De vierde anti-witwasrichtlijn introduceert een nieuwe verplichting in de strijd tegen witwassen en financiering van terrorisme. EU-lidstaten moeten bewerkstelligen dat van entiteiten die zijn opgericht op hun grondgebied, informatie over de ‘uiteindelijk belanghebbende’ centraal wordt geregistreerd en deels openbaar toegankelijk is. De auteur geeft in deze bijdrage een praktische weergave van de (mogelijke) inhoud van deze nieuwe verplichting.

In dit boek onderzoekt mr. drs. Anne Meijer in hoeverre de strafrechter rekening dient te houden met de gevolgen van een strafrechtelijke veroordeling (en dus in hoeverre verweren dienaangaande dienen te worden gehonoreerd). De auteur beschrijft hiertoe de ontwikkeling van de strafdoelen en de principes van strafoplegging in de loop der jaren. Daarnaast worden enkele gevolgen van een strafrechtelijke veroordeling besproken evenals de wijze waarop deze zich verhouden tot de strafdoelen en de principes van strafoplegging. Tot slot behandelt zij – aan de hand van diepte-interviews – de ideeën die thans onder strafrechters leven over de gevolgen van een strafrechtelijke veroordeling.

Deze bijdrage gaat over de voorgestelde wijzigingen en over enkele wenselijke wijzigingen die niet zijn voorgesteld. Een aantal van de voorgestelde veranderingen is inmiddels ook aan de orde gesteld door de president en de procureur-generaal bij de Hoge Raad in hun brief van 22 mei 2018 aan de minister van Justitie en Veiligheid.

In deze bijdrage bespreekt de auteur de in Boek 4 van het concept-Wetboek van Strafvordering voorgestelde regeling van het strafrechtelijk bewijsrecht. De kern van de nieuwe bewijsregeling wordt gevormd door de voorgestelde titel 4.3.2 met het opschrift ‘Bewijs’. Omdat niet alle bewijsrechtelijk relevante bepalingen in deze titel zijn opgenomen, zal de auteur ook aandacht besteden aan enkele bepalingen die in andere titels zijn ondergebracht. De focus van deze bijdrage ligt op aspecten die een heroverweging waard zijn.

‘We zijn toe aan een volgende fase.’ Aldus luidde de boodschap van de minister van Veiligheid en Justitie in een visiedocument voor het digitaal werken in de strafrechtsketen, in februari 2016 per brief aan de Tweede Kamer aangeboden. In die brief wordt met de volgende fase in ieder geval bedoeld dat voor de strafrechtspleging een digitaal ‘informatie-ecosysteem’ ontwikkeld wordt, waarin allerhande nieuw te ontwikkelen (sub)systemen hun plek hebben.

Strafvorderlijk beslag is een ingrijpend dwangmiddel. Nog vóór een onherroepelijke uitspraak van de strafrechter kan iemand door toedoen van justitie de beschikking over zijn voorwerpen voor langere tijd of zelfs permanent kwijtraken. Die bevoegdheid moet daarom met afdoende waarborgen worden omgeven om een juiste balans te vinden tussen de belangen van de strafvordering enerzijds en die van degenen die onder het beslag gebukt gaan anderzijds. Het is de vraag of die balans thans in ons systeem gevonden is. De mogelijkheden voor beslag en het handhaven daarvan ‘in het belang van het onderzoek’ zijn zeer ruim.

Het is echt nog niet zo lang geleden dat cliënten in een strafzaak opbelden met een ultiem doel voor ogen: zorg dat de zaak uit de publiciteit blijft; we zijn desnoods tot een regeling bereid als we maar niet in de krant komen. Het is nog veel minder lang geleden dat ik mijn bijstand in strafzaken begin met een algemene waarschuwing: bereidt u voor op publiciteit; linksom of rechtsom, er zullen persberichten komen en uw zaak zal publieke aandacht krijgen, door publiciteit in het kader van het onderzoek, door publicatie van een regeling of als gevolg van openbaarheid van de terechtzitting.