Hoge Raad 30 mei 2017, ECLI:NL:HR:2017:972

Het Hof is bij zijn beslissing om de verdachte tijdens het voeren van het laatste woord het woord te ontnemen kennelijk uitgegaan van de vooronderstelling dat hetgeen de verdachte verder wilde aanvoeren slechts nodeloze herhalingen zou bevatten van aspecten die reeds bij de behandeling van de zaak aan de orde zijn geweest. Op welke feiten en omstandigheden die veronderstelling is gebaseerd blijkt niet uit het proces-verbaal van de terechtzitting in hoger beroep, terwijl daaruit evenmin blijkt dat de verdachte na de onderbreking door de voorzitter nog in de gelegenheid is gesteld het woord te voeren. Daarom lijdt het onderzoek in hoger beroep aan nietigheid.

Hoge Raad 30 mei 2017, ECLI:NL:HR:2017:976

Het middel berust op de opvatting dat de uitleg die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest Dworzecki heeft gegeven aan de begrippen "persoonlijk [...] gedagvaard" en "anderszins daadwerkelijk officieel in kennis [...] gesteld" in de zin van kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten mede bepalend is voor de rechtsgeldigheid van de betekening van de dagvaarding in hoger beroep in de onderhavige strafzaak.

Hoge Raad 16 mei 2017, ECLI:NL:HR:2017:900

Het eerste middel klaagt dat het hof het onderzoek ter terechtzitting ten onrechte achter gesloten deuren heeft doen plaatsvinden zonder dat daartoe in het proces-verbaal van de terechtzitting een met gewichtige redenen omklede beslissing is opgenomen en zonder dat de verdachte daaromtrent is gehoord. Nu niet blijkt dat het onderzoek ter terechtzitting in het openbaar heeft plaatsgevonden, heeft dit verzuim nietigheid van het onderzoek in hoger beroep en van het arrest van het Hof tot gevolg, aldus de steller van het middel.

Hoge Raad 23 mei 2017, ECLI:NL:HR:2017:956

Het eerste middel klaagt over de strafmotivering en valt in twee onderdelen uiteen. In de eerste plaats wordt aan het hof tegengeworpen dat het bij de strafoplegging heeft betrokken dat verdachte nog andere strafbare feiten zou hebben gepleegd, terwijl verdachte deze heeft ontkend. In de tweede plaats wekt de strafmaat verbazing gelet op de oriëntatiepunten voor straftoemeting en de LOVS-afspraken.