en makkelijk te beïnvloeden personen door hen te gebruiken als zogenaamde katvangers die, soms in ruil voor bijvoorbeeld een bolletje drugs, hun bankrekening met bijbehorende pas en pincode aan verdachten beschikbaar stelden. Met de bankrekeningen van de katvangers en een gefingeerde identiteit werd bij de kopers de indruk van een legale verkoop gewekt. In totaal hebben 38 personen zich gesteld als benadeelde partij.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Werkstraf voor verduisterende penningmeester scoutingclub

Een 54-jarige man uit Deventer is door de rechtbank Overijssel veroordeeld tot een werkstraf van 150 uur. De man verduisterde als penningmeester grote bedragen van de bankrekeningen van een scoutingvereniging uit die stad. De rechtbank neemt het de man zeer kwalijk dat hij toen werkte als belastingambtenaar en ook als buitengewoon opsporingsambtenaar was aangesteld.

Auto’s, vakanties en de badkamer

Tussen december 2003 en januari 2011 schreef hij geld over naar zijn privérekening. Om deze verduistering te verdoezelen vervalste hij bankafschriften om bij een kascontrole niet tegen de lamp te lopen. Het geld besteedde hij aan een Renault Espace, een Renault Clio, vakanties naar Vlieland, Frankrijk en Curaçao en de badkamer.

Lagere straf

De rechtbank komt met de 150 uur werkstraf tot een lagere straf dan de officier van justitie had geëist. De man heeft (een gedeelte van) het verduisterde geld aan de scoutingvereniging terugbetaald. Daarnaast kwam tijdens de zitting naar voren dat verdachte gebukt gaat onder deze zaak, die grote indruk heeft gemaakt op de man en zijn gezin.

De man raakt waarschijnlijk zijn baan kwijt en loopt reputatieschade op. Verder zijn verdachtes blanco strafblad en de laag ingeschatte kans op herhaling redenen voor een lagere straf. De officier eiste een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden en een werkstraf van 240 uur.

Exacte bedrag onduidelijk

De scoutingvereniging eiste als benadeelde partij een bedrag van ruim 120.000 euro. De rechtbank verwijst de vereniging hiervoor naar de civiele rechter, waar ze een aparte zaak moet aanspannen. Op dit moment bestaat er veel onduidelijkheid over de exacte hoogte van het nog terug te betalen bedrag. Het bepalen van het exacte bedrag zou in deze strafzaak het proces onevenredig belasten.

Bron: de Rechtspraak

Celstraf voor accijnsfraude met bier

Een 56-jarige man krijgt twee jaar celstraf, waarvan acht maanden voorwaardelijk, voor accijnsfraude met illegale dranktransporten. De rechtbank Den Haag oordeelt dat hij schuldig is aan belastingontduiking en valsheid in geschrift met grote partijen alcoholhoudende drank. Het ging om blikjes en flesjes bier van nationale en internationale merken.

De man was volgens de rechtbank betrokken bij verschillende bedrijven die accijnsfraude hebben gepleegd. Hij heeft eraan bijgedragen dat zeer grote hoeveelheden alcoholhoudende drank zonder dat daar accijns over was geheven in het handelsverkeer terecht konden komen. Dit heeft geleid tot oneerlijke concurrentie voor bonafide bedrijven, die wel gewoon accijns betaalden. Ook liep de Nederlandse schatkist zo’n 4,5 miljoen euro mis, zo schat de FIOD.

Om de fraude mogelijk te maken werd gebruikt gemaakt van tijdelijke ondernemingen die korte tijd werden gebruikt om slechts op papier goederen te ontvangen. Hier was de veroordeelde man steeds bij betrokken.

Deze zaak kwam vorig jaar aan het rollen toen de FIOD na een tip van de douane ruim 45 duizend liter drank aantrof in een opslagplaats in Den Haag. Hiervoor was geen vergunning aanwezig. De FIOD nam de gehele partij alcoholhoudende drank in beslag. De 45 duizend liter bleek slechts het topje van de ijsberg. Nog zo’n 400 zendingen van vergelijkbare omvang volgden.

De man heeft bekend dat de ondernemingen ten onrechte geen aangifte hebben gedaan, waardoor grote hoeveelheden drank in de economie zijn gekomen. Zijn eigen rol was naar zijn zeggen beperkt. Hij beweerde onder druk te zijn gezet door anderen. De rechtbank oordeelt op grond van het beschikbare bewijs echter dat hij een onmisbare schakel was in de fraude.

• Rechtbank Den Haag 15 juli 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:8429

Rechtbank Overijssel spreekt man vrij van BTW/belastingfraude

Rechtbank Overijssel 9 juli 2013, ECLI:NL:RBOVE:2013:1415

Standpunt openbaar ministerie

De officier van justitie heeft ter terechtzitting de veroordeling van verdachte gevorderd ten aanzien van hetgeen verdachte ten laste is gelegd.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft primair geconcludeerd tot vrijspraak van het aan verdachte ten laste gelegde opgeven van een te laag belastbaar bedrag, aangezien verdachte in zijn opgaven OB het kwartaalbedrag aan levering/diensten met (toen nog) 19% BTW op de voorgeschreven wijze heeft verantwoord, namelijk door middel van opgave van het belastbaar bedrag, zodat van het opgeven van een te laag belastbaar bedrag geen sprake is geweest.

De verdediging heeft daarnaast geconcludeerd tot vrijspraak van het aan verdachte ten laste gelegde onjuist opgeven van het bedrag aan belasting, aangezien daarmee niets anders bedoeld kan worden dan het bedrag aan belasting over het belastbare bedrag, welke opgave juist is gedaan.

De verdediging heeft subsidiair geconcludeerd tot vrijspraak op grond van het ontbreken van (voorwaardelijk) opzet.

Oordeel rechtbank

De rechtbank verwerpt de primaire verweren van de verdediging tot vrijspraak. De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat volgens vaste jurisprudentie de in de telastelegging genoemde term “het bedrag aan belasting” staat voor het bedrag dat resteert na aftrek van de voorbelasting.

De rechtbank ziet zich thans voor de beantwoording van de vraag gesteld of wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte opzettelijk de BTW als vooraftrek heeft opgenomen in zijn aangiften OZB, terwijl hij daarbij niet te goeder trouw was. Met andere woorden, wist verdachte of had hij moeten weten dat hij de vooraftrek in zijn aangiften niet in rekening mocht brengen?

De rechtbank is van oordeel dat daartoe onvoldoende wettig bewijs voorhanden is. Naar het oordeel van de rechtbank ontbreken in het strafdossier de vereiste objectieve elementen waaruit de wetenschap, althans het ‘had moeten weten’ van verdachte ten aanzien van de BTW-fraude kan worden afgeleid. Weliswaar bevat het strafdossier aanwijzingen welke belastend kunnen worden uitgelegd voor verdachte, maar die aanwijzingen leiden niet tot ondubbelzinnig wettig bewijs dat verdachte te kwader trouw was bij het toepassen van de vooraftrek in zijn aangiften. Naar het oordeel van de rechtbank is niet genoegzaam komen vast te staan dat verdachte wist, althans had moeten weten, dat met zijn betaling van een aankoopbedrag van één of meer auto’s aan het bedrijf van medeverdachte sprake was van een onverklaarbare prijsval ten opzichte van het door het bedrijf van medeverdachte in Duitsland tegen het zogenaamde 0%-tarief betaalde inkoopbedrag van de betreffende auto(‘s), en verdachte desondanks in zijn aangiften de vooraftrek van BTW heeft toegepast. Ook blijkt naar het oordeel van de rechtbank niet uit objectieve elementen dat verdachte wist of had moeten weten dat het bedrijf van medeverdachte zijn intracommunautaire transacties niet opgaf en /of de bij verdachte in rekening gebrachte BTW niet aangaf en afdroeg.

De verdachte behoort dan ook te worden vrijgesproken van het hem ten laste gelegde.

Lees hier de volledige uitspraak.

• Zie ook uitspraak Rechtbank Overijssel 9 juli 2013, RBOVE:2013:1413: Rechtbank Overijssel veroordeelt verdachte wegens BTW/belastingfraude tot een gevangenisstraf van 15 maanden waarvan 3 maanden voorwaardelijk.

Rechtbank Overijssel veroordeelt verdachte wegens BTW/belastingfraude tot een gevangenisstraf van 15 maanden waarvan 3 maanden voorwaardelijk

Rechtbank Overijssel 9 juli 2013, ECLI:NL:RBOVE:2013:1413

Verdachte, een 44-jarige man uit Genemuiden en eigenaar van een autobedrijf, heeft zich in meerdere opzichten door gebruik te maken van een schijnconstructie ingelaten met frauduleuze praktijken om zodoende BTW-vooraftrek in rekening te brengen en de omzetbelasting te ontduiken.

Bewezenverklaring

1. het feitelijke leiding geven aan het door een rechtspersoon opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd, artikel 69 van de Algemene Wet inzake Rijksbelastingen juncto artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht.
2. het feitelijke leiding geven aan het door een rechtspersoon opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte niet doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd, artikel 69 van de Algemene Wet inzake Rijksbelastingen juncto artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht.

Strafoplegging

Verdachte heeft – als verzachtende omstandigheid voor zijn handelwijze – aangevoerd dat de medeverdachte hem onder druk zette, hem intimideerde en bedreigingen uitte in zijn richting. Verdachte stelt in dit verband dat hij een schuld van ongeveer € 30.000,- zou hebben (gehad) bij medeverdachte en dat hij door die medeverdachte gedwongen werd mee te werken aan de import van Duitse auto’s om op deze wijze zijn schuld af te lossen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte deze gestelde bedreigingen onvoldoende geconcretiseerd en kan evenmin uit de door verdachte eerst ter terechtzitting van 25 juni 2013 overgelegde brieven d.d. 13 februari 2007 en 14 september 2007 – worden afgeleid dat sprake was van enige vorm van bedreiging, dan wel intimidatie door de medeverdachte. Ook overigens is de rechtbank niets gebleken van bedreiging en/of intimidatie door medeverdachte en vindt – naar het oordeel van de rechtbank – de enkele stelling van verdachte hieromtrent geen steun in de inhoud van het strafdossier.

De rechtbank ziet derhalve geen redenen om enige vorm van strafmatiging toe te passen.

Gelet op de structurele handelwijze van verdachte gedurende een lange periode en een – weliswaar oudere – veroordeling van verdachte ter zake van valsheid in geschrift acht de rechtbank het risico van herhaling van frauduleus handelen niet uitgesloten. De feiten zijn naar het oordeel van de rechtbank te ernstig om een geheel voorwaardelijke vrijheidsstraf op te leggen zoals door de verdediging is verzocht.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

• Zie ook uitspraak Rechtbank Overijssel 9 juli 2013, RBOVE:2013:1415: Rechtbank Overijssel spreekt man vrij van BTW/belastingfraude

Veroordeling ter zake van verduistering uit dienstbetrekking

Rechtbank Midden-Nederland 3 juli 2013, ECLI:NL:RBMNE:2013:2625

Verdachte heeft zich meermalen schuldig gemaakt aan het verduisteren van gelden. Verdachte had deze gelden uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich. Door zo te handelen heeft verdachte Frigo Group Logistics B.V. voor een bedrag van € 15.647,77 benadeeld en het vertrouwen van zijn werkgever geschaad.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid, van 120 uren en veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan Frigo Group Logistics B.V., tot een bedrag van € 10.000,-- hoofdelijk, dat wil zeggen dat verdachte in zoverre dient te betalen behalve voor zover deze vordering al door of namens een ander is betaald.

De rechtbank veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraf voor poging oplichting Rabobank in Diemen

De rechtbank Gelderland, locatie Arnhem heeft een 32-jarige man veroordeeld tot een gevangenisstraf van 1 jaar waarvan 179 dagen voorwaardelijk. De man heeft in oktober 2010 geprobeerd de Rabobank te Diemen op te lichten. Hij heeft geprobeerd te bewerkstelligen dat de Rabobank geld van de bankrekening van zijn broer overmaakte naar zíjn bankrekening. Dat deed hij door zich voor te doen als zijn broer. Daarvoor had hij een proces-verbaal van aangifte van vermissing van het identiteitsbewijs van zijn broer laten opmaken. Ook heeft de man zich voorgedaan als willekeurige andere personen en uit hun naam valse aangifte gedaan van vermissing of diefstal van hun identiteitsbewijzen en bankpassen.

De rechtbank acht niet bewezen dat de man met deze valse aangiftes heeft geprobeerd de ING op te lichten. Wel heeft hij deze valse aangiftes aan een onbekend gebleven Albanees gegeven. Dat levert gebruik maken van een vals geschrift op. De man heeft in 2011 ongeveer een half jaar in voorarrest gezeten. Daarmee heeft hij zijn gevangenisstraf al uitgezeten. Hij moet één van de personen uit wiens naam hij een valse aangifte heeft gedaan, een schadevergoeding betalen voor de ongemakken die hij voor die persoon heeft veroorzaakt.

• Rechtbank Gelderland 10 juli 2013, ECLI:NL:RBGEL:2013:1541

Bron: de Rechtspraak

Veroordeling wegens opzettelijk niet gedaan hebben van 3 aangiften IB/PVV

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 3 juli 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:4964

Essentie

Verdachte heeft opzettelijk een 3-tal aangiften IB/PVV niet gedaan, ondanks het feit dat de Belastingdienst meermalen pogingen heeft ondernomen om verdachte tot het doen van deze aangiften te bewegen. Zo zijn meermalen, na verleend uitstel, herinneringen, waarschuwingsbrieven en aanmaningen verstuurd en is verdachte meermalen door de Belastingdienst uitgenodigd voor verhoor. Verdachte reageerde echter nagenoeg nergens op. Kennelijk is hij om hem moverende redenen niet bereid om aangifte te doen. Verdachte stelt in dit verband in zijn fax van 18 juni 2013 dat hij geen inkomstenbelasting verschuldigd is in Nederland. Hij kende echter het andersluidende standpunt van de Belastingdienst over de jaren 2003 tot en met 2006 en heeft desondanks geen inzicht in zijn inkomsten in Nederland over de jaren 2007 tot en met 2009 willen verschaffen.

Verdachte zijn over de jaren 2003 t/m 2006 vergrijpboetes opgelegd, oplopend tot € 70.000,=. Dit heeft verdachte er echter niet van weerhouden om door te gaan met het nalaten aangifte te doen. De rechtbank acht het dan ook niet opportuun om verdachte thans een geldboete op te leggen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 maanden.

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte opzettelijk heeft nagelaten (binnen de gestelde termijnen) zijn aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen over de jaren 2007, 2008 en 2009 in te dienen.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte opzettelijk drie aangiften IB over de jaren 2007, 2008 en 2009 niet, dan wel niet binnen de gestelde termijn, heeft gedaan. Zij baseert zich daarbij op de bevindingen van de FIOD, met name de vaststelling dat bedoelde aangiften zijn uitgereikt en niet binnen de daarvoor gestelde termijn zijn retour ontvangen, alsmede dat aanmaningen en waarschuwingsbrieven naar verdachte zijn verzonden, maar dat hij daarop niet reageerde. Voorts maakt de officier van justitie uit een aanvullend proces-verbaal van de Belastingdienst op dat de aangiften over 2008 en 2009 in februari 2009 respectievelijk februari 2010 via postbedrijf SANDD zijn verzonden.

Oordeel rechtbank

Over het belastingjaar 2007 is een aangiftebiljet IB/PVV ten name van verdachte uitgereikt, terwijl dit biljet niet door de Belastingdienst te Roosendaal van verdachte retour is ontvangen. Dit biljet diende, na verleend uitstel, op 1 mei 2009 te zijn ingediend, maar was op 10 november 2011 nog altijd niet ingediend.

Over de Belastingjaren 2008 en 2009 zijn eveneens aangiftebiljetten IB/PVV ten name van verdachte uitgereikt, terwijl deze biljetten niet door de Belastingdienst te Roosendaal zijn ontvangen. Dit laatste was in elk geval tijdens de sluiting van het proces-verbaal van de Belastingdienst op 11 mei 2012 nog het geval. Deze biljetten dienden, na verleend uitstel, op 1 mei 2010 respectievelijk 1 september 2010, te zijn ingediend.

Daarnaast is het een feit van algemene bekendheid dat aangiften IB/PVV over een bepaald jaar pas na afloop van dat jaar worden ingediend.

Hiermee staat naar het oordeel van de rechtbank vast dat deze aangiften niet zijn gedaan in de ten laste gelegde periode van 1 januari 2008 tot en met 11 mei 2012.

Gelet op het bepaalde in artikel 6, eerste lid AWR juncto de artikelen 8, eerste lid, AWR en 10, eerste lid, AWR, ontstaat de verplichting tot het doen van aangifte door de uitreiking door de inspecteur van een aangiftebiljet, waardoor de vermoedelijke belastingplichtige wordt uitgenodigd tot het doen van aangifte.

De vraag waarvoor de rechtbank zich gesteld ziet is of verdachte is uitgenodigd tot het doen van aangifte. De rechtbank heeft in dit verband kennis genomen van een fax van verdachte d.d. 18 juni 2013, waarin verdachte stelt dat niet vastgesteld kan worden naar welk adres de uitnodigingen tot het doen van aangifte zijn verzonden. De rechtbank leidt uit deze fax en uit andere brieven van verdachte die zich in het dossier bevinden af dat verdachte zich op het standpunt stelt nooit de aangiftebiljetten voor de jaren 2007, 2008, 2009 te hebben ontvangen.

Het aanvullend proces-verbaal van 29 mei 2013 vermeldt dat voor centraal te verzenden stukken, zoals een aangifte, een herinnering en een aanmaning tot het doen van aangifte, het adres zoals dat in het bestand Beheer van Relaties (BVR) staat, bepalend is. In BVR was als feitelijk woonadres van verdachte van 21 februari 2007 tot 3 juni 2010 [adres 1], vermeld. Alle brieven die in de periode van 1 januari 2008 tot en met 1 mei 2010 door de Belastingdienst zijn verstuurd aan verdachte zijn geadresseerd aan het adres [adres 2]. Dit geldt voor zowel de brieven die door het competente kantoor zijn verzonden als voor de brieven die centraal zijn verzonden. De aangiften IB over 2008 en 2009 zijn voor verzending aangeboden aan postbedrijf SANDD op 6 februari 2009 respectievelijk 5 februari 2010. Van de aangifte IB over 2007 was niet te achterhalen wanneer deze exact was verstuurd. Wel is waarschijnlijk dat deze aangifte IB in februari 2008 is verstuurd.

In alle brieven, afkomstig van verdachte, die in dezelfde periode van 1 januari 2008 tot en met 1 mei 2010 door de belastingdienst zijn ontvangen, is in de aanhef “Kalmthout” vermeld of staat bij de ondertekening [adres 2]”, waarbij wordt vastgesteld dat verdachte in enkele brieven reageert op brieven van de Belastingdienst of bezwaar dan wel beroep aantekent tegen beslissingen van de inspecteur.

In een brief van verdachte aan de Belastingdienst te Roosendaal van 19 december 2007 merkt hij op dat hij op 23 februari 2006 zijn adres in Kalmthout (wederom) heeft medegedeeld aan de Belastingdienst en dat hij daar ook ingeschreven staat.

Uit het vorenstaande leidt de rechtbank af dat de aangiften IB over 2007, 2008 en 2009 naar het adres [adres 2], zijn verzonden en dat verdachte deze ook heeft ontvangen. Verdachte reageert immers in de periode van 1 januari 2008 tot en met 1 mei 2010 wél op andere stukken, te weten aanslagen of uitspraken na bezwaar, die aan hem zijn verstuurd op het adres in Kalmthout en die hem zijn opgelegd over andere jaren dan 2007, 2008 en 2009. Het adres in Kalmthout is opgenomen in het BVR-systeem van de Belastingdienst en er is niet gebleken van een ander bij de Belastingdienst bekend adres van verdachte in die periode. Voorts is ook niet gebleken dat verdachte zelf in die periode een ander adres heeft opgegeven dan voormeld adres in Kalmthout. Verdachte heeft voorts geen aannemelijke verklaring gegeven voor de veronderstelling dat juist de aangiften hem niet zouden hebben bereikt, terwijl andere brieven van de Belastingdienst wel bij hem zijn aangekomen.

De rechtbank acht daarmee bewezen dat verdachte is uitgenodigd tot het doen van aangifte IB over de jaren 2007, 2008 en 2009 en wel op zijn adres in Kalmthout.

Verdachte heeft in zijn fax van 18 juni 2013 ook nog gesteld dat hij geen verplichting had tot het doen van aangifte en dat hij geen inkomstenbelasting verschuldigd is in Nederland, waardoor een niet doen van aangifte er niet toe strekte dat er te weinig belasting werd geheven. Hieruit leidt de rechtbank af dat verdachte opzettelijk bedoelde aangiften niet heeft gedaan.

De rechtbank stelt vast dat de inspecteur van de Belastingdienst een discretionaire bevoegdheid toekomt voor wat betreft de uitreiking van aangiftebiljetten, zij het dat hij dit niet zonder redelijke grond mag doen. Hij moet ten minste beschikken over een redelijk vermoeden dat sprake is van belastingplicht. In het proces-verbaal van de inspecteur[inspecteur] van de Belastingdienst d.d. 14 november 2011 (AH-02) is vermeld dat verdachte een aanmerkelijk belang had in diverse rechtspersonen die in Nederland gevestigd zijn, waardoor de fictieve loonregeling van toepassing zou zijn. Bovendien zou verdachte een rekening-courantverhouding hebben met de BV’s waardoor de rente op terbeschikkingstellingsvordering in Nederland belast zou zijn.

Op grond van de inhoud van voornoemd proces-verbaal kon bij de inspecteur het gerecht-vaardigde redelijke vermoeden zijn ontstaan dat ten aanzien van verdachte sprake was van belastingplicht en was hij bevoegd genoemde aangiftebiljetten aan verdachte te versturen. Verdachte was dientengevolge verplicht aangifte te doen.

Voor wat betreft het in de tenlastelegging vermelde strekkingsvereiste, overweegt de rechtbank nog het volgende.

Daargelaten dat uit het dossier is af te leiden dat verdachte in de periode van 2007 tot en met 2009 inkomsten in Nederland genoot die hij aan de Belastingdienst had dienen te vermelden in zijn aangiften IB/PVV, is de rechtbank van oordeel dat met de zinsnede "indien het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven" wordt beoogd het niet of te laat doen van de belastingaangifte als misdrijf strafbaar te stellen, indien door die gedraging de te geringe heffing naar redelijke, uit de objectieve omstandigheden af te leiden, verwachting waarschijnlijk is. Daarbij is met "objectieve omstandigheden" gedoeld op een "van "buitenaf" waarneembare eigenschap van de gestelde gedraging. Bedoelde strekking kan worden aangenomen op grond van ervaringsgegevens die tot het oordeel leiden dat in casu het niet (tijdig) doen van aangifte, gezien de effecten die daarvan in het algemeen uitgaan, geschikt is om te bereiken dat onvoldoende belasting wordt geheven.

Daarmee is volgens de rechtbank voldaan aan het in de tenlastelegging vermelde geobjectiveerde strekkingsvereiste.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens fraude met voorlopige teruggaaf

Rechtbank Overijssel 24 juni 2013, ECLI:NL:RBOVE:2013:1197

Verdachte heeft met zijn mededader twee jaar lang doelbewust, professioneel en doordacht de Belastingdienst, door middel van valse formulieren voorlopige teruggaaf, misleid om deze dienst te bewegen geld te storten op bankrekeningnummers die ten behoeve van verdachten waren geopend.

De rechtbank gaat er daarbij van uit dat verdachten hebben geprobeerd de staat voor ruim € 300.000,= te benadelen, waarvan een bedrag van € 83.061,= daadwerkelijk is uitbetaald. Met deze fraude hoopten zij – zoals zij ter zitting – hebben verklaard hun studie- en gokschulden af te lossen.

De rechtbank acht bewezen dat verdachte strafbaar is aan medeplegen van valsheid in geschrift en witwassen en deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven. Hij wordt veroordeelt tot gevangenisstraf van 12 maanden en 50 dagen, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en een taakstraf van 240 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Klaagschrift beslag gegrond verklaard wegens gebrek aan voortvarendheid behandeling hoofdzaak door OM

Rechtbank Overijssel 26 juni 2013, ECLI:NL:RBOVE:2013:1239

De raadsman stelt zich op het standpunt dat de rechtbank bij beschikking van 5 december 2012 heeft bepaald dat zich niet het geval voordoet dat buiten redelijke twijfel is dat belanghebbende als eigenaar van de auto moet worden aangemerkt, zodat de rechtbank daarmee impliciet heeft geoordeeld dat het strafvorderlijk belang zich niet tegen teruggave verzet.

Klager was ten tijde van de inbeslagname houder en dus bezitter van de auto, waardoor hij geacht wordt eigenaar te zijn.

Het standpunt van de officier van justitie luidt samengevat dat het belang van strafvordering zich verzet tegen teruggave en dat het klaagschrift ongegrond dient te worden verklaard. De inbeslagneming is rechtmatig, klager is recidivist op het gebied van het rijden met een ongeldig verklaard rijbewijs en ter zitting zal te zijner tijd de verbeurdverklaring van de auto worden gevorderd.

De belanghebbende stelt dat de auto op zijn naam staat en hij, ondanks het rustende beslag op de auto, de verkoopprijs inmiddels heeft voldaan aan klager.

Beoordeling

Op 14 juni 2012 rijdt klager in de auto over de Rijksweg A35 te Enschede. Blijkens het proces-verbaal van de politie zou de auto volgens het CBR register te naam zijn gesteld van klager en zou klager beschikken over een ongeldig verklaard rijbewijs.

Op grond van vorenstaande is op 14 juni 2012 op grond van artikel 94 Sv onder klager beslag gelegd op de auto.

Het proces-verbaal, opgemaakt op 12 juli 2012, is op 16 augustus 2012 ten parkette binnengekomen. Wegens het ontbreken van een parketnummer op de omslag van de zaak en op de stukken die zich in het dossier van klager en van belanghebbende bevinden, moet het ervoor worden gehouden dat deze zaak niet is ingeschreven op het parket.

Inmiddels zijn bijna twaalf maanden verstreken sedert de inbeslagname van de auto.

Nadat op 5 december 2012 al tevergeefs aan de officier van justitie was gevraagd om een zittingsdatum, is ook op dit moment nog geen zicht op de inhoudelijke behandeling van de zaak waarin de inbeslagname is gedaan.

Uit de voorliggende stukken moet geconcludeerd worden dat de zaak nog immer niet is ingeschreven op het parket. Op welke wijze ten parkette controle plaatsvindt op de voortgang van de zaak is om die reden onduidelijk. In casu betreft het een zeer eenvoudige zaak met een uiterst summier proces-verbaal. Gelet op die omstandigheid én op het ontbreken van een parketnummer lijkt het erop dat - nu de zaak nog steeds stilligt - er geen enkele controle plaatsvindt. Het openbaar ministerie heeft gesteld dat het belang van strafvordering zich tegen teruggave verzet, met als onderbouwing dat het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de verbeurdverklaring van de auto zal bevelen.

Nu een jaar na het geconstateerde feit er nog geen sprake is van een zittingsdatum en er op dit moment zelfs nog geen inschrijving van de zaak heeft plaatsgevonden, kan niet gezegd worden dat het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de verbeurdverklaring zal bevelen. Het bezwaarschrift wordt om die reden gegrond verklaard en de rechtbank gelast de teruggave van de auto aan beslagene.

De rechtbank verklaart het klaagschrift gegrond en gelast de teruggave van de in beslag genomen auto aan klager.

Lees hier de volledige uitspraak.