Deze bijdrage gaat in op de vraag of de procedure bij Kifid als totaalplaatje voldoet aan de normen uit art. 6 EVRM. Allereerst wordt op hoofdlijnen de doorwerking van art. 6 EVRM in de procedure bij Kifid besproken. Vervolgens bespreekt de auteur of diverse normen die voortvloeien uit art. 6 EVRM zijn gewaarborgd in de procedure bij Kifid. In de situatie dat een norm uit art. 6 EVRM niet is gewaarborgd in de procedure bij Kifid, komt aan de orde of hiervoor een of meer gerechtvaardigde redenen bestaan. Zo niet, of indien een norm niet voldoende is gewaarborgd, dan doet de auteur aanbevelingen om de procedure bij Kifid beter te laten aansluiten bij art. 6 EVRM. De afsluitende paragraaf van het artikel eindigt met een opsomming van de aanbevelingen van de auteur.

Het flink vernieuwde College van procureurs-generaal maakte daags na aantreden van de nieuwe voorzitter een mission statement wereldkundig: ‘Nieuw College, nieuwe accenten’. Vergelding lijkt daarin weer voorop te staan als doel van strafrechtelijke handhaving. Samenwerkingsverbanden die op de preventie van strafbare feiten zijn gericht krijgen minder prioriteit. Zal de soep werkelijk zo heet gegeten worden? Een welwillende lezer vindt toch enige nuance.

Gedurende de coronapandemie kwam het gebruik van telehoren in strafzaken in een stroomversnelling. Nu deelname op afstand geen moeten meer is, is het tijd voor de fundamentele vraag: willen we het? In deze bijdrage wordt geïnventariseerd in hoeverre communicatie via een scherm daadwerkelijk anders is dan in elkaars fysieke aanwezigheid en hoe belangrijk die eventuele verschillen kunnen zijn in de context van een strafzitting. Aan de hand van een aantal deelaspecten – cognitieve belasting, volledigheid van communicatie, de invloed van beeld en geluid en connectiviteit – wordt geïllustreerd hoe complex het vraagstuk van telehoren is en de noodzaak van interdisciplinair onderzoek bepleit.