Veroordeling wegens uitkeringsfraude en valsheid in geschrift

Rechtbank Arnhem 21 mei 2013, LJN CA0495

Verdachte, een vrouw uit Apeldoorn, wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden waarvan drie maanden voorwaardelijk en een proeftijd van twee jaren en een werkstraf voor de duur van 100 uren. Zij heeft zich gedurende een periode van twaalf jaren schuldig gemaakt aan valsheid in geschrift en uitkeringsfraude.

De vrouw profiteerde van een uitkering, waarop zij geen recht had en heeft de uitkeringsinstantie en daarmee de samenleving voor een bedrag van ruim € 167.000,- benadeeld. Ook de wijze waarop verdachte met haar echtgenoot als een team te werk is gegaan, weegt de rechtbank zwaar mee in hun nadeel. Daarbij constateert de rechtbank dat verdachten ter zitting hebben verklaard dat zij niets verkeerd hebben gedaan en hen geen enkele blaam treft. Elke vorm van verantwoordelijkheid nemen ontbreekt.

De rechtbank houdt er ten voordele van de verdachte rekening mee dat de rechtbank het openbaar ministerie partieel niet-ontvankelijk verklaart gelet op de verjaring van een deel van de feiten.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens gewoontewitwassen

Rechtbank Amsterdam 21 maart 2013, LJN CA0020

Verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan gewoontewitwassen. De handelingen die ten aanzien van de geldbedragen plaatsvonden, rechtvaardigen het vermoeden dat sprake is van witwassen van opbrengsten uit misdrijven. De verklaring van verdachte, namelijk dat hij fungeerde als koerier in het kader van Hawalabankieren, wordt door de rechtbank, bij gebreke van verifieerbaarheid en door de aanwezigheid van contra-indicaties voor de legale herkomst van de geldbedragen, zodanig onwaarschijnlijk geacht dat deze bij de vorming van het bewijsoordeel terzijde wordt gesteld. De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens het medeplegen van het witwassen van een geldbedrag van ruim € 250.000, veroordeling tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden

Rechtbank Haarlem 10 oktober 2012, LJN BZ9986 (gepubliceerd op 13 mei 2013)

Essentie

Verdachte heeft getracht grote geldbedragen op een ongebruikelijke en risicovolle wijze via Schiphol het land uit te voeren. Gelet op de hoogte van het bedrag, de coupures van 500 euro, de wijze waarop het geld was verpakt en werd vervoerd, het land van bestemming en de hoogte van de te verwachten beloning, is de rechtbank van oordeel dat het niet anders kan dan dat de bij verdachte aangetroffen gelden onmiddellijk dan wel middellijk van misdrijf afkomstig zijn en dat verdachte daarvan op de hoogte was. Uit de feiten en omstandigheden volgt dat verdachte het geld aangeleverd heeft gekregen, instructies heeft gekregen met betrekking tot de wijze van vervoer van het geld, alsmede met betrekking tot de reis zelf, hij begeleid is naar het vliegveld en zijn hotelboeking in Lima via een andere persoon is gewijzigd.

Verdachte wordt schuldig verklaard wegens het medeplegen van het witwassen van een geldbedrag van ruim 250 duizend euro en veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vijftien maanden. Tevens wordt de vordering tot herroeping van de voorwaardelijke invrijheidsstelling toegewezen, ondanks dat deze niet onverwijld is ingediend. Aan de niet onverwijlde indiening verbindt de rechtbank geen consequenties nu veroordeelde daardoor niet in zijn belangen is geschaad.

Feiten

Naar aanleiding van een controleopdracht van het Passenger Operations Center is op 26 maart 2012 de bagage van verdachte, reizende naar Lima (Peru), gecontroleerd. In de koffer van verdachte werden in een plastic zakje vier gekleurde bollen aangetroffen. Na opening van één van de bollen middels een zakmes werd een paars gekleurd bankbiljet zichtbaar. Nadat verbalisant de bol helemaal had uitgepakt, bleken daarin vijf opgerolde paarse bankbiljetten van € 500 te zitten. Naar aanleiding van deze bevindingen werd verdachte bij de paspoortcontrole in de vertrekhal op Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, aangesproken door een douaneambtenaar. Verdachte verklaarde desgevraagd dat hij niets had aan te geven. In totaal werden 102 bollen in de koffer van verdachte aangetroffen. In de bollen werd in totaal een bedrag van € 254.000 aangetroffen en in de handbagage van verdachte werd nog eens een bedrag van € 3.235 gevonden.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank stelt voorop, dat in de onderhavige zaak geen direct bewijs is verkregen voor het van enig misdrijf afkomstig zijn van de bij verdachte in beslag genomen geldbedragen. Wel kan worden vastgesteld, dat verdachte heeft getracht grote geldbedragen op een ongebruikelijke en risicovolle wijze via Schiphol het land uit te voeren, zonder daarvan melding te maken. Aldus is een kenmerk van witwassen op de onderhavige zaak van toepassing (Kamerstukken II 1999-2000, 27159, nr. 3). Bij die stand van zaken mag van verdachte worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van het geld die niet zo onwaarschijnlijk is dat zij bij de vorming van het bewijsoordeel zonder meer terzijde behoort te worden gesteld (Hoge Raad 13 juli 2010, LJN BM0787).

Gevraagd naar de herkomst en de bestemming van de aangetroffen gelden heeft verdachte verklaard dat hij het geld in opdracht van een kennis moest transporteren naar Lima. Hij zou hiervoor een beloning van € 5.000 krijgen. Het was de bedoeling dat hij de bollen met daarin bankbiljetten van € 500 zou slikken. Verdachte heeft € 2.000 ontvangen om een retourticket Amsterdam-Lima te kopen met vertrekdatum 25 maart 2012. Op 22 maart 2012 heeft verdachte bij D-reizen het ticket gekocht. Hij werd hierbij vergezeld door een ander persoon. Op de dag van het geplande vertrek bleken de bollen nog niet klaar te zijn. Verdachte is toen samen met een ander persoon naar Schiphol gegaan waar hij zich bewust te laat moest melden zodat zijn vlucht kon worden omgeboekt naar 26 maart 2012. Die nacht zijn de bollen met geld naar verdachte toegebracht. Op 26 maart 2012 is een persoon genaamd (W.) in de vakantiewinkel D-reizen waar de reis was geboekt, verschenen met het verzoek het hotel van verdachte in Lima om te boeken. Verdachte zou zijn vlucht gemist hebben in verband met autopech. Op 26 maart 2012 is verdachte door een persoon naar Schiphol gebracht. Verdachte wist niet waar het geld vandaan kwam en heeft daarover geen navraag gedaan.

De rechtbank overweegt dat het een feit van algemene bekendheid is dat diverse vormen van criminaliteit gepaard gaan met grote hoeveelheden contant geld in diverse valuta en dat de luchthaven Schiphol een doorvoerhaven is voor dat criminele geld. Tevens is het een feit van algemene bekendheid dat coupures van € 500 veelal in het criminele circuit circuleren. Bij verdachte zijn in totaal 508 biljetten van € 500 aangetroffen.

Op grond van het voorgaande blijft het vermoeden van witwassen bestaan. Gelet op alle voornoemde feiten en omstandigheden, met name de hoogte van het bedrag in coupures van € 500, de wijze waarop het geld was verpakt en werd vervoerd, het land van bestemming en de hoogte van de te verwachten beloning, kan de rechtbank niet anders dan concluderen dat de bij verdachte aangetroffen gelden onmiddellijk dan wel middellijk van misdrijf afkomstig zijn en dat verdachte daarvan op de hoogte was. Daarbij dient opgemerkt te worden dat de rechtbank het niet uitgesloten acht dat deze conclusie niet heeft te gelden voor het bedrag van € 235 dat is aangetroffen in de handbagage van verdachte, nu verdachte daarover heeft verklaard dat het zijn eigen geld betrof en de rechtbank die verklaring van verdachte aannemelijk acht.

Uit bovengenoemde feiten en omstandigheden volgt dat verdachte het geld aangeleverd heeft gekregen, instructies heeft gekregen onder meer met betrekking tot de wijze van vervoer van het geld, alsmede met betrekking tot de reis zelf, hij begeleid is naar het vliegveld en zijn hotelboeking in Lima via een ander persoon is gewijzigd. De rechtbank acht derhalve tevens het medeplegen wettig en overtuigend bewezen, nu uit de bovengenoemde omstandigheden valt af te leiden dat verdachte nauw en bewust heeft samengewerkt met één of meer anderen.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat hij op 26 maart 2012, te Schiphol, gemeente Haarlemmermeer, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, een voorwerp, te weten een hoeveelheid bankbiljetten voorhanden heeft gehad, terwijl hij en zijn mededader(s) wisten dat bovenomschreven voorwerp - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was uit enig misdrijf.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden en herroept de voorwaardelijke invrijheidstelling van veroordeelde, waarbij de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf voor de duur van 117 dagen wordt gelast.

Lees hier de volledige uitspraak.

Werkstraf en voorwaardelijke gevangenisstraf voor voordeel trekken uit de opbrengst van uitkeringsfraude

Rechtbank Assen 3 mei 2013, LJN BZ9329

Verdachte heeft in de periode van 1 juli 2006 t/m 31 juli 2012 voordeel getrokken uit de door zijn (ex-)vrouw genoten bijstandsuitkering door onder andere gebruik te maken van haar woning en in die woning aanwezige voorzieningen. Verdachte wist dat zij niet aan de uitkeringsinstantie had doorgegeven dat zij samenwoonde met verdachte, hetgeen van invloed kon zijn op haar recht op dan wel de hoogte van de uitkering. Door deze (strafbare) keuze was verdachte in staat zijn eigen inkomen aan te wenden ten behoeve van zijn (klein-)kinderen.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en een taakstraf bestaande uit 120 uren werkstraf.

Lees hier de volledige uitspraak.

Taakstraf en voorwaardelijke gevangenisstraf wegens uitkeringsfraude

Rechtbank Assen 3 mei 2013, LJN BZ9328

Verdachte heeft in de periode van 1 juli 2006 t/m 31 juli 2012 nagelaten om aan de Intergemeentelijke Sociale Dienst (ISD) van de gemeente Assen te melden dat zij samenwoonde met haar (ex-)man. Verdachte was daartoe verplicht daar zij een uitkering genoot krachtens de Wet Werk en Bijstand (WWB).

Door aldus relevante gegevens aan de ISD te onthouden, heeft verdachte (de ISD van) de gemeente de mogelijkheid ontnomen om volledig inzicht te krijgen in feiten en omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van (de hoogte van) haar aanspraak op een uitkering.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en een taakstraf bestaande uit 120 uren werkstraf.

Lees hier de volledige uitspraak.

OvJ niet-ontvankelijk: Zaak van Categorie I van de AAFD, naast het belastingnadeel is geen sprake van een van de in hoofdstuk 5 genoemde overige aspecten

Rechtbank Breda 17 april 2013, LJN BZ9322

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte over de jaren 2006-2009 en over 2010 opzettelijk (in vereniging) in zijn maandelijkse aangiften omzetbelasting onjuiste bedragen heeft ingevuld waardoor te weinig belasting werd geheven.

Standpunt raadsman 

De raadsman voert een preliminair verweer. Hij geeft aan dat het tripartiete-overleg op 9 februari 2012 ten onrechte heeft besloten dat deze zaak strafrechtelijk dient te worden vervolgd. Het was bekend dat het totale belastingnadeel een bedrag van € 119.000 betrof. Ingevolge de sinds 1 juli 2011 geldende richtlijnen met betrekking tot de aanmelding, transactie en vervolging van fiscale delicten, douane- en toeslagdelicten, betreft het derhalve een zaak van categorie I. Dan dient tenminste sprake te zijn van een van de bijzondere omstandigheden zoals genoemd in hoofdstuk 5 van die richtlijnen en dat is niet het geval. De belastingdienst had moeten besluiten de zaak bestuursrechtelijk af te doen.

Nu het openbaar ministerie in strijd met die richtlijnen heeft gehandeld, dient het niet-ontvankelijk te worden verklaard in zijn strafvervolging.

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie erkent dat er sprake is van een zaak welke valt onder genoemde Categorie I. Zij meent echter dat er sprake is van een bijzondere omstandigheid als bedoeld in hoofdstuk 5 van de richtlijnen, nu verdachte een bedrijf heeft met een publieke functie, te weten een juweliers- en goudhandelbedrijf. Daardoor is sprake van een voorbeeldfunctie en is terecht besloten de zaak strafrechtelijk te vervolgen.

Aanvullend heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat dit in feite geldt voor alle eigenaren van een winkelbedrijf.

Oordeel rechtbank 

De rechtbank stelt vast dat de raadsman terecht een beroep doet op de inhoud van de richtlijnen met betrekking tot de aanmelding, transactie en vervolging van fiscale delicten, douane- en toeslagdelicten (Richtlijnen AAFD), nu deze gelden vanaf 1 juli 2011 voor zaken die ná 1 januari 2010 zijn aangemeld voor het zogenaamde selectieoverleg.

Uit het dossier kan de rechtbank niet afleiden wat de precieze datum is geweest van die aanmelding. Wél wordt vermeld in het OPV dat de zaak in dat selectieoverleg is besproken op 16 november 2011. Nu uit het dossier blijkt dat het boekenonderzoek waarop de verdenking is gebaseerd pas heeft plaatsgevonden in het voorjaar 2011, kan het niet anders dan dat de aanmelding bij het selectieoverleg in ieder geval ná 1 januari 2010 heeft plaatsgevonden. Tijdens het debat ter terechtzitting is zulks overigens ook niet bestreden door het OM.

De beslissing om verdachte te gaan vervolgen moet daarom getoetst worden aan de hand van de in die richtlijnen vastgestelde criteria. Het totale belastingnadeel bedroeg minder dan € 125.000, zodat het om een zaak gaat als omschreven in Categorie I. van de AAFD. Ingevolge de richtlijnen dient er derhalve naast het belastingnadeel sprake te zijn van een van de in hoofdstuk 5 van de AAFD genoemde overige aspecten.

Verdachte heeft een winkelbedrijf in juwelen en gouden sieraden. Dit gegeven maakt naar het oordeel van de rechtbank nog niet dat verdachte een voorbeeldfunctie als bedoeld in de AAFD vervult. Het maakt hem immers nog niet tot een maatschappelijk aansprekend of bekend persoon.

De rechtbank heeft ambtshalve bezien of mogelijk één van de andere in hoofdstuk 5 genoemde aspecten in deze zaak aan de orde is. Recidivegevaar lijkt niet aanwezig en evenmin de onmogelijkheid van verhaal, nu verdachte naar hij onweersproken ter zitting heeft gesteld inmiddels het belastingnadeel heeft terugbetaald. Voorts is het delict niet gepleegd in combinatie met een niet-fiscaal delict, heeft er geen derde aan het delict meegewerkt en was een bestuurlijke boete mogelijk, terwijl ook de waarheidsvinding niet in het geding was. Dan resteert de evenwichtige rechtshandhaving. De rechtbank is niet gebleken van mogelijk behaald concurrentievoordeel. In zijn algemeenheid zal een winkelier pas de integriteit van het financiële verkeer aantasten en aldus in strijd met een evenwichtige rechtshandhaving handelen als hij bijvoorbeeld verkopen buiten zijn kassa om verricht. Ook daarvan is in dit geval niet gebleken.

Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat het verweer van de verdediging slaagt en de zaak van verdachte niet voldeed aan de in de richtlijnen opgestelde vervolgingscriteria.

Onder die omstandigheden dient de officier van justitie in haar vordering niet ontvankelijk te worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Bezwaarschrift ex art. 182 lid 6 Sv tegen weigering RC om onderzoekshandelingen te verrichten

Rechtbank Arnhem 26 april 2013, LJN BZ9298

Feiten

Klager heeft op 14 maart 2013 de rechter-commissaris verzocht onderzoekshandelingen te verrichten, te weten het (doen) in beslag nemen van een personenauto van het merk Mercedes. Door klager is hiertoe aangevoerd dat - ter voorkoming van het kwijtraken van sporen - het veiligstellen van de auto door middel van (een hernieuwde) inbeslagname noodzakelijk is.

De rechter-commissaris heeft dit geweigerd bij beschikking, welke weigering steunt op twee gronden.

1. Allereerst heeft de rechter-commissaris overwogen: “dat inbeslagneming een strafvorderlijk dwangmiddel is en daarom niet kan worden aangemerkt als een onderzoekshandeling. Op grond van het Wetboek van Strafvordering, artikel 104, eerste lid, is de rechter-commissaris bevoegd tot inbeslagneming van alle daarvoor vatbare voorwerpen indien hij uit hoofde van de artikelen 181 tot en met 183 onderzoekshandelingen verricht. De rechter-commissaris stelt vast dat zulks niet het geval is. Immers, in het verzoekschrift wordt ter motivering opgemerkt dat met de mogelijkheid rekening moet worden gehouden dat in de nabije toekomst het noodzakelijk zal zijn om nader onderzoek aan de auto te doen.” 
2. Ten tweede heeft de rechter-commissaris overwogen: “Bij brief van 19 februari 2013 heeft de raadsman van klager aan de officier van justitie meegedeeld dat er een aangifte ligt van onder meer een poging moord c.q. doodslag gepleegd jegens klager en dat het in het kader van dát onderzoek onontbeerlijk is dat de auto wordt bewaard om nader te kunnen onderzoeken. De rechter-commissaris stelt vast dat het verzoek kennelijk is gericht op een nader (de raadkamer begrijpt: ander) onderzoek in het kader van een aangifte door verzoeker en niet in het kader van een strafrechtelijk onderzoek tegen verzoeker. Daarom kan het onderhavige verzoek niet worden aangemerkt als een verzoek zoals bedoeld in het Wetboek van Strafvordering, artikel 182, eerste lid.”

In het namens klager ingediende bezwaarschrift d.d. 18 maart 2013 wordt (nader) ingegaan op de redenen waarom klager heeft verzocht de geweigerde onderzoekshandelingen te (doen) verrichten. Hiertoe is aangevoerd dat het verzoek tot het (doen) verrichten van onderzoekshandelingen betrekking heeft op onherstelbare vormverzuimen in de onderhavige strafzaak. Daarbij wordt genoemd: onderzoek naar de proportionaliteit van de wijze van aanhouding en naar de wijze waarop de verbaliseringsplicht niet is nageleefd.

Beoordeling ten aanzien van de tweede grond tot weigering

De raadkamer is met de rechter-commissaris van oordeel dat het Wetboek van Strafvordering, noch het systeem van strafvordering, een kader geeft voor een aangever van een strafbaar feit om de rechter-commissaris te verzoeken de in dit bezwaarschrift bedoelde onderzoekshandelingen te verrichten. Voor zover het verzoek is gebaseerd op enig (aanvullend) onderzoek in het kader van de aangifte wegens moord c.q. doodslag, acht de raadkamer het bezwaarschrift dan ook ongegrond.

Beoordeling ten aanzien van de eerste grond tot weigering

De raadkamer stelt vast dat klager in het namens hem ingediende verzoekschrift aan de rechter-commissaris verzoekt om inbeslagneming, alsmede om veiligstelling van de auto totdat “de leden van het arrestatieteam zijn gehoord en nader onderzoek niet (meer) noodzakelijk zal zijn (omdat de schutter/schutters zich bekend heeft/hebben gemaakt) of nadat het nadere onderzoek aan de auto is (..) verricht”.

De raadkamer ziet hierin niet een opgave van de onderzoekshandelingen zoals bedoeld in artikel 182 lid 3 van het Wetboek van Strafvordering. In dat licht bezien, acht de raadkamer de afwijzing van het verzoek door de rechter-commissaris niet onbegrijpelijk.

Echter, gezien de recent in werking getreden Wet Versterking Positie Rechter-Commissaris, de nader vorm te krijgen uitvoering van die wet, alsmede de achterliggende bedoeling van de wetgever bij die wet, te weten – kort weergegeven – een meer efficiënte dossiervorming tijdens het voorbereidend onderzoek, zal de raadkamer in dit bijzondere geval de namens klager tijdens de behandeling in raadkamer nader naar voren gebrachte onderzoekswensen in de beoordeling betrekken (toetsing ex nunc). Immers, een efficiënte voortgang van de zaak is niet gebaat bij een hernieuwd verzoek aan de rechter-commissaris tot het verrichten van onderzoekshandelingen.

Nadere beoordeling van het verzoek tot verrichten van onderzoekshandelingen 

Standpunt klager

De raadsman heeft tijdens de behandeling in raadkamer (aanvullend) verzocht om de navolgende onderzoekshandelingen te verrichten:

A. Nadat de auto in beslag is genomen dient het NFI de opdracht te krijgen om het volgende te onderzoeken:

1. door welke vuurwapens (met vermelding uniek registratienummer van het wapen) zijn welke kogel(s) afgevuurd? 
2. van welke afstand en welke hoogte zijn de kogels steeds afgevuurd (deze vraag ten aanzien van iedere kogelinslag)? 
3. wat is de exacte kogelbaan steeds geweest (deze vraag ten aanzien van iedere kogelinslag)? 
4. zijn er daarbij kogels afgeketst, of zijn ze in een continue rechte baan gegaan (deze vraag ten aanzien van iedere afgevuurde kogel)? 

Voorts heeft de raadsman aangegeven dat hij, indien de verhoren van de leden van het arrestatieteam naar zijn mening onvoldoende informatie opleveren, wenst dat:

B. de Mercedes aan een nader opsporingsonderzoek onderworpen wordt om antwoorden te krijgen op vragen als:

1. door welk lid/welke leden van het arrestatieteam is er geschoten? 
2. hoe vaak is er geschoten? 
3. vanuit welke positie is er geschoten? 

De raadsman heeft aangegeven dat zijn cliënt belang heeft bij de resultaten van deze onderzoekshandelingen, omdat deze kunnen leiden tot de vaststelling dat individualiseerbare leden van het arrestatieteam zich niet hebben gehouden aan hun wettelijke verbaliseringsplicht en/of de Ambtsinstructie. Daardoor kan sprake zijn van een vormverzuim in de zin van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering.

Standpunt officier van justitie 

De officier van justitie is van mening dat klager geen belang heeft bij de gewenste onderzoekshandelingen. Hiertoe heeft de officier van justitie aangevoerd dat uit het proces-verbaal van sporenonderzoek d.d. 13 januari 2013 blijkt dat reeds aan de ter zitting door de raadsman geformuleerde onderzoekswensen is voldaan. Nu de raadsman, die reeds langere tijd beschikt over dit proces-verbaal, zich bovendien niet heeft verzet tegen de inhoud daarvan, noch heeft verzocht om aanvullende onderzoekshandelingen, kan naar de mening van de officier van justitie thans geen sprake meer zijn van enig belang van klager bij de gewenste onderzoekshandelingen.

Boordeling raadkamer 

De raadkamer komt op basis van het proces-verbaal van sporenonderzoek d.d. 13 januari 2013 tot de gevolgtrekking dat de door klager verlangde onderzoekshandelingen reeds zijn uitgevoerd, voor zover betrekking hebbend op de vragen zoals hiervoor genoemd onder A. 3 t/m 4 (deels) en onder B. 2. Door of namens klager is daarenboven niet aangegeven of, en zo ja in welke mate, het reeds uitgevoerde sporenonderzoek onvolledig of onjuist zou zijn.

Ten aanzien van de onder A. 1, 2 en 4 (deels), alsmede onder B. 1 en 3 door de raadsman geformuleerde vragen overweegt de raadkamer dat klager niet duidelijk heeft kunnen maken hoe deze vragen in redelijkheid beantwoord kunnen worden door een nader technisch onderzoek aan de auto. De raadkamer vermag dit ook niet in te zien.

De raadkamer overweegt voorts dat de vragen als weergegeven onder A. 1, 2 en 4 (deels), alsmede onder B. 1 en 3, vooral lijken te zijn ingegeven door de vraag welke individuele politiefunctionaris welk schot heeft gelost. Daaromtrent is de raadkamer van oordeel dat klager onvoldoende heeft onderbouwd welk belang hij daarbij heeft met betrekking tot het strafbare feit waarvan klager wordt verdacht.

In algemene zin is de raadkamer voorts van oordeel dat door of namens klager onvoldoende is aangegeven welk redelijk belang hij, met betrekking tot het strafbare feit waarvan klager wordt verdacht, anderszins nog heeft bij een nader technisch onderzoek.

De raadkamer zal gelet op het vorenstaande het bezwaarschrift ongegrond verklaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb bespreekt nieuwe positie en de nieuwe bevoegdheden van de rechter-commissaris

Rechtbank Rotterdam 24 april 2013, LJN BZ9515

Procesgang

Op 10 oktober 2012 is de verdachte gedagvaard tegen de terechtzitting van 7 november 2012. De zaak is toen verwezen naar de rechter-commissaris voor het horen van een aantal getuigen en voorts om de onderzoekshandelingen te verrichten die de rechter-commissaris noodzakelijk achtte.

Op 1 februari 2013 is de zaak opnieuw op een (pro forma) terechtzitting van de meervoudige kamer aan de orde geweest. Het onderzoek ter terechtzitting is toen wederom geschorst en zijn de stukken in handen gesteld van de rechter commissaris voor de benoeming van een deskundige en voorts om de onderzoekshandelingen te verrichten die de rechter-commissaris noodzakelijk achtte.

De verdachte heeft op 28 februari en 13 maart 2013 een aantal onderzoekswensen bij de rechter-commissaris ingediend.

De rechter-commissaris heeft bij beschikking van 29 maart 2013 enkele van de onderzoekswensen toegewezen en de overige afgewezen.

Op 10 april 2013 is bij de rechtbank tegen deze beschikking een bezwaarschrift ingediend.

Standpunten van partijen 

De verdachte heeft gemotiveerd bezwaar gemaakt tegen de afwijzing van verzoeken tot het doen van onderzoekshandelingen door de rechter-commissaris. Ten aanzien van de ontvankelijkheid van de verdachte in zijn bezwaar hebben de verdachte en de officier van justitie – desgevraagd – enige opmerkingen gemaakt.

Ontvankelijkheid van het bezwaar

Inleiding

Op 1 januari 2013 is de Wet versterking positie rechter-commissaris in werking getreden. Gelet op de titel, de inhoud en de wetgeschiedenis heeft de wetgever met de wet RC beoogd de positie van de rechter-commissaris te versterken bij het toezicht op:

1. de rechtmatigheid van de toepassing van opsporingsbevoegdheden; 
2. de voortgang van het opsporingsonderzoek en 
3. de evenwichtigheid en de volledigheid van het onderzoek. 

Tegen de achtergrond van – met name – de laatste vorm van ‘versterkt’ toezicht wordt bij de beoordeling van het bezwaarschrift het navolgende vooropgesteld.

Voor en na invoering van de wet RC is in de literatuur en de jurisprudentie veel gezegd over de vraag hoe de versterkte positie van de rechter-commissaris zich verhoudt tot de positie van de zittingsrechter en hoe de nieuwe bepalingen in het Wetboek van Strafvordering in dat verband moeten worden geïnterpreteerd.

Alvorens toe te komen aan de concrete beoordeling van het bezwaarschrift zal de rechtbank de nieuwe positie en de nieuwe bevoegdheden van de rechter-commissaris duiden en deze afzetten tegen de positie en de bevoegdheden van de zittingsrechter. Daarbij wordt aandacht besteed aan de fase voor het dagvaarden, de fase na het dagvaarden tot aan het onderzoek ter terechtzitting en de fase van het onderzoek ter terechtzitting en de (eventuele) verwijzing of terugwijzing (hierna: verwijzing) van de zaak naar de rechter-commissaris. Bij de bespreking van de laatste fase wordt stilgestaan bij de te hanteren maatstaf voor de beoordeling van de noodzakelijkheid van het doen van nader onderzoek door de rechter-commissaris.

Fase voor dagvaarden 

Afbakening 

In de eerste paragraaf van de memorie van toelichting van het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de wet RC bakent de minister van justitie de bevoegdheden van de rechter-commissaris af ten opzichte van de bevoegdheden van de officier van justitie waar hij zegt: ‘De officier van justitie heeft de leiding over het opsporingsonderzoek en daarmee tevens over het gehele vooronderzoek. De leiding van de officier van justitie volgt uit zijn verantwoordelijkheid voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. De rechter-commissaris krijgt op zijn beurt de taak om als rechter in het vooronderzoek toezicht uit te oefenen op het verloop van het opsporingsonderzoek.’ ‘De rechter-commissaris opereert niet meer primair als onderzoeksrechter, maar als «rechter in het vooronderzoek» die toezicht houdt op het goede verloop van het vooronderzoek en die op verzoek van de officier van justitie en van de verdachte onderzoekshandelingen verricht. De nieuwe rol wordt voorzien van passende bevoegdheden, zodat de rechter-commissaris weer zorg kan dragen voor voldoende rechterlijke betrokkenheid bij het vooronderzoek.’

Rol van de rechter commissaris 

Die nieuwe rol van de rechter-commissaris komt primair tot uiting in de artikelen 181 t/m 185 Sv. De rechter-commissaris beslist op vorderingen van de officier van justitie en verzoeken van de verdachte tot het doen van onderzoekshandelingen of gaat, bij een gehechte verdachte, ambtshalve over tot het verrichten van onderzoekshandelingen. Indien de rechter-commissaris ambtshalve of op vordering van de officier van justitie een onderzoek heeft ingesteld, kan de verdachte zich bij dat onderzoek aansluiten door schriftelijk wensen tot onderzoek kenbaar te maken aan de rechter-commissaris. De rechter-commissaris kan een regiebijeenkomst houden waarvoor hij de officier van justitie en de verdachte uitnodigt. De rechter-commissaris voert het onderzoek vervolgens zelfstandig uit.

Fase na dagvaarden 

Einde van het onderzoek van de rechter-commissaris 

In het oorspronkelijke wetsvoorstel was in het geval de officier van justitie van plan was om over te gaan tot dagvaarden het einde van het onderzoek van de rechter-commissaris duidelijk bepaald. ‘De officier van justitie die voornemens is de verdachte te dagvaarden terwijl de rechter-commissaris nog onderzoekshandelingen verricht, stelt de rechter-commissaris hiervan zo spoedig mogelijk in kennis. De rechter-commissaris beëindigt (…) het onderzoek.’, aldus het ontwerp-artikel 238 Sv. Ook de minister van Justitie maakte in de memorie van toelichting een dergelijk einde van het onderzoek van de rechter-commissaris uiterst expliciet: ‘hiermee (met het uitbrengen van de dagvaarding, opmerking rechtbank) komt het vooronderzoek ten einde’.

Lopende onderzoekshandelingen 

De memorie van toelichting onderkent dat op het moment dat de rechter-commissaris nog onderzoekshandelingen verricht er behoefte is aan een verkeersregel die inhoudt dat de rechter-commissaris zijn onderzoek beëindigt, tenzij dit op zeer korte termijn kan worden afgerond. In het ontwerp-artikel 238 Sv was voorzien in de bepaling dat de rechter-commissaris bij de beëindiging van het onderzoek de opdracht aan de officier van justitie kon geven om een proces-verbaal van zijn hand in het dossier te doen opnemen, waarin wordt vermeld dat de rechter-commissaris zijn onderzoekshandelingen nog niet heeft afgerond. De memorie van toelichting zegt hierover: ‘De zittingsrechter heeft dan de mogelijkheid om via toepassing van artikel 316 Sv de rechter-commissaris de onderzoekshandelingen alsnog te laten voltooien.’ Over de verhouding tussen het vooronderzoek en het onderzoek ter terechtzitting zegt de memorie van toelichting dat met het wetsvoorstel geen verandering wordt beoogd.

Tussenconclusie 

Het oorspronkelijke wetsvoorstel was helder en duidelijk. Door dagvaarding eindigt het onderzoek van de rechter-commissaris. De rechter-commissaris rondt (zonodig) de onderzoekshandelingen af die binnen zeer korte termijn kunnen worden afgerond en de zittingsrechter neemt de regie in handen en heeft de mogelijkheid, in voorkomend geval op aangeven van de rechter-commissaris, om via artikel 316 Sv de rechter-commissaris nader onderzoek te laten verrichten.

Amendement Van der Steur 

Het lid van de Tweede Kamer Van der Steur heeft op het oorspronkelijke wetsvoorstel een amendement ingediend, met als strekking dat de officier van justitie niet zonder toestemming van de rechter-commissaris kan dagvaarden. Dit amendement, dat haaks stond op de bedoeling van het wetsvoorstel, werd door de minister van (inmiddels) Veiligheid en Justitie ontraden , waarop Van der Steur zijn amendement wijzigde. Dit gewijzigde amendement van 5 april 2011 leidde tot de huidige redactie van artikel 238 lid 2 Sv. Een vraag die zich opdringt is of de huidige redactie van artikel 238 lid 2 Sv leidt tot een andere conclusie wat betreft de verhouding tussen het vooronderzoek en het eindonderzoek. De huidige redactie van artikel 238 lid 2 Sv laat, in tegenstelling tot het ontwerp-artikel, de rechter-commissaris immers de ruimte om zijn onderzoek na dagvaarding voort te zetten onder voeging van een proces-verbaal in het dossier met de mededeling dat het onderzoek nog niet is afgerond.

In de toelichting op het gewijzigde amendement staat dat deze wijze van werken vertraging voorkomt, nu de zittingsrechter aldus wordt geattendeerd op het feit dat het onderzoek nog doorloopt en hij in voorkomende gevallen rekening kan houden met de nog lopende onderzoeksverrichtingen van de rechter-commissaris. In de memorie van antwoord van 15 november 2011 en dus nadat genoemd amendement was gewijzigd, verklaart de minister van Veiligheid en Justitie: ‘Ten slotte maak ik nog een opmerking over de plaats van het vooronderzoek, in relatie tot het eindonderzoek. De verhouding tussen deze beide fasen van het strafproces blijft ongewijzigd.’

Conclusie 

Uit het wettelijk systeem volgt dat het uitgangspunt is en blijft dat de rechter-commissaris na het uitbrengen van de dagvaarding zijn onderzoekshandelingen beëindigt. De rechter-commissaris is na dat moment alleen dan nog originair bevoegd onderzoekshandelingen te verrichten indien dit handelingen betreffen waartoe reeds voor het uitbrengen van de dagvaarding was besloten én waarvan hij bij proces-verbaal mededeling heeft gedaan in het dossier. Nu behoefte is aan duidelijke verkeersregels, zoals de memorie van toelichting heeft gesteld, kan de enkele mededeling dat het onderzoek nog loopt, niet volstaan. Zou met zo’n mededeling worden volstaan, dan zou onduidelijk kunnen zijn welke autoriteit uiteindelijk beslist op verzoeken of vorderingen tot onderzoekshandelingen en zou de verdachte naar believen de gewenste rechter kunnen adiëren of juist ‘beklemd’ kunnen raken tussen zittingsrechter en rechter-commissaris. Het proces-verbaal waarmee de rechter-commissaris mededeling doet dat zijn onderzoek niet is afgerond, zal derhalve dienen te expliciteren welke onderzoekshandelingen nog concreet zijn beoogd. Alleen dan wordt de (zittings)rechter goed geïnformeerd over de stand van het onderzoek, wat van groot belang is voor de eventuele beslissingen ex artikel 316 Sv, waarop hieronder zal worden ingegaan.

Fase van het onderzoek ter terechtzitting en van de verwijzing 

Zittingsrechter aan zet 

Uit hetgeen hiervoor is besproken, is af te leiden dat in de fase na dagvaarding aan het zelfstandig onderzoek van de rechter-commissaris een einde is gekomen en dat in die fase de ‘regiefunctie’ toekomt aan de zittingsrechter. Deze bevoegdheidsverdeling strookt met de (kennelijke) keuze van de minister van (Veiligheid en) Justitie om de artikelen 263 en 264 jo. 287 en 288 Sv en 315 jo. 328 Sv niet te wijzigen. Voor de verdediging blijft hierdoor de mogelijkheid bestaan om onderzoekswensen aan de zittingsrechter kenbaar te maken, die daarop moet beslissen. Ook het (nieuwe) derde lid van artikel 316 Sv onderschrijft genoemde bevoegdheidsverdeling tussen de zittingsrechter en de rechter-commissaris door de artikelen 181-184 Sv, de bepalingen over het zelfstandig onderzoek door de rechter-commissaris, niet van overeenkomstige toepassing te verklaren op het onderzoek van de rechter-commissaris in opdracht van de zittingsrechter op grond van artikel 316 lid 1 Sv.

Bijrol rechter-commissaris? 

Is de rol van de rechter-commissaris na dagvaarding dan helemaal uitgespeeld? Het antwoord op die vraag is: neen. In de fase na het uitbrengen van de dagvaarding heeft de rechter-commissaris, anders dan op grond van artikel 238 lid 2 Sv, weliswaar geen originiaire bevoegdheid tot het doen van onderzoek, maar ontleent hij zijn bevoegdheden aan een verwijzingsopdracht van de zittingsrechter overeenkomstig artikel 316 lid 1 Sv. Dit artikel regelt dat, indien na aanvang van het onderzoek ter terechtzitting enig onderzoek door de rechter-commissaris noodzakelijk blijkt, de rechtbank de stukken in handen van de rechter-commissaris stelt.

Noodzakelijkheid 

De noodzakelijkheid van het verrichten van nader onderzoek beoordeelt de zittingsrechter in het licht van de (on)volledigheid van het reeds verrichte (voor)onderzoek. Dit kan ertoe leiden dat de zittingsrechter bij de beoordeling van die noodzakelijkheid de – ruimere –maatstaf hanteert of het nog te verrichten onderzoek relevant is voor enig te nemen beslissing in het kader van de artikelen 348 en 350 Sv.

Ter zijde wordt opgemerkt dat genoemde maatstaf ook het uitgangspunt vormt voor de rechter-commissaris in het vooronderzoek bij de beoordeling van verzoeken en vorderingen alsook voor de rechter in raadkamer bij de beoordeling van bezwaarschriften ex artikel 182 lid 6 en 183 lid 3 Sv.

TGO en minimega- en megazaken 

De zojuist bedoelde noodzaak doet zich in elk geval voor als het onderzoek van de rechter-commissaris eindigt door het uitbrengen van de dagvaarding met het oog op het voortduren van de voorlopige hechtenis, terwijl op dat moment duidelijk is dat het vooronderzoek (nog lang) niet is afgerond. Dit is veelal het geval in de zogenaamde TGO-, en minimega- en megazaken. De zaak zal dan open dan wel half open (ter verrichting van specifiek genoemde onderzoekshandelingen en datgene dat noodzakelijk wordt geacht) worden verwezen naar de rechter-commissaris.

De vorm van een dergelijke verwijzing hangt samen met beslissingen van de zittingsrechter op verzoeken op grond van de regeling(en) in de artikelen 263 en 264 jo. 287 en 288 en 315 jo. 328 Sv. De zittingsrechter zal zoveel als mogelijk op dergelijke verzoeken moeten beslissen om de voortgang in het onderzoek te dienen en de verwijzingsopdracht aan de rechter-commissaris zo concreet mogelijk te maken. Er kunnen zich echter omstandigheden voordoen, zoals het nog niet voorhanden zijn van een eind proces-verbaal of de omstandigheid dat in samenhangende zaken slechts één of enkele van de verdachten onderzoekswensen hebben ingediend, die de zittingsrechter kunnen doen besluiten uit proceseconomische overwegingen de rechter-commissaris meer beslissingsruimte te geven.

Andere zaken 

Ook in wat minder grote zaken, standaard meervoudige kamerzaken en politierechterzaken, kan de noodzaak tot nader onderzoek zich voordoen en, al dan niet op verzoek van de verdachte, een verwijzing door de zittingsrechter ex artikel 316 Sv plaatsvinden. Het vooronderzoek in dergelijke zaken zal veelal echter vergevorderd dan wel zo goed als afgerond zijn. In zo een geval ligt met het oog op de voortgang van het onderzoek een (meer) gesloten verwijzing in de rede, met minder tot geen beslissingsruimte voor de rechter-commissaris. De zaak zal dan half gesloten (ter verrichting van specifiek genoemde onderzoekshandelingen en datgene dat direct naar aanleiding daarvan noodzakelijk wordt geacht) dan wel gesloten (alleen ter verrichting van specifiek genoemde onderzoekshandelingen) kunnen worden verwezen naar de rechter-commissaris.

Beslissingskader van de rechter-commissaris na verwijzing 

Al dan niet met toepassing van zijn bevoegdheid om een regiebijeenkomst ex 185 Sv te houden , beslist de rechter-commissaris binnen het kader van de verwijzingsopdracht van de zittingsrechter alsdan op – de nog voorliggende en/of nieuwe – verzoeken van de verdachte en vorderingen van de officier van justitie.

Ontvankelijk in bezwaar? 

Algemeen

Het bovenstaande overziend, staat voor een verdachte in de fase vóór dagvaarding bij afwijzing van verzoeken de gang naar de raadkamer open om bezwaar te maken tegen de afwijzing van de verzoeken door de rechter-commissaris.

Datzelfde geldt in de fase tussen dagvaarding en het onderzoek ter terechtzitting, maar slechts voor zover het door de rechter-commissaris afgewezen verzoeken betreft waarop hij al voor het moment van dagvaarden heeft beslist. Welke dat zijn kan blijken uit het proces-verbaal ex 238 lid 2 Sv.

In de fase na verwijzing door de zittingsrechter als bedoeld in artikel 316 lid 1 Sv staat voor de verdachte geen bezwaar meer open. De bepalingen van artikel 182 lid 6 en 183 lid 3 Sv zijn namelijk niet van toepassing na verwijzing. Dit neemt niet weg dat de verdachte zijn afgewezen verzoeken opnieuw kan voorleggen aan de zittingsrechter die in dat geval zal beoordelen in hoeverre die onderzoekswensen noodzakelijk blijken. Zoals hiervoor is overwogen, is het dan aan de zittingsrechter om in het licht van de (on)volledigheid van het reeds verrichte (voor)onderzoek die noodzakelijkheid te beoordelen.

In het onderhavige geval 

Nu de rechter-commissaris in de onderhavige zaak met het onderzoek is belast ingevolge een verwijzingsopdracht van de rechtbank als bedoeld in artikel 316 lid 1 Sv, is artikel 182 lid 6 Sv niet van toepassing. De verdachte zal in zijn bezwaarschrift daarom niet kunnen worden ontvangen.

Verklaart de verdachte niet ontvankelijk in zijn bezwaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak valsheid in geschrifte: verdachte heeft meermalen geschriften opgemaakt door deze te ondertekenen als ware hij hulpofficier van justitie, terwijl hij deze hoedanigheid niet meer had

Rechtbank Breda 25 april 2013, LJN BZ8780 

De verdenking komt er op neer dat verdachte in de periode van 15 juli 2009 t/m 10 april 2010 meermalen geschriften, te weten diverse bevelen tot inverzekeringstelling en processen-verbaal verhoor inverzekeringstelling, valselijk heeft opgemaakt dan wel heeft vervalst, door deze te ondertekenen als ware hij hulpofficier van justitie, terwijl hij deze hoedanigheid in verband met het verstrijken van de geldigheidsdatum van zijn certificaat ‘hulpofficier van justitie’ niet meer had.

Dat verdachte het oogmerk heeft gehad om de geschriften te gebruiken of door anderen te doen gebruiken als waren zij echt en onvervalst, staat vast.

Daarnaast dient echter voor een veroordeling voor valsheid in geschrifte te worden bewezen dat verdachte tevens de opzet heeft gehad om deze geschriften valselijk op te maken of te vervalsen. Een dergelijk opzet kan naar het oordeel van de rechtbank niet worden bewezen.

De rechtbank neemt in dit kader in aanmerking dat verdachte steeds heeft verklaard dat hij in de veronderstelling verkeerde dat zijn certificaat pas medio 2010 verlengd moest worden en dat hij zich er om die reden niet van bewust was dat zijn certificering per 15 juli 2009 verliep.

Deze verklaring van verdachte wordt ondersteund door de mailwisseling die verdachte op 20 april 2010 had met zijn collega van personeelszaken, waarin verdachte schrijft verrast te zijn en ervan te balen dat zijn certificaat was verlopen.

Dat verdachte op dit punt de waarheid spreekt wordt naar het oordeel van de rechtbank voorts bevestigd door het gegeven dat verdachte direct nadat hem was bericht dat hij niet langer gecertificeerd was, open kaart heeft gespeeld door hiervan melding te doen bij zijn leidinggevende en dat hij met onmiddellijke ingang is gestopt met het uitvoeren van zijn taken als hulpofficier van justitie.

Verder weegt de rechtbank mee dat er in het district Oosterhout enige tijd sprake was van een signaleringssysteem waarbij hulpofficieren van justitie tijdig werden geattendeerd op het aankomende verloop van hun certificaten, maar dat dit signaleringssysteem in de tenlastegelegde periode niet meer werd gebruikt, terwijl het verdwijnen van dit systeem kennelijk niet aan de betrokken hulpofficieren van justitie was gemeld. Hoewel de betreffende hulpofficieren van justitie en daarmee ook verdachte een eigen verantwoordelijkheid hebben om er op te letten of hun certificering verloopt, kan de rechtbank zich voorstellen dat verdachte hierdoor op het verkeerde been is gezet en heeft aangenomen dat hij dienaangaande tijdig zou worden gewaarschuwd.

De rechtbank acht, gelet op het bovenstaande in onderlinge samenhang bezien, de verklaring van verdachte geloofwaardig.

Naar het oordeel van de rechtbank ontbreekt dus de opzet op het vervalsen dan wel op het valselijk opmaken van die geschriften, ook in voorwaardelijke vorm, nu verdachte oprecht meende bevoegd te zijn de taken als hulpofficier van justitie uit te oefenen.

De rechtbank komt dan ook niet tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde en zal verdachte vrijspreken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling directeur van uitzendbureau wegens o.a. feitelijk leidinggeven/opdracht geven aan het opmaken van een valse bedrijfsadministratie en 13 keer het doen van valse aangiften omzetbelasting

Rechtbank 's-Hertogenbosch 26 april 2013, LJN BZ8763

Verdachte heeft zich als directeur van een uitzendbureau met diverse filialen gedurende twee jaar meermalen als feitelijk leidinggever en opdrachtgever schuldig gemaakt aan het opmaken van een valse bedrijfsadministratie, terwijl hij als inhoudingsplichtige voor de loonbelasting verantwoordelijk was voor een juiste verantwoording aan de fiscus en verdachte alleen al om die reden zijn administratie op orde moest houden, en verder in die hoedanigheid zich heeft schuldig gemaakt aan het opzettelijk doen van een dertiental valse aangiften omzetbelasting. Ook is gebruik gemaakt van een valse WKA-verklaring (Wet Ketenaansprakelijkheid) waarmee een onjuiste voorstelling van zaken werd gegeven over de nakoming van de fiscale verplichtingen van het uitzendbureau.

Verdachte heeft bij het plegen van de strafbare feiten een leidinggevende rol gespeeld en het initiatief genomen.

Verdachte heeft door zijn handelwijze niet alleen een andere ondernemer bloot gesteld aan risicoaansprakelijkheidstelling door de belastingdienst maar hij heeft ook de Nederlandse samenleving als geheel benadeeld, omdat als gevolg van de belastingfraude minimaal € 750.000 te weinig belasting is afgedragen.

Verdachte heeft bij het plegen van de feiten gehandeld uit puur winstbejag. Hij heeft zich gepermitteerd een luxueus leven te leiden door zeer aanzienlijke bedragen te onttrekken aan een vennootschap die door zijn toedoen niet aan haar financiële verplichtingen jegens de maatschappij voldeed.

Bewezenverklaring

Het bewezen verklaarde levert op de misdrijven:

1. medeplegen van valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd, terwijl hij tot het plegen van het feit opdracht heeft gegeven dan wel feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging; 
2. opzettelijk gebruik maken van een vals geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij tot het plegen van het feit opdracht heeft gegeven; 
3. medeplegen van opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist of onvolledig doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij tot het plegen van het feit opdracht heeft gegeven of feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een werkstraf voor de duur van 240 en een gevangenisstraf voor de duur van 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.