Medeplegen van valsheid in geschrift: Verdachte heeft, als examinator, een antwoordformulier van een door hem afgenomen SCC-examen vervalst met het oog op verstrekking van een certificaat

Rechtbank Den Haag 16 mei 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:6049

Door VOTA Advies B.V. en VOTA Opleidingen B.V. ('VOTA') werden opleidingen aangeboden waarmee diploma’s dan wel certificaten van het Veiligheid, gezondheid en milieu Checklist Aannemers (VCA) systeem en de Duitse equivalent Sicherheit Certificat Contractor (SCC) konden worden behaald. Nadat een SCC-examen met goed gevolg was afgelegd, werden (door tussenkomst van TÜV SÜD Benelux BVBA) SCC-certificaten van de Duitse TÜV SÜD Akademie GmbH afgegeven (‘TÜV’ en ‘TÜV SÜD’).

Verdachte heeft gedurende een periode van vier weken, tot eind april 2009, voor TÜV SÜD examens voor SCC-certificaten afgenomen bij VOTA.

Verdachte wordt er van verdacht dat hij samen met de medeverdachte, de eigenaar van VOTA, antwoordformulieren heeft aangepast waardoor kandidaten die anders niet zouden zijn geslaagd, toch zijn geslaagd en een certificaat hebben ontvangen.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit. Op het moment dat de antwoord- formulieren zouden zijn gemanipuleerd, werden er door TÜV al geen certificaten meer afgegeven aan VOTA. De eventueel gemanipuleerde antwoordformulieren konden dus niet leiden tot de afgifte van een cer- tificaat.

Beoordeling rechtbank

Antwoordformulier op naam van persoon A.

In het dossier bevindt zich een antwoordformulier op naam van persoon A. De rechtbank constateert dat op dit antwoordformulier met pen antwoorden zijn aangekruist. Er zijn geen kruizen bij de antwoorden op dit formulier doorgehaald. Ook zijn er geen tekenen van dat er eerst antwoorden met potlood zijn ingevuld en later zijn uitgegumd. De rechtbank is van oordeel dat onder deze omstandigheden niet kan worden vastgesteld dat dit antwoordformulier is vervalst. Dat medeverdachte tijdens een verhoor heeft verklaard dat hij het antwoordformulier herkent als hem het antwoordformulier van persoon A. wordt voorgehouden, vat de rechtbank zo op dat verdachte toen in algemene zin sprak en het antwoordformulier als zodanig herkende als het antwoordformulier waarover hij eerder in het verhoor sprak en waarover hij heeft verklaard dat hij dat samen met verdachte vervalste. Gelet op het voorgaande zal de rechtbank verdachte van dit gedeelte van de tenlastelegging vrijspreken.

Antwoordformulier op naam van persoon B.

Ter verkrijging van een SCC-certificaat van TÜV SÜD diende een kandidaat 18 van de 25 examenvragen juist te beantwoorden. Op het antwoord- formulier van het SCC-examen ‘Examen conform SCC Sicherheit-Certificat-Contractor’ van persoon B. van 11 april 2009, afgelegd te Den Haag en beoordeeld op 11 april 2009, staat vermeld dat er 18 juiste en 7 foute antwoorden zijn gegeven. Op voornoemd antwoordformulier is te zien dat bij de antwoordmogelijkheden van de vragen 21, 22 en 24 er kruizen zijn doorgehaald en dat er kruizen zijn gezet in een andere antwoordvakjes. Achter deze antwoorden staat in een kolom met de letter ‘F’ (‘Fout’) niets vermeld. In deze kolom staan in totaal zeven streepjes vermeld.

Verdachte heeft het volgende verklaard. “Alle formulieren waren met balpen ingevuld. Daar waar ook ik een correctie heb toegepast werd een foutief antwoord doorgehaald en verbeterd. Ik deed dat. U toont mij D/71-246 zijnde een antwoordformulier van persoon B. Ik zie dat hierop bij de antwoorden 21, 22 en 24 doorhalingen staan en vervolgens een kruis bij het juiste antwoord. Deze doorhalingen heb ik gedaan.

Ik moest onder bedreiging van medeverdachte zorgen dat deze kandidaten zouden slagen.”

Medeverdachte heeft op 26 januari 2011 het volgende verklaard. “Chris (verdachte) was bij deze 5 examens degene die, namens TÜV SÜD, het examen afnam. Er namen op zaterdag maximaal 20 mensen deel aan zo’n examen. Nadat we ongeveer 4 keer een examen hadden afgenomen, wisten we hoe een en ander liep. Bij de examens daarna hebben we voor de mensen die bij het examen zakten, achteraf het examenformulier aangepast. Ik en verdachte pasten de antwoorden dusdanig aan dat degenen die in eerste instantie gezakt waren, in ieder geval voldoende goede antwoorden hadden, zodat ze alsnog geslaagd waren. Ik schat dat door deze werkwijze er in totaal ongeveer 40 mensen een certificaat van SCC van TÜV SÜD hebben behaald, terwijl ze eigenlijk gezien hun antwoorden gezakt zouden zijn.”

De rechtbank is op grond van het voorgaande van oordeel dat verdachte, tezamen en in vereniging met medeverdachte, met het oog op de afgifte van een SCC-certificaat het antwoordformulier voor het SCC-examen van persoon B. heeft vervalst waardoor er 18 juiste antwoorden op het formulier stonden vermeld in plaats van 15 juiste antwoorden. Als zij dit niet hadden gedaan, dan had persoon B. geen certificaat van TÜV SÜD ontvangen omdat hij zelf onvoldoende juiste antwoorden had ingevuld.

Dat TÜV SÜD – naar later bleek – in het geheel geen certificaten meer afgaf aan kandidaten die op 11 april 2009 bij VOTA een examen hadden afgelegd in verband met het vermoeden van fraude, doet aan de valsheid in geschrift en het oogmerk om daarmee te bewerkstelligen dat een SCC-certificaat zou worden afgegeven niet af. Immers verdachte en zijn medeverdachte koesterden op 11 april 2009, de dag van de beoordeling, de reële verwachting dat als gevolg van hun vervalsing een certificaat zou worden afgegeven. Eerst op 20 april 2009 is, blijkens de verklaring van S.A.F. Pelgrims (G/016-01, p. 427 en 428), de samenwerking tussen TÜV SÜD en verdachte (en VOTA) beëindigd, met als gevolg dat er geen certificaten voor kandidaten die op 11 april 2009 examen hadden afgelegd meer zijn afgegeven. Het door de verdediging gevoerde verweer wordt daarom verworpen.

Bewezenverklaring

Medeplegen van valsheid in geschrifte.

Strafoplegging

Taakstraf voor de tijd van 24 uur.

Het is niet aan verdachte te danken dat dit certificaat niet is afgegeven, maar aan de uitgevende instantie die fraude vermoedde. Verdachte heeft door zijn handelen het systeem dat erop gericht is om gevaarlijke situaties en ongelukken op de werkvloer terug te dringen, ondermijnd.

Wat betreft de persoon van de verdachte heeft de rechtbank gelet op de inhoud van een verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 12 maart 2014, waaruit blijkt dat de verdachte eerder met politie en justitie in aanraking is geweest in verband met fraude. Nu dit echter al langer geleden heeft plaatsgevonden (in de jaren ’90 van de vorige eeuw), zal de rechtbank dit niet ten nadele van verdachte laten meewegen.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Toekenning vergoeding geleden schade ten gevolge van invordering & inhouding van rijbewijs en kosten van rechtsbijstand ter zake alcoholslotprogramma

Rechtbank Overijssel 6 augustus 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:4239

Op 15 juli 2012 is tegen verzoeker een proces-verbaal opgemaakt ter zake de verdenking van overtreding van artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994. In het proces-verbaal is door de desbetreffende verbalisant onder meer aangekruist dat hij heeft gezien dat op de genoemde dag, datum, tijdstip en plaats, verzoeker als bestuurder met het omschreven voertuig op de genoemde, voor het openbaar verkeer openstaande weg heeft gereden. Verzoeker heeft ontkend op dat moment te hebben gereden. Ten tijde van de vermeende overtreding stond hij immers stil. Nadien is uit een nader proces-verbaal van verbalisanten gebleken dat de verbalisant in afwijking van hetgeen in het proces-verbaal is gerelateerd niet heeft geconstateerd dat verzoeker heeft gereden.

Op 15 juli 2012 is bij verzoeker bij onderzoek van uitgeademde lucht een alcoholgehalte van 690 ug/l gemeten. Vervolgens is het rijbewijs van verdachte ingevorderd. Bij beslissing van 24 juli 2012 heeft de officier van justitie besloten dat het rijbewijs voor de duur van zes maanden, derhalve tot 11 januari 2013, wordt ingehouden. Op 10 januari 2013 is de inhouding geëindigd. Bij brief van 10 januari 2013 heeft de officier van justitie verdachte bericht dat tot teruggave van het rijbewijs is besloten.

Het rijbewijs van verdachte was na de inhouding naar het CBR gezonden.

Standpunt verzoeker

Het standpunt van verzoeker houdt het volgende in. Door het, zo stelt verzoeker, valselijk opmaken van een proces-verbaal heeft justitie zijn rijbewijs ingevorderd en ingehouden en naar het CBR gezonden. Het CBR heeft vervolgens, na onderzoek daartoe, geweigerd om het rijbewijs terug te geven. Door het ontbreken van het rijbewijs is verzoeker beperkt in zijn vrijheid. Derhalve is er volgens verzoeker sprake van een (beperkte vorm van) vrijheidsbeneming op basis waarvan de vordering tot schadevergoeding naast artikel 164 Wegenverkeerswet 1994 mede gebaseerd wordt op grond van artikel 89 Sv.

Verzoeker stelt dat hij doordat hij sinds de datum van de invordering ervan niet meer over zijn rijbewijs heeft kunnen beschikken, kosten heeft gemaakt voor rechtshulp teneinde zijn rijbewijs terug te krijgen en de strafzaak te doen eindigen. Nu de strafzaak door de officier van justitie op 18 november 2013 is geseponeerd en de zaak aldus is geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a Sr, wordt verzocht om vergoeding van de kosten van rechtshulp ad €1.415,57 (te vermeerderen met een bedrag van €540 voor de kosten van het opstellen, indienen en bijwonen van de behandeling ter zitting van het verzoekschrift.

Voorts stelt verzoeker dat hij schade heeft geleden doordat er een rechtstreeks verband bestaat tussen het als gevolg van de inhouding niet meer kunnen beschikken over zijn rijbewijs en het feit dat zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst per 17 september 2013 niet is verlengd. Ook is het huwelijk van verzoeker door de gang van zaken met betrekking tot zijn rijbewijs in een diepe crisis beland. Verzoeker meent dat de rechtbank dient af te wijken van de gebruikelijke kosten per dag en dat aan hem een hogere schadevergoeding dient te worden toegekend in de vorm van een lump sum van €25.000.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering tot een bedrag van €1.790 kan worden toegewezen uitsluitend en alleen op grond van het bepaalde in artikel 164, negende lid van de Wegenverkeerswet 1994. Deze vergoeding betreft de periode van invordering en inhouding van 15 juli 2012 t/m 10 januari 2013, zijnde die laatste datum de datum waarop de officier van justitie heeft besloten dat het rijbewijs niet langer ingehouden behoefde te worden en aan verzoeker kon worden teruggegeven. Voor zover verzoeker schadevergoeding verzocht heeft voor de periode na 10 januari 2013 waarin hij ondanks de beslissing van de officier van justitie desalniettemin toch niet over zijn rijbewijs heeft kunnen beschikken doordat het CBR het rijbewijs weigerde terug te geven aan verzoeker, dient het verzoek volgens de officier van justitie te worden afgewezen. De officier van justitie is van oordeel dat het verzoekschrift onvoldoende is onderbouwd voor zover het betreft de gestelde schade geleden als gevolg van het niet verlengd zijn van de arbeidsovereenkomst. Zo ontbreekt een onderbouwing voor het gestelde causale verband tussen niet meer kunnen beschikken over zijn rijbewijs en het feit dat de tijdelijke arbeidsovereenkomst van verzoeker per 17 september 2013 niet is verlengd.

Ten aanzien van de verzochte vergoeding van kosten van rechtsbijstand heeft de officier van justitie gesteld dat de gevorderde kosten alsmede de kosten voor de behandeling van het verzoek, voor toewijzing vatbaar zijn.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank kan de raadsman niet volgen in zijn betoog nu artikel 89 Sv ziet op toekenning van schadevergoeding die iemand geleden heeft ten gevolge van ondergane verzekering of voorlopige hechtenis. Aangezien daarvan in het onderhavige geval geen sprake is, mist het verzoek op dat punt feitelijke grondslag en behoort het verzoek voor zover gebaseerd op artikel 89 Sv te worden afgewezen.

Voor zover het verzoek is gedaan op grond van artikel 164 Wegenverkeerswet 1994 en artikel 591a Sv overweegt de rechtbank als volgt.

Volgens de raadsman van verzoeker is op 19 juli 2012 ex artikel 130, eerste lid van de Wegenverkeerswet 1994 melding gedaan aan het CBR. Op 22 augustus 2012 heeft het CBR volgens de raadsman besloten dat verzoeker zich dient te onderwerpen aan een onderzoek naar de geschiktheid vereist voor het besturen van een of meer categorieën van motorrijtuigen waarvoor dat rijbewijs is afgegeven. Bij besluit van 29 augustus 2012 heeft het CBR het rijbewijs van verzoeker ongeldig verklaard op grond van het geconstateerde alcoholgehalte van 690 ug/l en heeft het CBR bepaald dat verzoeker zich dient te onderwerpen aan een alcoholslotprogramma (ASP). Bij besluit van 13 november 2012 heeft het CBR geconcludeerd dat verzoeker tot vijf jaar na 31 oktober 2012 voldoet een de eisen van geschiktheid voor het besturen van een motorvoertuig, maar omdat verzoeker het niet eens was met de opgelegde maatregel, hij voorts niet in staat was de volledige kosten voor het alcoholslotprogramma te voldoen en hij niet meer beschikte over een auto, heeft het CBR geweigerd om een verklaring van geschiktheid af te geven aan verzoeker.

Op 18 november 2013 heeft de officier van justitie de strafzaak tegen verdachte geseponeerd vanwege het ontbreken van wettig bewijs.

Alle omstandigheden in aanmerking genomen zijn er naar het oordeel van de rechtbank gronden van billijkheid aanwezig om verzoeker een schadevergoeding toe te kennen op basis van het bepaalde in artikel 164, negende lid van de Wegenverkeerswet 1994.

De rechtbank is van oordeel dat het op 15 juli 2012 tegen verdachte opgemaakte proces-verbaal ter zake een verdenking van overtreding van artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994, niet met de vereiste zorgvuldigheid is opgemaakt. Van opzettelijk valselijk opmaken van een proces-verbaal door verbalisanten zoals door de raadsman is gesteld, is niet gebleken. Als gevolg van dit niet op alle punten met de vereiste zorgvuldigheid opgemaakte proces-verbaal is nochtans het rijbewijs van verzoeker ingevorderd en vervolgens ingehouden door de officier van justitie tot 11 januari 2013. Vervolgens is daarvan melding gemaakt bij het CBR en heeft het CBR onderzoek gedaan naar de geschiktheid van verzoeker met als uitkomst dat het CBR heeft bepaald dat aan verzoeker een alcoholslotprogramma opgelegd diende te worden. Verzoeker heeft blijkens de stukken een bedrag van €600- voor het alcoholslotprogramma (ASP) betaald. De strafzaak tegen verzoeker is door de beslissing van de officier van justitie geëindigd met een sepotbeslissing.

Aan verzoeker komt naar het oordeel van de rechtbank vergoeding toe voor de periode waarin verzoeker als gevolg van de beslissing van de officier van justitie tot inhouding van het rijbewijs niet de beschikking heeft gehad over zijn rijbewijs. Die termijn bepaalt de rechtbank op de periode van 15 juli 2012 tot 10 januari 2013, hetgeen bij een vergoeding van een forfaitair bedrag van €10- per dag dat verzoeker niet de beschikking over zijn rijbewijs heeft gehad, leidt tot een vergoeding van €1.790-.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de door verzoeker gemaakte kosten ter zake het alcoholslotprogramma (ASP) tot een bedrag van €600- ook voor vergoeding in aanmerking komen, nu er achteraf bezien geen grond was om het proces-verbaal aan het CBR toe te sturen waardoor verzoeker achteraf bezien deze kosten niet had hoeven te maken.

De door verzoeker gestelde schade als gevolg van het verlies van zijn baan en de ondervonden problemen op persoonlijk vlak is naar het oordeel van de rechtbank bij ontbreken van een toelichting inzake het causale verband tussen het niet meer kunnen beschikken over zijn rijbewijs en het verlies van zijn baan en de ondervonden problemen op het persoonlijke vlak, onvoldoende onderbouwd. Dat zelfde geldt voor de eerst ter zitting opgevoerde reiskosten. Het verzoek wordt voor zover het vergoeding betreft voor deze gestelde maar niet onderbouwde schadeposten afgewezen.

De rechtbank:

• kent op grond van artikel 164 Wegenverkeerswet 1994 jo 591a Sv aan verzoeker ten laste van de Staat een vergoeding toe van €4.345,57;
• beveelt dat na het onherroepelijk worden van deze beschikking de schadevergoeding door de griffier betaald wordt, door overboeking van het bedrag op de bankrekening met het nummer 12.72.20.534 ten name van Stichting Beheer Derdengelden SBD-Advocaten onder vermelding van dossiernummer 50120050 verzoeker/OM;
• wijst af het meer of anders verzochte.

Lees hier de volledige uitspraak.

Raadkamer rekestprocedure betreffende het invoeren van merk vervalste artikelen vanuit het buitenland: Levert het bestellen van die goederen de opzettelijke overtreding van artikel 337 Sr door de geadresseerde op?

Rechtbank Noord-Holland 31 juli 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:7694

Het klaagschrift strekt tot opheffing van het daarop gelegde beslag, met last tot teruggave aan klager van twee paar UGG-laarzen.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld, zakelijk weergegeven, dat het klaagschrift ongegrond behoort te worden, nu zich met betrekking tot de als namaakartikelen gedetermineerde laarzen de situatie voordoet dat deze vatbaar zijn voor verbeurdverklaring.

Beoordeling

Bij de behandeling van het klaagschrift op 31 juli 2014 is vast komen te staan, dat bedoelde laarzen op 19 januari 2014 op rechtmatige wijze in beslag zijn genomen en dat het beslag nog voortduurt.

Bij de beoordeling van het klaagschrift stelt de rechtbank voorop dat de inbeslagneming van de laarzen, die heeft plaatsgevonden op verdenking dat klager zich heeft schuldig gemaakt aan het misdrijf van artikel 337, eerste lid, Sr – kort gezegd de opzettelijke invoer van merk-vervalste artikelen – rechtmatig is geweest, nu er bij de inbeslagneming sprake was van voldoende aanwijzingen dat de in beslag genomen en voor klager bestemde laarzen geen originele door UGG vervaardigde goederen waren.

Teneinde vast te stellen, of bij degene voor wie het in beslag genomen goed bestemd is sprake is geweest van opzet, waaronder mede begrepen voorwaardelijk opzet, op de invoer van een merk-vervalst goed, alsmede ter beantwoording van de vraag, welk verder gevolg moet worden gegeven aan de inbeslagneming, noopt toepassing van het dwangmiddel van inbeslagneming de in beslag nemende instantie in een geval als het onderhavige tot nader onderzoek, tenzij zonneklaar is dat degene voor wie het in beslag genomen goed bestemd is ermee bekend was of moest zijn dat het om een merk-vervalst goed ging.

Dat onderzoek heeft in het onderhavige geval niet plaatsgevonden, zodat – nu noch bij de inbeslagneming zonneklaar was dat klager ermee bekend was of moest zijn dat het om merk-vervalste goederen ging, noch in hetgeen door klager naar voren is gebracht voldoende aanknopingspunten kunnen worden gevonden dat deze het (voorwaardelijk) opzet had op de invoer van merk-vervalste goederen – de rechtbank niet kan vaststellen dat er bij klager in het onderhavige geval sprake is geweest van handelen in strijd met artikel 337, eerste lid, Sr.

Dit zou op grond van de thans bekende gegevens bij voorlegging van de hier aan de orde zijnde zaak aan de strafrechter moeten leiden tot vrijspraak en daarmee in beginsel tot teruggave aan klager van de in beslag genomen goederen.

De strafrechter zou niettemin bij vrijspraak van klager kunnen vaststellen, dat het strafbare feit van artikel 337, eerste lid Sr is begaan, zij het door degene die als verzender betrokken is geweest bij de invoer van de merk-vervalste goederen in Nederland. Om die reden zou het belang van strafvordering zich toch kunnen verzetten tegen teruggave van de in beslag genomen merk-vervalste goederen.

In het licht van het bepaalde in het tweede lid van artikel 337 Sr, inhoudende dat niet strafbaar is degene die enkele waren (…) of merken als omschreven in het eerste lid van dat artikel in voorraad heeft uitsluitend voor eigen gebruik, kan niet worden gezegd dat wanneer klager in het bezit wordt gesteld van de in beslag genomen twee paar laarzen, zich voordoet het geval dat dit bezit in strijd is met de wet of het algemeen belang.

Een en ander brengt de rechtbank tot het oordeel, dat zich ten aanzien van de in beslag genomen twee paar laarzen voordoet het geval dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter later oordelend tot een verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer zal besluiten.

Met inachtneming van de hoofdregel als bedoeld in artikel 116, eerste lid, Sv zal de rechtbank het klaagschrift daarom gegrond verklaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook:

• Rechtbank Noord-Holland 31 juli 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:7695

Verdachte heeft over de jaren 2010 en 2011 ongeveer 600 aangiften inkomstenbelasting/ premie volksverzekeringen ingediend waarin onjuiste bedragen aan zorgkosten en giften waren vermeld

Rechtbank Overijssel 18 augustus 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:4352

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

Feit 1: al dan niet samen met anderen valsheid in geschrifte heeft gepleegd door aangiftebiljetten IB/ premieheffing volksverzekeringen valselijk op te maken, dan wel al dan niet samen met anderen belastingfraude heeft gepleegd door opzettelijk onjuiste aangiften IB/ premieheffing volksverzekeringen in te dienen;

Feit 2: al dan niet samen met anderen de Belastingdienst heeft opgelicht door onjuiste aangiften IB/ premieheffing volksverzekeringen in te dienen.

Vordering OvJ

De officier van justitie heeft gevorderd dat het onder feit 1 subsidiair en feit 2 tenlastegelegde bewezen wordt verklaard en dat verdachte wordt veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 240 uren, een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 18 maanden met daaraan verbonden de bijzondere voorwaarden dat verdachte zich gedurende die periode onder elektronisch toezicht zal stellen met een locatiegebod overeenkomstig aanwijzingen van de reclassering en zij zich zal gedragen overeenkomstig de daaraan te verbinden voorschriften van de reclassering en een geldboete van €11.385,00, te verrekenen met het gelegde beslag.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte integraal dient te worden vrijgesproken. Volgens de verdediging heeft verdachte geen enkele opzet gehad op het valselijk dan wel onjuist invullen van de belastingaangiftes. De verdediging heeft in dit verband aangevoerd dat alle aangevers aan verdachte de bedragen hebben doorgegeven van de zorgkosten die zij hebben gemaakt en de giften die zij hebben gedaan en dat zij deze bedragen op de aangiften heeft vermeld. De aangevers hebben daarbij aan verdachte aangegeven dat zij van de gemaakte zorgkosten en de gedane giften betalingsbewijzen hadden. Verdachte heeft volledig vertrouwd op de informatie die haar is gegeven.

Beoordeling rechtbank

Verdachte heeft voor een aantal mensen uit haar omgeving elektronische aangiften inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen bij de Belasting- dienst ingediend. In deze aangiften waren te hoge bedragen aan zorgkosten en giften opgevoerd. Een aantal van de betreffende belastingplichtigen, onder wie de in de tenlastelegging genoemde personen, heeft niet alleen verklaard dat hun belastingaangiftes waren ingevuld door verdachte en dat de in die aangiftes vermelde bedragen aan zorgkosten en giften niet juist zijn, maar ook dat die bedragen niet door hen aan verdachte zijn doorgegeven. De gehoorde personen hebben tevens verklaard dat zij aan verdachte een geldbedrag hebben betaald voor het invullen van hun belastingaangifte. De teruggaven als gevolg van de negatieve belastingaanslagen zijn telkens uitbetaald op de bankrekeningen van de verschillende belastingplichtigen.

Voorts is gebleken dat verdachte bij het inzenden van de elektronische aangiften gebruik heeft gemaakt van verschillende IP-adressen, ook zonder dat de eigenaar van het betreffende (niet beveiligde) IP-adres daarvan op de hoogte was. Daarnaast is op verdachtes computer het softwareprogramma ‘Platinum Hide IP’ aangetroffen. Dit is een programma dat een IP-adres genereert waarmee men zichtbaar is op internet, terwijl het daadwerkelijk gebruikte IP-adres onzichtbaar blijft.

Opzet op de onjuistheid

Volgens de verdediging heeft verdachte geen opzet gehad op het valselijk dan wel onjuist invullen van de belastingaangiftes. Verdachte zou slechts de bedragen aan zorgkosten en giften die de belastingplichtigen aan haar doorgaven in de aangiften hebben opgenomen. Als deze bedragen niet juist zijn dan heeft zij dat niet geweten.

De rechtbank overweegt met betrekking tot dit verweer het volgende.

Alle gehoorde belastingplichtigen hebben een consistente verklaring afgelegd met betrekking tot de in de aangiftes vermelde bedragen aan zorgkosten en giften. Zij verklaren allen dat zij de in de aangiften opgenomen bedragen niet aan verdachte hebben doorgegeven. Zij hebben voor het invullen van de aangiften juist de hulp van verdachte ingeroepen omdat zij daar zelf niet toe in staat waren. Bij het invullen van de aangiften hadden zij ook geen bewijstukken in de vorm van betalingsbewijzen bij zich.

Nu enerzijds niet ter discussie staat dat verdachte degene is geweest die de elektronische aangiften van de gehoorde personen heeft ingevuld en vervolgens bij de Belastingdienst heeft ingediend en anderzijds het in de tenlastelegging genoemde individuele gevallen telkens gaat om gelijksoortige feiten die op dezelfde wijze tot stand zijn gekomen, acht de rechtbank de verklaring van de ene belastingplichtige redengevend voor het bewijs ten aanzien van de andere belastingplichtigen.

Daarnaast heeft verdachte bij het inzenden van de elektronische aangiften gebruik gemaakt van verschillende IP-adressen en is op haar computer een programma aangetroffen dat de registratie van het eigen IP-adres bij het inzenden van aangiften via internet onmogelijk maakt. De rechtbank leidt hieruit af dat verdachte heeft willen voorkomen dat haar eigen IP-adres achterhaald zou kunnen worden als het IP-adres waar vanaf de respectievelijke elektronische belastingaangiften naar de Belastingdienst gestuurd zijn.

Op grond van deze overwegingen acht de rechtbank de verklaring van verdachte dat zij geen opzet heeft gehad op de onjuistheid van de aangiften ongeloofwaardig. Het verweer wordt verworpen.

Oordeel van de rechtbank met betrekking tot feit 1

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte een aantal elektronische aangiften inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen, waaronder de aangiften op naam van de onder feit 1 primair ten laste gelegde genoemde personen, valselijk heeft opgemaakt door in die aangiften te hoge bedragen aan zorgkosten en giften op te nemen. Niet bewezen kan worden dat verdachte dit tezamen en in vereniging met een ander of anderen heeft gedaan.

Oordeel van de rechtbank met betrekking tot feit 2

De rechtbank acht eveneens wettig en overtuigend bewezen dat verdachte door de valselijk opgemaakte belastingaangiften de Belastingdienst – door het opleggen van negatieve aanslagen – heeft bewogen tot de afgifte van geldbedragen aan de verschillende belastingplichtigen. Ook hier kan niet bewezen worden dat verdachte dit tezamen en in vereniging met een ander of anderen heeft gedaan.

Bewezenverklaring

Feit 1: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;

Feit 2: oplichting, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een voorwaardelijke gevangenis- straf van 12 maanden met een proeftijd van twee jaar en een onvoor- waardelijke taakstraf van 240 uur. De rechtbank verklaart verbeurd het inbeslaggenomen geldbedrag van €11.385,00.

Lees hier de volledige uitspraak.

Oplichting werkgever tot afgifte geldbedragen

Rechtbank Midden-Nederland 30 juli 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:3305

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

• primair: in de periode van 15 september 2011 tot en met 13 juni 2013 [naam] door middel van oplichting heeft bewogen tot afgifte van €66.174,-.
• subsidiair: in de periode van 15 september 2011 tot en met 13 juni 2013 €66.174,- heeft verduisterd van haar werkgever [naam].
• meer subsidiair: in de periode van 15 september 2011 tot en met 13 juni 2013 €66.174,- heeft gestolen van [naam].

De verdediging heeft zich op het primaire standpunt gesteld dat zowel het onder primair als het onder subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde niet bewezen kan worden, zodat vrijspraak dient te volgen.

Het verweer strekkende tot bewijsuitsluiting

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat er sprake is van een vormverzuim en dat dit dient te leiden tot bewijsuitsluiting. Verdachte is voorafgaand aan haar verhoor door de politie wel gewezen op haar recht op consultatiebijstand, maar niet op haar recht op kosteloze rechtsbijstand. Dit had, gelet op het soort zaak, volgens de verdediging wel gemoeten. De verklaring afgelegd door verdachte bij de politie dient derhalve uitgesloten te worden van het bewijs. De verdediging acht zonder de bekennende verklaring van verdachte onvoldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig, zodat vrijspraak dient te volgen van het onder primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde feit.

De rechtbank verwerpt voornoemd verweer tot bewijsuitsluiting.

Zoals blijkt uit het procesdossier is verdachte niet aangehouden. Verdachte is, na te zijn ontboden op het politiebureau, verhoord. In die situatie is het niet vereist dat zij voorafgaand aan haar verhoor door de politie wordt gewezen op het recht op consultatiebijstand. Daarbij is niet gebleken van enige bijzondere omstandigheid, op grond waarvan dit in haar geval toch had moeten gebeuren. Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank vast dat er geen sprake is van een vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. De door de verdachte bij de politie afgelegde verklaring kan derhalve gebruikt worden voor het bewijs.

De rechtbank is van oordeel dat, op grond van de hiervoor vermelde bewijsmiddelen, kan worden vastgesteld dat verdachte door een listige kunstgreep aangever heeft bewogen tot afgifte van geld. Verdachte heeft bedrieglijke handelingen verricht, zij heeft immers rekeningnummers van debiteuren in de administratie van aangever ten onrechte gewijzigd in nummer(s) van haarzelf en van meerdere familieleden, waardoor aangever is bewogen tot afgifte van geldbedragen aan de onjuiste, door verdachte ingevoerde, rekeningnummers. De rechtbank acht derhalve het onder primair ten laste gelegde feit, te weten oplichting, wettig en overtuigend bewezen.

Strafoplegging

Werkstraf 180 uren, gevangenisstraf twee maanden voorwaardelijk en toewijzing vordering BP.

Lees hier de volledige uitspraak.

Niet-ontvankelijk verklaring OM wegens gebreken & ontbreken van professionaliteit in opsporingsonderzoek, alsmede onjuist vermelden van informatie in verzoeken aan de VS

Rechtbank Noord-Holland 8 augustus 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:7769

Verdachten Y en X, twee Amerikaanse militairen op doorreis naar de Verenigde Staten, zijn op 11 september 2009 aangeefster in een uitgaansgelegenheid te Haarlem tegengekomen. Aldaar zijn zij met elkaar in gesprek geraakt. Na middernacht zijn ze met zijn drieën nog wat gaan drinken bij een bevriend stel en omstreeks 3.30 uur zijn verdachten op uitnodiging van aangeefster naar haar appartement meegegaan om daar nog wat te drinken. Daar hebben verschillende seksuele handelingen plaatsgevonden. Omstreeks vijf uur zijn verdachten hals over kop vertrokken, omdat ze het vliegtuig naar de Verenigde Staten moesten halen. Na een telefonische melding bij de politie die ochtend omstreeks 10.45 uur door een vriendin van aangeefster dat aangeefster zou zijn verkracht, heeft aangeefster op 14 september 2009 zelf aangifte gedaan van verkrachting.

De verdediging heeft primair betoogd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging van de verdachte en subsidiair dat verdachte moet worden vrijgesproken van hetgeen hem tenlaste is gelegd.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank heeft vastgesteld dat aan het opsporingsonderzoek verschillende gebreken kleven:

Optreden recherche mede in verband met de Aanwijzing Opsporing en vervolging seksueel misbruik

De rechtbank is gebleken dat in het dossier op verschillende plaatsen niet van ‘verdachten’ maar ‘daders’ melding is gemaakt. Tevens wordt op p.219 van het dossier (proces-verbaal van bevindingen d.d. 20 april 2011) gerelateerd dat verdachten aangeefster verkracht ‘hebben’, als ware het een vaststaand feit. In dat verband heeft verbalisant [ ] bij de rechter-commissaris verklaard, als reden van haar ‘stellig’ schrijven, dat aangeefster ‘dat gesteld heeft’. Voorts merkt de rechtbank op dat gehandeld is in strijd met de Aanwijzing Opsporing en vervolging seksueel misbruik. Anders dan die aanwijzing voorschrijft, is aangeefster in eerste instantie wel door twee, maar later slechts door één zedenrechercheur verhoord en deze verhoren zijn niet auditief vastgelegd. Daar komt bij dat aangeefster nooit door de verhorende verbalisant is geconfronteerd met de onderzoeksresultaten van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI). Deze resultaten, opgenomen in het rapport d.d. 6 mei 2010, hielden in dat van de drie onderzochte bemonsteringen (gelabeld ‘diep anaal’, ‘in anus’ en ‘rondom anus’) slechts in de bemonstering ‘rondom anus’ mannelijk DNA is aangetroffen. Gezien het feit dat aangeefster verklaarde anaal verkracht te zijn, en bij een anale verkrachting verwacht kan worden dat mannelijk DNA in de anus wordt aangetroffen, had het voor de hand gelegen aangeefster met deze onderzoeksresultaten te confronteren. Evenmin zijn tegenstrijdigheden in de verklaringen van aangeefster met haar besproken door verbalisanten; deze zijn pas bij het getuigenverhoor van aangeefster door de rechter-commissaris aan de orde gesteld. Hieruit komt een onvoldoende objectieve en kritische houding naar voren van de betreffende verbalisant ten opzichte van aangeefster, waardoor op zijn minst de suggestie van vooringenomenheid wordt gewekt. De rechtbank acht dit niet in overeenstemming met hetgeen van een professioneel onderzoek mag worden verwacht.

Informatieverstrekking in verhoren en rechtshulpverzoek

Tijdens verhoren is aan verdachten voorgehouden dat uit onderzoeksresultaten zou blijken dat er in de anus DNA zou zijn aangetroffen, zulks terwijl dit niet volgt uit het eerder genoemde onderzoek van het NFI, dat juist als ontlastend opgevat kon worden. Verdachten hebben van meet af aan de anale verkrachting ontkend, ook nadat zij werden geconfronteerd met een onjuiste weergave van de onderzoeksresultaten van het NFI. Wel heeft verdachte X verklaard dat hij – zonder dat daarbij sprake was van enige dwang – orale seks (beffen) met aangeefster heeft gehad. In zoverre correspondeert het NFI onderzoek met die verklaring, omdat het aantreffen van mannelijk DNA in de bemonstering ‘rondom anus’ daardoor zou kunnen worden verklaard. Over de manier waarop verbalisant Koenen het NFI-rapport in het opsporingsonderzoek heeft betrokken heeft zij bij de rechter-commissaris verklaard: ‘Ik heb dat niet zelf gelezen, maar het is ingewikkelde taal. Ik ben steeds in de veronderstelling geweest dat het ging om DNA aangetroffen in de anus. Dat is een aanname van mij geweest.’ De rechtbank merkt dit zonder meer aan als apert onzorgvuldig handelen door verbalisant.

Ook het rechtshulpverzoek van 27 januari 2010, waarin de Amerikaanse autoriteiten werd verzocht de verdachten te verhoren, bevat aantoonbaar onjuiste informatie. In de ‘weergave van de feiten’ (short summary of the facts) is opgenomen dat aangeefster ‘is forced to satisfy both men orally and she is moreover annally raped, probably by X. All this took place while she cried and resisted.’ Aangeefster had echter niet verklaard gedwongen te zijn orale seks (pijpen) met beide mannen te hebben. Daarnaast wordt de aangifte als vaststaand feit gepresenteerd; van enig voorbehoud als ‘vermoedelijk’, of dat sprake is van een ‘verdenking’ is geen sprake. In het rechtshulpverzoek van 11 november 2010, waarin de Amerikaanse autoriteiten werd verzocht DNA-materiaal van de verdachten af te nemen, wordt selectief gebruik gemaakt van de onderzoeksresultaten van het NFI. In de ‘korte uiteenzetting van de feiten’ wordt gesteld: ‘Van het slachtoffer werden destijds sporen veiliggesteld. Uit het sporenonderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut bleek dat er DNA bij het slachtoffer was veiliggesteld dat niet overeenkomt met haar eigen DNA’. Daarbij wordt niet vermeld waar het DNA-materiaal is aangetroffen.

Verhoren in de Verenigde Staten

Aanvankelijk was door de officier van justitie beslist dat verdachten X en Y niet zouden worden aangehouden maar op vrijwillige basis zouden worden gehoord. Met betrekking tot dat ‘vrijwillige’ karakter van die verhoren overweegt de rechtbank het volgende. Verdachte X is op 17 oktober 2011 ‘by surprise’ gehoord, evenals verdachte Y op 18 oktober 2011. Verdachten zijn op die data onder valse voorwendselen gelokt naar de plaats van verhoor. Verdachten waren aanvankelijk onbekend met de reden van verhoor. Bij de verhoren ging het om feiten die ruim twee jaar daarvóór zouden hebben plaatsgevonden. Tevens was tijdens die verhoren voortdurend een rechercheur van het Army Criminal Investigation Command (CID) aanwezig. Gelet op deze context acht de rechtbank het niet reëel dat sprake was van verhoren op basis van vrijwilligheid, wat is gesuggereerd door de verhorende verbalisanten. De rechtbank wijst in dat kader ook op de mededeling van verbalisant aan medeverdachte X: hij mocht de verhoorruimte verlaten om het toilet te bezoeken, maar het was niet de bedoeling dat hij wegging.

Uitlevering van verdachten

De gevolgen van de onjuiste weergave van het rapport van het NFI strekken zich bovendien uit tot het verzoek tot aanhouding en uitlevering van verdachten X en Y. In dit verzoek aan de Amerikaanse autoriteiten wordt wederom melding gemaakt van het aantreffen van DNA-materiaal van een man in de anus van aangeefster. Deze informatie lag daarmee ten grondslag aan de uitlevering van verdachten aan Nederland, hetgeen de rechtbank als ernstig beschouwt omdat dit rapport, als hierboven benoemd, juist aangemerkt moet worden als ontlastend bewijsmateriaal.

De rechtbank is daarnaast met de verdediging van oordeel dat geen redelijke grond valt te bezien waarom op 3 augustus 2012 het aanhoudingsbevel is uitgegaan. Het uitleveringsverzoek is uitgevaardigd in weerwil van het onderzoek van het NFI, wat beschouwd moet worden als een sterke contra-indicatie van de verdenking dat een anale verkrachting zou hebben plaatsgevonden. Van een juiste redelijke en billijke belangenafweging is naar het oordeel van de rechtbank aldus geen sprake. Dit geldt te meer daar de Aanwijzing opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik oproept tot een zorgvuldige afweging omtrent een eventuele aanhouding buiten heterdaad, waarbij moet worden overwogen of kan worden volstaan met een oproep aan de verdachte om aanwezig te zijn bij de behandeling van zijn strafzaak. Hierbij komt dat de gevolgen van het gemankeerde uitleveringsverzoek voor verdachten bijzonder ernstig zijn geweest. Verdachten X en Y hebben ruim vijf maanden in uitleveringsdetentie en voorlopige hechtenis doorgebracht totdat de rechtbank op 17 mei 2013 de voorlopige hechtenis beëindigde in verband met het ontbreken van ernstige bezwaren en gronden.

Conclusie rechtbank

De beschreven gebreken en het ontbreken van professionaliteit in het opsporingsonderzoek, alsmede het onjuist vermelden van informatie in de verzoeken aan de Verenigde Staten, zijn te kwalificeren als zeer onzorgvuldig. Dit is met name zorgwekkend in een zaak als de onderhavige, waarbij juist nauwkeurig onderzoek mocht worden verwacht van de betrokken opsporingsambtenaren en de officier van justitie. Naar het oordeel van de rechtbank is door een dusdanige opeenstapeling van fouten een ernstige inbreuk gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte tekort is gedaan aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met eventuele bewijsuitsluiting als sanctie. De rechtbank zal het openbaar ministerie dan ook niet-ontvankelijk verklaren in zijn vervolging op grond van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan overtreding van art. 5:58 lid 1 onder d Wft, door informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot de aandelen

Rechtbank Amsterdam 6 augustus 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:4859

Verdachte wordt veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden en een taakstraf van 200 uren. Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan overtreding van artikel 5:58, eerste lid, onder d van de Wet op het financieel toezicht, door informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot de aandelen in de fondsen Spyker Cars N.V., Van der Moolen Holding N.V. en Koninklijke Vopak N.V. Tevens heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan verduistering en het opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift als ware het echt en onvervalst.

Verdenking

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan:

Feit 1: overtreding van artikel 5:58, eerste lid, onder d van de Wet op het financieel toezicht (Wft), door informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot het aandeel in het fonds Spyker Cars N.V.

Feit 2: overtreding van artikel 5:58, eerste lid, onder d Wft, door informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot het aandeel in het fonds[naam 1] Holding N.V.

Feit 3: poging tot oplichting van[naam 1] Holding N.V.

Feit 4: overtreding van artikel 5:58, eerste lid, onder d Wft, door informatie te verspreiden waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot het aandeel in het fonds Koninklijke Vopak N.V.

Feit 5: oplichting van [naam 2] door hem te bewegen tot afgifte van 160.000 aandelen Spyker Cars N.V, subsidiair verduistering van deze aandelen.

Feit 6: het opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst.

Ten aanzien van het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde

Verdachte heeft gesprekken gevoerd met naam 2 (Managing Director bij Spyker Cars N.V.). Deze gesprekken hebben ertoe geleid dat een intentieverklaring tot investering en een overeenkomst tot geldlening met Spyker zijn opgesteld, waarin onder andere staat vermeld dat verdachte 48 miljoen euro ter beschikking zou stellen aan Spyker.

Op 4 december 2007 is in De Telegraaf een artikel gepubliceerd waarin onder meer staat vermeld:

• ‘dat Spyker afgelopen week een intentieverklaring heeft getekend voor herfinanciering door een mysterieuze Nederlandse ondernemer’;
• ‘in totaal gaat het naar verluidt om een kapitaalinjectie van ruim € 48 miljoen’;
• ’de mysterieuze investerende partij is ACI Ltd, een onbekende vennootschap die is gevestigd in Liechtenstein.’

Ook heeft verdachte met M. naam 3 (Chief Financial Officer bijnaam 1 Holding N.V.) gesprekken gevoerd. Naar aanleiding van deze gesprekken is een tweetal leningsovereenkomsten opgesteld, waarin onder andere is opgenomen dat verdachte 480 miljoen euro aan naam 1 zou lenen tegen 5% rente.

Op 12 maart 2008 is in De Financiële Telegraaf een artikel gepubliceerd waarin meer staat vermeld:

• ‘deze krant kreeg de afgelopen dagen een door het bestuur vannaam 1 ondertekende lening onder ogen’;
• ‘het betrof een krediet van in totaal € 480 miljoen tegen een looptijd van tien jaar en een jaarlijkse rente van 5%’;
• ‘de leningverstrekker stelt desgevraagd achter ACI Ltd. te zitten, een vennootschap gevestigd in Liechtenstein’
• ‘binnen enkele maanden zou nog € 500 miljoen aankomen. Dit bedrag zou besteed moeten worden om aandelen Vopak mee te kopen, een tankopslagbedrijf.’

De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of verdachte de persoon is geweest die informatie heeft verspreid waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot de aandelen in de fondsen Spyker,naam 1 en Koninklijke Vopak N.V. (Vopak), terwijl verdachte wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat de informatie onjuist en/of misleidend was.

Ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde

Op 2 maart 2008 heeft verdachte een sms-bericht gestuurd aan naam 3, waarin het volgende staat vermeld: “Beste Michiel (naam 3) als ik naam 1 voor 15 maart geld geef moet ik 2 en half miljoen boete betalen omdat ik 500 vroeger op neem dus ik stort pas 15 april als je geld toch eerder wil moet jij de kosten maar betalen mvg voornaam verdachte.”

De vraag die moet worden beantwoord is of verdachte middels voornoemd sms-bericht heeft gepoogd naam 1 te bewegen tot afgifte van 2,5 miljoen euro.

Ten aanzien van het onder 5 ten laste gelegde

Op 31 januari 2009 zijn naam 2 en verdachte een leningsovereenkomst aangegaan, waarbij is afgesproken dat verdachte aan naam 2 een geldlening van 1 miljoen euro zou verstrekken. Als onderpand voor deze lening zou naam 2 in totaal 400.000 aandelen Spyker aan verdachte in pand geven. Hiervan zijn op 19 februari 2009 en 5 maart 2009 in totaal 160.000 aandelen overgeboekt naar de effectenrekening van verdachte. In de periode van 19 maart 2009 tot en met 6 april 2009 heeft verdachte deze aandelen verkocht.

De vraag is of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan oplichting van naam 2 door hem te bewegen tot afgifte van 160.000 aandelen Spyker dan wel of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan verduistering van deze aandelen.

Ten aanzien van het onder 6 ten laste gelegde

In de civielrechtelijke procedure tussen verdachte en naam 2 is namens verdachte een geschrift ingebracht waarin staat vermeld dat naam 2 een bedrag van € 500.000 van verdachte heeft ontvangen. Dit geschrift is voorzien van de handtekening van naam 2. naam 2 heeft verklaard het geschrift nooit eerder te hebben gezien, laat staan te hebben ondertekend.

De vraag is of sprake is van een vals of vervalst geschrift en of verdachte dit opzettelijk voorhanden heeft gehad, terwijl hij wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat dit geschrift bestemd was voor gebruik als ware het echt en onvervalst.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich, overeenkomstig de inhoud van een aan de rechtbank overgelegd requisitoir, op het standpunt gesteld dat het onder 1, 2, 3, 4, 5 subsidiair en 6 ten laste gelegde kan worden bewezen. Zij heeft hiertoe, zakelijk weergegeven, voor wat betreft de verschillende onderdelen van de tenlastelegging, het volgende naar voren gebracht.

Ten aanzien van het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde

Op basis van de bewijsmiddelen kan worden vastgesteld dat verdachte de persoon is geweest die onjuiste informatie aan journalisten van De Telegraaf heeft verstrekt. Uit onderzoek is gebleken dat verdachte niet beschikt over een groot vermogen dan wel eigenaar is van ACI Ltd. Verdachte was dan ook niet in staat om de door hem genoemde geldbedragen ter beschikking te stellen. De aard van de door verdachte verstrekte informatie is zodanig, dat daar een onjuist of misleidend signaal van uitgaat met betrekking tot de aandelen van Spyker, naam 1 en Vopak. Hoewel verdachte als sterk verminderd toerekeningsvatbaar kan worden beschouwd, blijkt uit de stukken in het dossier dat verdachte wel degelijk wist dat de door hem verstrekte informatie onjuist was.

Ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde

Op basis van het door verdachte op 2 maart 2008 verstuurde sms-bericht aan naam 3, in samenhang met de door verdachte gebezigde leugens, kan het onder 3 ten laste gelegde worden bewezen. Doordat naam 3 zich tijdig realiseerde dat sprake was van een ondeugdelijke transactie, is het bij een poging tot oplichting gebleven.

Ten aanzien van het onder 5 en 6 ten laste gelegde

naam 2 had, gelet op het eerdere contact tussen hem en de FIOD, de onwaarheid van de mededelingen van verdachte moeten onderkennen en zich niet door verdachte moeten laten bedriegen. Het onder 5 ten laste gelegde – de oplichting – kan daarom niet worden bewezen. Het onder 5 subsidiair ten laste gelegde – de verduistering van de 160.000 aandelen Spyker door verdachte– kan wel worden bewezen. Verdachte was vanwege het pandrecht niet bevoegd de aandelen te verkopen. Het recht tot uitwinning van het pandrecht ontstaat pas op het moment dat naam 2 in verzuim is, maar hiervan is niet gebleken. Tot slot kan ook het onder 6 ten laste gelegde worden bewezen. Uit de technisch onderzoek blijkt dat het geschrift is vervalst. Dit vervalste geschrift is door verdachte in de civielrechtelijke procedure ingebracht en is tevens op zijn computer aangetroffen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich, overeenkomstig de inhoud van de aan de rechtbank overgelegde pleitaantekeningen, op het standpunt gesteld dat verdachte van de aan hem ten laste gelegde feiten moet worden vrijgesproken. Hiertoe heeft hij, zakelijk weergegeven, het volgende aangevoerd.

Ten aanzien van het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde

Op basis van de stukken in het dossier kan niet worden vastgesteld dat verdachte de persoon is geweest die onjuiste informatie heeft verspreid. Het is niet ondenkbaar dat de journalisten van De Telegraaf de woorden van verdachte hebben verdraaid. Gelet op de inhoud van het psychiatrische rapport, kan niet worden bewezen dat verdachte wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat de door hem verstrekte informatie onjuist of misleidend was.

Ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde

Niet kan worden gesteld dat de inhoud van het door verdachte verstuurde sms-berichtnaam 1 zou hebben bewogen tot afgifte van € 2,5 miljoen. Van een poging tot oplichting kan dan ook geen sprake zijn.

Ten aanzien van het onder 5 en 6 ten laste gelegde

Het onder 5 ten laste gelegde kan niet worden bewezen. Tussen verdachte en naam 2 bestond een overeenkomst, dat was ook de reden waarom naam 2 160.000 aandelen Spyker heeft verstrekt aan verdachte. Omdat naam 2 zijn verplichtingen niet nakwam, was verdachte genoodzaakt de aandelen te verkopen. Ook het onder 6 ten laste gelegde kan niet worden bewezen, omdat enkel een afschrift van het geschrift hiervoor onvoldoende is.

Het oordeel van de rechtbank

Vrijspraak van het onder 3 ten laste gelegde

De formulering van het door verdachte verstuurde sms-bericht aan naam 3 ziet naar het oordeel van de rechtbank op het opnieuw onderhandelen omtrent de voorwaarden, waaronder verdachte bereid is het geld te betalen voor 15 maart. De inhoud van de sms is te vrijblijvend van aard en te gering van gewicht, om te kunnen vaststellen dat verdachte de intentie heeft gehad om naam 1 onder valse voorwendselen te bewegen tot afgifte van 2,5 miljoen euro. Het onder 3 ten laste gelegde kan daarom niet worden bewezen, zodat verdachte hiervan wordt vrijgesproken.

Het oordeel over het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde

Verspreiding van informatie

De rechtbank leidt uit het bestaan van de in rubriek 4.1. vermelde krantenartikelen af dat informatie is verspreid aan journalisten van De Telegraaf. Dat de informatie in alle drie de gevallen (in het geval van Vopak uiteindelijk op 12 maart 2008) tot artikelen in De Telegraaf heeft geleid, is op zich geen vereiste voor overtreding van artikel 5:58 Wft, maar was wel een voorzienbaar gevolg van het verspreiden van de informatie aan journalisten van De Telegraaf en vormt daarom bewijs daarvoor.

Op grond van de feiten en omstandigheden die zijn gebleken uit de bewijsmiddelen, acht de rechtbank bewezen dat het verdachte is geweest die deze informatie heeft verspreid. De rechtbank neemt hierbij het volgende in overweging.

Ten aanzien van Spyker

• verdachte heeft op 3 december 2007 in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM gezegd dat hij Spyker van de beurs kan halen, het kan manipuleren en in de media kan brengen;
• in voornoemd telefoongesprek heeft verdachte voorts gezegd dat hij de publiciteit kan trekken als hij dat wil en dat als het verhaal er ligt het morgenochtend in De Telegraaf staat;
• naam 2 heeft verklaard dat hij kort voor 4 december 2007 is gebeld door naam 4 – journalist bij De Telegraaf – die hem vertelde dat verdachte bij hem op kantoor zat en dat verdachte tegen hem had gezegd dat hij Spyker zou gaan redden;
• in de agenda van verdachte staan de telefoonnummers van journalist naam 4 en De Telegraaf vermeld;
• - verdachte heeft verklaard dat hij met naam 4 en De Telegraaf over Spyker heeft gesproken;
• - uit telefoongegevens blijkt dat met het door verdachte gebruikte telefoonnummer in de periode van 1 tot en met 8 december 2007 achtmaal telefonisch contact is gelegd met verschillende telefoonaansluitingen op naam van De Telegraaf. Op 3 december 2007 is om 15.00 uur door dit nummer een telefoongesprek met De Telegraaf gevoerd dat een duur had van 25 minuten en 7 seconden.

Ten aanzien van naam 1

• een sms-bericht van 11 maart 2008 van verdachte aan naam 3 met als inhoud: ‘ik zie ervan komen dat ik je bedrijf in beslag laat nemen lees morgen de telegraaf hoorde ik net’;
• een voicemailbericht van 11 maart 2008 van verdachte aan naam 3: ‘de krant is inmiddels bij mij geweest’;
• een sms-bericht van 12 maart 2008 van verdachte aan naam 3 met als inhoud: ‘Beste naam 3 ACI gaat eerst aandelennaam 1 kopen en dan komen we met beslag op je toko. (…) Jij wil in de krant ik ga je helpen als ACI’;
• in de agenda van verdachte staat bij 11 maart 2008 vermeld: ‘10:00 uur naam 5 Amsterdam’. naam 5 is journalist bij De Telegraaf en de auteur van het op 12 maart 2008 gepubliceerde artikel;
• verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij met naam 4 en naam 5, journalisten bij De Telegraaf, heeft gesproken en eenmaal bij De Telegraaf is geweest.

Ten aanzien van Vopak

• verdachte heeft op 11 december 2007 in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM gezegd dat hij ‘aan het eind van de week Vopak gaat aanpakken’ en ‘Vopak gaan we aanpakken en dan komen we met een kwaadaardig verbod’;
• Naam 6 – werkzaam bij Vopak – heeft verklaard dat hij op 11 december 2007 is gebeld door naam 5 met de mededeling dat verdachte een vijandig bod wilde uitbrengen op Vopak;
• een voicemailbericht van verdachte van 12 maart 2008 aan naam 3, luidende: ‘wij hebben al 5 miljoen in de tent zitten en zijn bezig met een tweede 500 miljoen’;
• verdachte heeft op 12 maart 2008 in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM gezegd dat ‘een toezichthouder heeft gezegd dat ik op deze manier Vopak niet kon overnemen. Toen heb ik een steek genomen in een effectenhuis. Nou staat dat in de krant. En dat effectenhuis zou Vopak voor ons gaan kopen met een tweede leest van 500 miljoen euro.

Informatie waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan

De volgende vraag die moet worden beantwoord is of sprake is van informatie waarvan een onjuist of misleidend signaal is uitgegaan en/of kon worden geducht met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar of de koers van de aandelen in de fondsen Spyker,naam 1 en Vopak. De aandelen in deze fondsen zijn financiële instrumenten in de zin van de Wft.

Ten aanzien van Spyker en naam 1:

Verdachte heeft zich tegenover Spyker en naam 1 voorgedaan als vermogend man en eigenaar van het bedrijf ACI Ltd. Hij heeft hen medegedeeld dat hij in staat was om vele miljoenen euro’s aan deze ondernemingen ter beschikking te stellen.

Onderzoek naar registraties van een bedrijf genaamd ACI Ltd. heeft niets opgeleverd. Ook is niet gebleken dat verdachte, zoals hij stelt, de beschikking heeft over vele miljoenen euro’s. Bij verdachte is immers geen groot vermogen aangetroffen. De ex-vrouw van verdachte – waarmee verdachte 43 jaar getrouwd is geweest – heeft verklaard nog nooit van ACI Ltd. te hebben gehoord en niet bekend te zijn met een groot vermogen van verdachte in het buitenland. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij het bestaan van ACI Ltd. en zijn vermogen niet hoeft aan te tonen en doet daarbij een beroep op een zogenoemd fiscaal agreement tussen hem en de Nederlandse Staat. Volgens verdachte staat hierin vermeld dat de overheid geen onderzoek zal verrichten naar het vermogen van verdachte en dat hij nooit meer belastingaangifte hoeft te doen. Het bestaan van een dergelijk agreement is de rechtbank niet gebleken en kan voor verdachte dan ook geen argument zijn om geen inzage te hoeven geven in documenten die eventueel duidelijkheid kunnen bieden omtrent zijn vermogen. De rechtbank acht niet aannemelijk geworden dat verdachte beschikt over een zeer groot vermogen en eigenaar is van een bedrijf genaamd ACI Ltd. De rechtbank concludeert dat de door verdachte verspreide informatie onjuist is.

Nadat verdachte de informatie aan journalisten van De Telegraaf had verstrekt, hebben deze journalisten bij Spyker en naam 1 geverifieerd of het verhaal van verdachte correct was. Spyker en naam 1 hebben vervolgens het bestaan van een intentieverklaring (Spyker) en leningsovereenkomsten (naam 1) bevestigd. Deze bevestiging maakte de (onjuiste) informatie sterker en heeft ertoe geleid dat de journalisten daadwerkelijk waarde hebben gehecht aan de door verdachte verstrekte informatie. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in de publicatie van de in rubriek 4.1. vermelde krantenartikelen. Voor een bewezenverklaring is niet vereist dat de verspreide informatie ook daadwerkelijk invloed heeft gehad op het aanbod, de vraag of het koersverloop van het financiële instrument.

Ten aanzien van Vopak:

Naar aanleiding van de mededeling van verdachte dat hij een vijandig bod op Vopak zou gaan uitbrengen, heeft naam 5, journalist bij De Telegraaf, op 11 december 2007 contact opgenomen met naam 6, werkzaam bij Vopak. naam 5 heeft naam 6 gewezen op de intenties van verdachte, waarna naam 6 heeft gezegd dat hij, noch de Raad van Bestuur, hiervan op de hoogte was. naam 5 heeft tegen naam 6 gezegd dat de AFM hem had verteld dat ‘de verhalen van deze man (lees: verdachte) met een korreltje zout moesten worden genomen.’ naam 6 heeft verklaard dat Vopak heeft afgezien van een reactie op deze melding omdat sprake was van één bron en niet van meerdere bronnen. Ook heeft naam 6 verklaard dat deze melding wel wat extreem was, dat er vaker geruchten in de markt spelen waar je al dan niet op moet reageren, maar dat deze melding een bij naam bekende persoon en een vermoedelijke onderneming betrof en dat men dat niet vaak ziet in het geval van iemand die volstrekt onbekend was. Naar het oordeel van de rechtbank betrof de informatie in de visie van naam 6 dus niet zomaar een (onjuist) bericht, maar een bericht van dien aard dat daarvan een effect op de koers van de aandelen Vopak zou uitgaan of te duchten was. Dat de verstrekking van deze informatie door verdachte aan de journalist van De Telegraaf niet tot publicatie van een artikel omstreeks 11 december 2007 heeft geleid doet daar in de gegeven omstandigheden niet aan af.

Tussenconclusie ten aanzien van Spyker, naam 1 en Vopak:

De aard van deze onjuiste informatie, te weten het in staat zijn tot:

• het herfinancieren en het nemen van een meerderheidsbelang voor een prijs die hoger ligt dan de beurskoers van dat moment bij Spyker, en
• het verstrekken van substantiële kredietverlening aan naam 1, en
• het beschikbaar stellen van een half miljard euro ter investering in aandelen Vopak,

is telkens zodanig fundamenteel dat daar een onjuist of misleidend signaal van uitgaat dan wel van kan worden geducht met betrekking tot de aandelen in deze fondsen. Dit is immers informatie waarvan een redelijk handelend belegger waarschijnlijk gebruik van zal maken om er zijn beleggingsbeslissing op te baseren.

Wetenschap verdachte

De rechtbank is voorts van oordeel dat verdachte wist dat de door hem verspreide informatie onjuist of misleidend was. Het volgende is hiervoor redengevend.

• verdachte heeft op 10 november 2008 een brief aan een creditcardmaatschappij geschreven met betrekking tot het verhogen van de kredietlimiet. In deze brief heeft verdachte correcte informatie opgegeven over zijn werkgever, zijn maandelijkse hypotheeklasten en de afwezigheid van overige financiële verplichtingen;
• verdachte heeft op 20 augustus 2009 een formulier ingevuld met betrekking tot de aanvraag van een World Card Platinum. Hierop heeft verdachte onder meer correcte informatie genoteerd met betrekking tot zijn daadwerkelijke inkomen en zijn maandelijkse hypotheeklasten. Ook heeft verdachte een brief aan het aanvraagformulier gevoegd waarin melding is maakt van zijn prepensioen;
• verdachte heeft op 3 december 2007 in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM over de aandelen Spyker gezegd: ‘ik kan het van de beurs afhalen, ik kan het manipuleren, ik kan het in de media brengen, ik kan morgen zorgen dat ie op 10 euro staat, ik kan morgen zorgen dat het op 20 euro staat. Maar het is wel allemaal aangestuurd, dat is eigenlijk wat ik u wilde bewijzen’;
• verdachte heeft op 5 december 2007 – een dag na het krantenartikel in De Telegraaf – in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM over de aandelen Spyker gezegd: ‘we hebben gisteren direct ingegrepen, we laten ons niet manipuleren door meneer naam 2’ en ‘als wij die koers op 6, 7 euro krijgen, dan heeft hij zeg maar 60, 70 miljoen aandelenkapitaal. Dan hebben wij dat eigenlijk veroorzaakt. Ik bedoel, dat is manipulatie’ en ‘wij gaan handelen, wij gaan door, we gaan wat schudden hier en daar aan de beurs’;
• verdachte heeft op 12 maart 2008 in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM over de aandelennaam 1 gezegd: ‘ik eerst de koers omhoog ga jagen’;
• verdachte heeft op 11 december 2007 in een telefoongesprek met een medewerker van de AFM over de aandelen Vopak gezegd: ‘u komt toch niet in de verleiding om opties te nemen op Vopak hé. Want dan moet ik u betichten van voorkennis, dat zou toch wel erg zijn’.

Hieruit leidt de rechtbank af dat verdachte besef had van de onjuistheid van zijn handelen en dat hij anders had moeten en kunnen handelen.

Verdachte is onderzocht door psychiater J.M.J.F. Offermans. Volgens Offermans is bij verdachte sprake van een waanstoornis en een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Van deze problematiek was ook sprake ten tijde van de ten laste gelegde feiten. Offermans concludeert dan ook dat verdachte sterk verminderd toerekeningsvatbaar is. De rechtbank is, anders dan de raadsman, van oordeel dat dit aan de bewezenverklaring van opzet niet in de weg staat. Dit kan slechts het geval zijn indien het verdachte ten tijde van zijn handelen aan ieder inzicht in de draagwijdte van zijn gedragingen en de mogelijke gevolgen heeft ontbroken. Hiervan is, gelet op het voorgaande, niet gebleken.

Conclusie

De rechtbank is, gelet op voorgaande feiten en omstandigheden, in onderling verband beschouwd, van oordeel dat verdachte zich aan het onder 1, 2 en 4 ten laste gelegde schuldig heeft gemaakt.

Ten aanzien van het onder 5 ten laste gelegde

De rechtbank is van oordeel dat het onder 5 primair ten laste gelegde – de oplichting van naam 2 – niet kan worden bewezen. naam 2 was immers over de feiten die aan het eerste ten laste gelegde feit ten grondslag liggen op 25 juli 2008 door de FIOD ingelicht. Desondanks is naam 2 in februari 2009 overgegaan tot het verstrekken van in totaal 160.000 aandelen Spyker aan verdachte. Onder deze omstandigheden had naam 2 had moeten onderkennen dat de door verdachte verstrekte informatie onjuist was en had hij zich niet moeten laten bewegen tot de afgifte van de 160.000 aandelen Spyker. Dit betekent dat het bewegen tot afgifte van de aandelen als bedoeld in artikel 326 Sr niet kan worden bewezen. Verdachte zal daarom van het onder 5 primair ten laste gelegde worden vrijgesproken.

De rechtbank acht het onder 5 subsidiair ten laste gelegde – de verduistering van 160.000 aandelen Spyker – wel bewezen. Op 19 februari 2009 en 10 maart 2009 heeft naam 2 in totaal 160.000 aandelen Spyker aan verdachte verstrekt. Deze aandelen dienden als onderpand voor een lening van 1 miljoen euro die verdachte aan naam 2 zou verstrekken. In de periode van 19 maart 2009 tot en met 6 april 2009 heeft verdachte alle aandelen Spyker verkocht. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij het recht had om de aandelen te verkopen omdat naam 2 zijn verplichtingen onder eerder door verdachte aan naam 2 verstrekte leningen niet nakwam. Niet is gebleken dat verdachte naam 2 eerder werkelijk leningen heeft verstrekt. Uit de overeenkomst omtrent de lening van 1 miljoen euro blijkt voorts niet dat de aandelen die in verband met die lening in onderpand zouden worden gegeven tevens dienden tot zekerheid van verplichtingen uit hoofde van andere leningen. Van enig verzuim van naam 2 dat recht gaf tot uitwinning van het onderpand is dan ook niet gebleken, zodat dit verweer niet opgaat. Verdachte heeft zich dan ook de aandelen wederrechtelijk toegeëigend. Immers, verdachte was vanwege het pandrecht niet bevoegd om de aandelen te verkopen.

Ten aanzien van het onder 6 ten laste gelegde

De rechtbank acht tot slot het onder 6 ten laste gelegde bewezen. Uit technisch onderzoek is gebleken dat de schriftelijke verklaring ‘Kenmerk Voorschot Geldlening’ is vervalst. In een civielrechtelijke procedure tussen verdachte en naam 2 is namens verdachte dit geschrift aan de rechtbank overgelegd. Bij de doorzoeking van woning van verdachte is een computer in beslag genomen. Op deze computer is het geschrift in drievoud aangetroffen. Verdachte heeft hiermee het vervalste document voorhanden gehad, terwijl dit document bestemd was voor gebruik als ware het echt en onvervalst.

Bewezenverklaring

• Feit 1, 2 en 4: overtreding van artikel 5:58, eerste lid onder d van de Wet op het financieel toezicht
• Feit 5 subsidiair: verduistering
• Feit 6: opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst

Strafoplegging

Voorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden en een taakstraf van 200 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling witwassen: de door haar & haar ex-partner uitgegeven geldbedragen zijn geheel of gedeeltelijk afkomstig uit verduistering van 160.000 aandelen

Rechtbank Amsterdam 6 augustus 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:4854

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan witwassen. Verdachte heeft voordeel genoten van de gelden die medeverdachte op illegale wijze heeft verkregen door met medeverdachte in een korte periode uitgaven te doen ten behoeve van een nieuwe auto, een nieuwe computer, vakantie en de verbouwing en inrichting van hun woning. Hoewel de rol van verdachte ondergeschikt is geweest aan die van medeverdachte, heeft zij wel van de op illegale wijze verkregen gelden geprofiteerd.

Standpunt OM

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde kan worden bewezen. Zij heeft hiertoe, zakelijk weergegeven, het volgende naar voren gebracht.

In de periode van 19 maart 2009 t/m 6 april 2009 heeft de ex-man van verdachte (medeverdachte) 160.000 aandelen Spyker Cars N.V. (Spyker) verduisterd. De verkoop van deze aandelen heeft €362.123 opgeleverd. Dit geldbedrag is naar de gezamenlijke Rabobankrekening van verdachte en medeverdachte overgeboekt, tevens de rekening waarop het salaris van verdachte werd gestort.

Uit onderzoek blijkt dat in de periode voor de verkoop van de aandelen Spyker de uitgaven van verdachte en medeverdachte gemiddeld €4.656 per maand bedroegen. In de periode na de verkoop bedroegen de uitgaven gemiddeld €31.497 per maand. De uitgaven zijn allemaal gedaan vanaf de gezamenlijke Rabobankrekening. Verdachte moet hebben geweten dat iets niet klopte en van haar kon worden gevergd dat zij had doorgevraagd naar de herkomst van het geld dat aan alle uitgaven ten grondslag lag. Zij heeft willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat de ten laste gelegde goederen werden gefinancierd met geld dat uit misdrijf afkomstig was.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte van het aan haar ten laste gelegde moet worden vrijgesproken.

Voor witwassen moet worden bewezen dat de uitgegeven geldbedragen afkomstig zijn uit enig misdrijf. In de ten laste gelegde periode was nog geen sprake van verduistering van de aandelen Spyker. Daarom kan niet worden gesteld dat de geldbedragen een criminele herkomst hadden, hetgeen betekent dat verdachte het geld rechtmatig kon uitgeven.

Indien en voor zover de rechtbank aan dit verweer voorbij gaat, kan niet worden bewezen dat verdachte wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat de geldbedragen en voorwerpen afkomstig waren uit enig misdrijf. Ver- dachte had geen zicht op de financiën, aangezien deze door medeverdachte werden gedaan. Voor zover zij wel op de hoogte was van bepaalde uitgaven, pasten deze, gelet op het inkomen van verdachte en medeverdachte, binnen hun inkomsten- en uitgavenpatroon. Op de momenten dat verdachte wel vraagtekens heeft gezet bij bepaalde uitgaven, kreeg zij geen fatsoenlijk antwoord van medeverdachte.

Oordeel rechtbank

Afkomstig uit enig misdrijf

Op 31 januari 2009 is de ex-man van verdachte met naam 1 (Manager Director Spyker) een leenovereenkomst aangegaan, waarbij is afgesproken dat medeverdachte aan naam 1 een geldlening van 1 miljoen euro zou verstrekken. Als onderpand voor deze lening zou naam 1 in totaal 400.000 aandelen Spyker aan medeverdachte geven. Hiervan zijn op 19 februari 2009 en 5 maart 2009 in totaal 160.000 aandelen overgeboekt naar het depot- nummer van medeverdachte. In de periode van 19 maart 2009 t/m 6 april 2009 heeft medeverdachte deze aandelen verkocht. Hierdoor heeft medeverdachte zich de aandelen wederrechtelijk toegeëigend. Immers, medeverdachte was vanwege het pandrecht niet bevoegd de aandelen te verkopen. Medeverdachte heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan verduistering van 160.000 aandelen Spyker.

De verkoop van de aandelen Spyker heeft in totaal €362.123,78 opgeleverd. Dit geldbedrag is tussen 23 maart 2009 en 8 april 2009 overgeboekt naar de Rabobankrekening van verdachte en medeverdachte.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank, anders dan de raadsman, van oordeel dat de ten laste gelegde geldbedragen, geheel of gedeeltelijk, af- komstig zijn uit de verduistering van 160.000 aandelen Spyker door medeverdachte.

Inkomsten en uitgaven

Uit de stukken in het dossier blijkt dat verdachte en medeverdachte over de jaren 2007 t/m 2009 een gezamenlijke inkomen hadden van gemiddeld €50.000 per jaar. In de periode van september 2008 tot en met februari 2009 bedroegen de totale inkomsten van verdachte en medeverdachte gemiddeld €4.226,19 per maand, de gemiddelde maandlasten bedroegen €2.116,35. De totale uitgaven bedroegen gemiddeld – inclusief de maand- lasten – €4.659,99 per maand.

In de periode van maart 2009 tot en met december 2009 bedroegen de inkomsten gemiddeld €3.030,41 per maand, de gemiddelde maandlasten bedroegen €1.625,46. Op 1 maart 2008, voordat medeverdachte de aandelen Spyker verkocht, bedroeg het tegoed van verdachte en medeverdachte ongeveer € 16.616.

Ten aanzien van de ten laste gelegde geldbedragen blijkt uit het dossier het volgende:

1. Op 27 maart 2009 is een geldbedrag van €12.250 betaald/gepind bij Auto Arena B.V. te Venlo ten behoeve van de aanschaf van een nieuwe auto;

2. Op 30 maart 2009 is een hypothecaire lening van verdachte en medeverdachte afgelost door een betaling van € 24.166,54;
3. Op 6 april 2009 is een geldbedrag van in totaal €1.956,11 betaald ten behoeve van een Apple computer INTL;
4. Op 4 mei 2009 is €10.000 overgeboekt naar naam 2, betreft spoedoverboeking reisverrekening;
5. Op 18 augustus 2009 is een geldbedrag van €2.443,50 overgeboekt naar Arke/Tui Nederland N.V.;
6. In de periode mei 2009 t/m augustus 2009 is in totaal €63.265,80 betaald voor de verbouwing en inrichting van de woning van verdachte en medeverdachte;

7. In de periode van 3 december 2009 t/m 17 februari 2010 is tijdens de vakantie van verdachte en medeverdachte in totaal €5.075 betaald met een creditcard in het buitenland.

Verdachte en medeverdachte hebben in een periode van tien maanden ongeveer €121.396 hebben uitgegeven.

Voornoemde feiten en omstandigheden zijn van dien aard dat zonder meer sprake is van een vermoeden van witwassen.

Wetenschap

Indien daarvan sprake is, mag van de verdachte worden verlangd dat zij een verklaring geeft voor de herkomst van het geld of de goederen. Een der- gelijke verklaring dient concreet, min of meer verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk te zijn. Zodra het door de verdachte geboden tegenwicht daartoe aanleiding geeft, ligt het vervolgens op de weg van het Openbaar Ministerie om nader onderzoek te doen naar de, uit de verklaringen van de verdachte blijkende, alternatieve herkomst van het geld en de goederen (zie ook: Hof Amsterdam, 11 januari 2013, ECLI:NL:GHAMS:2013:BY8481).

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat zij wist wat het jaarlijkse inkomen was van haar ex-man medeverdachte. Verdachte en medeverdachte hadden een gezamenlijke rekening bij de Rabobank, verdachte beschikte dan ook over een bankpas van deze rekening. Op deze bankrekening werd onder meer het salaris van verdachte gestort. Verdachte ontving rekeningafschriften, maar heeft hierop zelden tot nooit gekeken omdat zij niet de behoefte had om te kijken of alle afschrijvingen klopten. Zij ver- trouwde erop dat het goed zat. Medeverdachte zou immers tegen verdachte hebben gezegd dat zij zich geen zorgen hoefde te maken omdat er geld genoeg was. Verdachte was niet bekend met de in het jaar 2009 gedane uitgaven en heeft niet gemerkt dat de ten laste gelegde uitgaven zijn gedaan.

Verdachte heeft verder ter terechtzitting verklaard dat, toen medeverdachte in het jaar 2008 met prepensioen ging, hij het beheer van de financiën heeft overgenomen. De keren dat verdachte aan medeverdachte vroeg hoe bepaalde zaken werden bekostigd, kreeg zij zelden tot nooit antwoord van medeverdachte. Verdachte vermeed daarom al jaren de confrontatie met mede- verdachte, aangezien zij geen ruzie met hem wilde hebben.

Ten aanzien van de ten laste gelegde geldbedragen heeft verdachte ter terechtzitting het volgende verklaard:

1. Verdachte is met medeverdachte naar Auto Arena B.V. te Venlo gegaan om daar een nieuwe auto te kopen. Verdachte heeft de auto uitgezocht. De twee auto’s die verdachte en medeverdachte reeds in hun bezit hadden, hebben zij ingeruild. Verdachte weet niet wat voor de nieuwe auto is betaald;

2. Verdachte wist niet dat een hypothecaire lening van verdachte en medeverdachte was afgelost door een betaling van € 24.166,54;
3. Verdachte heeft de Apple computer niet gekocht. De computer stond ineens in huis. Verdachte was in de veronderstelling dat de computer was aangeschaft ten behoeve van het naam bedrijf. Verdachte heeft de computer nog steeds in haar bezit;
4. In het jaar 2000 stond een grote reis gepland. Door omstandigheden is deze reis niet doorgegaan. Uiteindelijk heeft deze reis in het jaar 2009 plaatsgevonden. Verdachte en medeverdachte hebben voor deze reis gespaard. Verdachte wist niet wat de totale kosten voor deze reis bedroegen. Het geldbedrag heeft medeverdachte overgemaakt naar naam 2;
5. Verdachte wist niet dat een bedrag naar Arke/Tui is overgemaakt;
6. Medeverdachte heeft verdachte verteld dat bij het afsluiten van de hypotheek een geldbedrag was gereserveerd voor de verbouwing van het huis. Verdachte wist niet hoe hoog dit bedrag was en ook niet wat de verbouwing heeft gekost. Verdachte heeft wel de nieuwe keuken uitgezocht. Zij weet niet wat deze keuken heeft gekost;

7. Verdachte heeft nooit de beschikking gehad over een creditcard. Zij wist niet dat medeverdachte over een creditcard beschikte en in het buitenland met deze creditcard heeft betaald.

De rechtbank is ten aanzien van de aflossing van de hypothecaire lening, zoals genoemd onder punt 2, van oordeel dat niet is gebleken dat verdachte hiervan op de hoogte was. Wetenschap bij verdachte van de criminele herkomst van dit uitgegeven geldbedrag is dan ook niet aannemelijk, zodat zij hiervan moet worden vrijgesproken.

Ten aanzien van de uitgave in verband met de reis, zoals weergegeven onder punt 4, is de rechtbank van oordeel dat de verklaring van verdachte, gezien het feit dat voorafgaand aan de betaling van de vakantie het tegoed op de gezamenlijke spaarrekening van verdachte en medeverdachte ongeveer € 10.000 bedroeg, niet onaannemelijk is. Verdachte zal ook van dit onderdeel worden vrijgesproken.

De verklaring van verdachte dat de verbouwing van het huis, zoals weergegeven onder punt 6, is gefinancierd uit een bouwdepot acht de rechtbank onvoldoende concreet om te kunnen verifiëren. Deze verklaring is immers op geen enkele wijze nader door verdachte onderbouwd, bijvoorbeeld met onderliggende documenten, terwijl dit redelijkerwijs niet bezwaarlijk kan worden geacht en dus wel op de weg van verdachte had gelegen. Ook overigens bieden de dossierstukken hiervoor geen onder- steuning.

Ten aanzien van de overige uitgaven heeft de verdachte geen alternatieve verklaring omtrent de herkomst van dat geld gegeven. Wel heeft zij verklaard dat zij geen wetenschap had van deze door haar toenmalige echtgenoot verrichte uitgaven. Hieruit zou dan volgens de verdediging voortvloeien dat zij evenmin wetenschap kon hebben van de criminele herkomst daarvan. De rechtbank acht deze verklaring van verdachte hoogst onwaarschijnlijk. Het volgende is hiervoor redengevend.

Gegeven de aard van de uitgaven, de tijdspanne daarvan en de omstandigheden waaronder, kan het naar het oordeel van de rechtbank niet anders dan dat verdachte zich heeft gerealiseerd, dan wel had moeten realiseren dat het uitgavenpatroon van haar en medeverdachte in voornoemde periode enorm was gewijzigd en dat er veel meer geld werd uitgegeven dan dat er aan legale inkomsten binnenkwam en er aan spaargeld beschikbaar was.

Allereerst neemt de rechtbank in overweging het tamelijk ongewone en kostbare karakter van de uitgaven, waarvan zij blijkens haar verklaring telkens het resultaat heeft kunnen aanschouwen: zij heeft de nieuwe auto zelf uitgekozen, zij heeft de Apple computer zien staan in huis en een nieuwe keuken heeft zij zelf uitgekozen. Ook de verdere verbouwing van het huis heeft onder haar ogen plaatsgevonden. Verder heeft zij deelgenomen aan de reis. Met betrekking tot deze moet zij redelijkerwijs geacht worden te hebben geweten welke kosten aan deze reis (reis- en verblijfskosten) verbonden waren.. Dat deze laatste kosten met de creditcard zijn betaald door haar echtgenoot en zij volgens haar verklaring van die creditcard geen weet van had, doet daar niet aan af.

De rechtbank is voorts van oordeel dat verdachte moet hebben geweten dat dit uitgavenpatroon (aanschaf auto, reis- en verblijfskosten in het buitenland, aanschaf computer, verbouwingskosten) niet kon worden voldaan uit de legale bronnen waarover het echtpaar beschikte. Dit volgt uit het ongebruikelijke en kostbare karakter daarvan, maar bovendien ook uit het feit dat deze uitgaven werden verricht in een korte tijdspanne en neerkwamen op circa zes keer het normale uitgavenpatroon in een vergelijkbare periode. Dit klemt temeer nu, de verklaring van verdachte omtrent de onder punt 4 genoemde reisuitgave volgend, het spaargeld op 4 mei 2009 opgesoupeerd was. Daarbij wordt voorts in aanmerking genomen dat verdachte volgens haar eigen verklaring heel zuinig van aard is. Dat verdachte misschien niet altijd bekend was met de exact uitgegeven geldbedragen, laat dit onverlet. Dat medeverdachte vanaf 2008 de financiën onder zijn beheer had genomen en de positie van verdachte, gelet op de houding van medeverdachte, lastig was, doet hieraan evenmin af. Het is in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs niet goed denkbaar dat verdachte genoegen heeft genomen met de nietszeggende antwoorden van medeverdachte zonder zich nader te vergewissen van hun financiële situatie door bijvoorbeeld de rekeningafschriften te bekijken.

Ook indien de verklaring van verdachte, dat zij om haar moverende redenen geen enkel nader onderzoek heeft verricht, wordt gevolgd, heeft zij naar het oordeel van de rechtbank door daar onder de gegeven omstandigheden vanaf te zien terwijl de situatie haar daar wel toe noopte, willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat zij zich schuldig maakte aan onderhavig feit.

Concluderend is de rechtbank van oordeel dat het niet anders kan dan dat verdachte wist dat de uitgegeven geldbedragen, zoals hiervoor vermeld, geheel of gedeeltelijk, - onmiddellijk of middellijk - uit enig misdrijf afkomstig waren. Er kan aldus worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen.

De rechtbank acht het ten laste gelegde feit bewezen.

Bewezenverklaring: witwassen

Strafoplegging: taakstraf van 50 uren

Lees hier de volledige uitspraak.

Geen schadevergoeding ex art. 591a Sv indien aanvankelijk gekozen is voor rechtsbijstand door een toegevoegd raadsman

Rechtbank Gelderland 9 juli 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:4486

Het verzoekschrift strekt tot vergoeding van de door verzoekster gemaakte kosten te weten €5.566 aan kosten rechtsbijstand en €550 aan kosten rechtsbijstand ten behoeve van het indienen van een verzoekschrift ex artikel 89 Sv alsmede een verzoekschrift ex artikel 591a Sv.

De raadkamer is van oordeel dat, gelet op de gebruikelijke vergoeding inzake verzoekschriften ex artikel 89 en 591a Sv, in het onderhavige geval als vergoeding voor kosten verbonden aan de indiening en behandelen van de verzoekschriften een bedrag van €550 (inclusief 21% B.T.W.) kan worden toegewezen.

Overige kosten rechtsbijstand

Naar aanleiding van de inbewaringstelling van verzoekster op 26 juni 2013 is aan haar op grond van het bepaalde in artikel 41, eerste lid onder a Sv ambtshalve aan raadsman toegevoegd en wel mr. S. Demirtas, advocaat te Arnhem. Uit het verzoekschrift blijkt dat de verdediging per 27 augustus 2013 is overgenomen door mr. Hansen Löve.

Verzoekster verzoekt vergoeding van de kosten rechtsbijstand welke zijn gemaakt ten behoeve van de rechtsbijstand door mr. Hansen Löve vanaf 27 augustus 2013. Voor wat betreft de verleende rechtsbijstand door mr. Demirtas wordt geen vergoeding verzocht hetgeen inhoudt dat mr. Demirtas zijn kosten rechtsbijstand inmiddels zal hebben gedeclareerd bij de Raad voor Rechtsbijstand en wel op basis van de op 26 juni 2013 verleende toevoeging.

Ter zitting in raadkamer heeft de advocaat opgemerkt dat zij de overdracht van de toevoeging heeft verzocht aan mr. Demirtas maar dat deze niet op meerdere door haar gedane verzoeken heeft gereageerd. Ook heeft zij opgemerkt dat besloten is de afloop van de strafzaak af te wachten, om op grond daarvan eventueel schadevergoeding wegens de kosten rechtsbijstand te verzoeken.

Op 15 juni 2004 heeft de Hoge Raad aan een veel voorkomende werkwijze een einde gemaakt door niet langer toe te staan dat een toevoeging “achter de hand” werd gehouden om deze “bij een te verwachten gunstige uitspraak” te retourneren en vervolgens, anders dan op basis van toevoeging, de werkelijk gemaakte uren in de vorm van schadevergoeding op grond van een verzoek ex artikel 591a van het Wetboek van Strafvordering, bij de rechtbank in te dienen. Naar aanleiding van voormeld arrest van de Hoge Raad zijn per 28 april 2005 de nodige wetswijzigingen ingevoerd zoals de invoering van artikel 44a van de Wet op de Rechtsbijstand.

In de memorie van toelichting wordt hieromtrent het volgende opgemerkt: “ De keuze tussen het gebruik maken van een toevoeging of een gekozen raadsman moet worden gemaakt voordat daadwerkelijk rechtsbijstand is verleend.”

De rechtsbijstandverlening aan verzoekster is op 26 juni 2013 aangevangen op basis van een toevoeging. Die toevoeging was ook aanwezig op het moment dat mr. Hansen Löwe op 27 augustus 2013 de zaak heeft overgenomen. Het stond verzoekster op zichzelf vrij op enig moment van advocaat te wisselen. Deze wisseling van advocaat biedt echter geen nieuw keuzemoment voor rechtsbijstand op basis van een toevoeging of door een gekozen raadsman zoals bedoeld in de hiervoor aangehaalde artikelen. In dit geval was de keuze voor een toegevoegd advocaat eerder al gemaakt. Door de latere wisseling van advocaat zonder gebruik te maken van de reeds verleende toevoeging is niet alsnog aanspraak ontstaan op schadever- goeding wegens kosten rechtsbijstand op betalende basis door een gekozen raadsman ex art. 591a Wetboek van Strafvordering. De gestelde moeilijk- heden bij de overname van de toevoeging van de vorige advocaat doen hier- aan niet af.

Gelet op het voorgaande is de raadkamer van oordeel dat de overige kosten rechtsbijstand niet voor vergoeding in aanmerking komen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Forfaitaire vergoeding ex art 89 Sv behelst alléén de immateriële schade

Rechtbank Limburg 8 juli 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:6799

Het verzoekschrift strekt tot het toekennen van een vergoeding ten laste van de Staat ten bedrage van

• € 8.555 voor de immateriële schade die de verzoeker stelt te hebben geleden ten gevolge van ondergane verzekering en voorlopige hechtenis;
• € 6.054,90 voor de inkomsten die de verzoeker stelt te hebben gederfd ten gevolge van ondergane verzekering en voorlopige hechtenis;
• € 424,25, dan wel € 424,55, voor de schade die de verzoeker stelt te hebben geleden ten gevolge van een ontruiming die hij, wegens het voorarrest, door derden heeft moeten laten uitvoeren;
• € 275 voor de kosten voor het indienen van het onderhavige verzoekschrift, dan wel ten bedrage van € 540 voor de kosten voor het indienen en behandelen van het verzoekschrift.

Ten aanzien van verzoek ex artikel 89 Sv

De raadsman heeft aangevoerd dat de verzochte vermogensschade voor vergoeding in aanmerking komt, nu de forfaitaire vergoeding, bij gebrek aan een contra-indicatie, slechts ziet op immateriële schade.

Ten aanzien van de kosten voor het ontruimen van de loods heeft de raadsman aangevoerd dat deze schadepost een rechtstreeks gevolg is van het voorarrest, omdat de verzoeker niet in de gelegenheid was zelf de loods te ontruimen.

De officier van justitie heeft naar voren gebracht dat de forfaitaire vergoeding in beginsel zowel materiële als immateriële schade behelst. Niettemin kan bovenop het forfaitaire bedrag vermogensschade worden vergoed, indien deze goed onderbouwd is. De officier van justitie meent dan ook dat de gederfde inkomsten voor vergoeding in aanmerking komen, zij het dat er volgens haar een rekenfout in de berekening staat.

De schade ten gevolge van de ontruiming van de loods acht de officier van justitie niet toewijsbaar, nu deze niet rechtstreeks het gevolg is van het voorarrest.

Ten aanzien van verzoek ex artikel 591a Sv

Over dit verzoek heeft de raadsman noch de officier van justitie zich in raadkamer uitgelaten.

De beoordeling

De inhoudelijke beoordeling van verzoek ex artikel 89 Sv

De rechtspraak heeft oriëntatiepunten voor straftoemeting ontwikkeld. Naast deze oriëntatiepunten die dienen ter bevordering van de rechtseenheid in de strafoplegging, is in de loop der jaren door de rechtspraak (het LOVS) nog een aantal andere afspraken ter bevordering van de rechtseenheid gemaakt, waaronder normbedragen voor de schadevergoeding wegens ‘ten onrechte’ in verzekering en/of voorlopige hechtenis doorgebrachte tijd. Op dit moment zijn de normbedragen ex artikel 89 Sv:

• voor het verblijf in een politiecel: € 105 per dag;
• voor het verblijf in een huis van bewaring: € 80 per dag;
• voor het verblijf in een huis van bewaring in beperkingen of in een extra beveiligde inrichting: € 80 + € 25 per dag.

In de afgelopen jaren hebben de verschillende gerechten de vraag of deze normbedragen slechts zien op immateriële schade of dat ze ook vermogensschade bevatten, wisselend beantwoord. Nog altijd is er geen vaste lijn in de jurisprudentie te ontdekken.

In de afgelopen periode was het uitgangspunt van de rechtbank Limburg dat de normbedragen in beginsel zowel immateriële als materiële schade behelzen en dat van dit uitgangspunt slechts wordt afgeweken, indien toepassing ervan tot een onbillijke situatie zou leiden. Met deze beschikking formuleert de rechtbank Limburg een nieuw uitgangspunt, zoals hierna wordt toegelicht.

De rechtbank is, gelet op de relatief beperkte hoogte van de normbedragen, van oordeel dat deze bedragen slechts zouden moeten zien op vergoeding van immateriële schade. Immers, indien deze normbedragen ook een component vermogensschade zouden behelzen, zou de hoogte van het resterende bedrag voor de immateriële schadevergoeding in veel gevallen verwaarloosbaar zijn, hetgeen tot een onbillijke situatie en, afhankelijk van de hoogte van de vermogensschade, tot rechtsongelijkheid leidt. Bovendien is de rechtbank bij nader inzien van oordeel dat als uitgangspunt voor vergoeding op basis van artikel 89 Sv dient te gelden dat een vergoeding wordt toegekend voor daadwerkelijk geleden vermogensschade als rechtstreeks gevolg van ondergane detentie. In dit systeem zou niet passen dat voor die schade een forfaitaire component ligt besloten in de normbedragen, temeer daar vermogensschade, zeker in de vorm van gederfde inkomsten, nauwkeurig kan worden berekend, hetgeen op zich al meebrengt dat voor de berekening daarvan geen behoefte bestaat aan het hanteren van forfaitaire bedragen. (Zie: ECLI:NL:GHDHA:2014: 1594.) Dit betekent dat goed onderbouwde gederfde inkomsten, naast toekenning van het forfaitaire bedrag, in beginsel voor vergoeding in aanmerking komen.

Ten aanzien van de hoogte van de gederfde inkomsten overweegt de rechtbank het volgende.

De verzoeker heeft vijftien weken, te weten van 27 november 2012 tot en met 12 maart 2013, in voorarrest doorgebracht.

In zijn verzoekschrift heeft de verzoeker aangegeven dat hij in een periode van negen weken voorafgaand aan zijn aanhouding en inverzekeringstelling gemiddeld netto € 403,66 per week heeft verdiend en voor de gehele periode van zijn voorarrest een bedrag van € 6.054,90 heeft gederfd.

De rechtbank komt echter uit op een ander bedrag. Uit de overgelegde loonstroken blijkt dat de verzoeker in de periode van negen weken voorafgaande aan zijn voorarrest in totaal een bedrag van € 2.988,02 netto heeft verdiend. Dit komt neer op een bedrag van € 332 per week. Gedurende de vijftien weken voorarrest heeft de verzoeker dan een netto-inkomen gederfd van € 4.980.

Het voorgaande impliceert dat verzoeker in beginsel aanspraak zou kunnen maken op voormeld bedrag als schadevergoeding voor gederfde inkomsten. Verzoeker heeft echter gedurende zijn detentieperiode kosten van levensonderhoud bespaard. Naar het oordeel van de rechtbank dienen deze besparingen op het toe te kennen bedrag ter vergoeding van vermogensschade in mindering te worden gebracht.

Voor de hoogte van deze besparingen zoekt de rechtbank aansluiting bij het normbedrag dat het NIBUD ter zake heeft berekend, te weten een bedrag van € 10 per dag. Uitgaande daarvan en in aanmerking genomen dat verzoeker 106 dagen in detentie heeft doorgebracht, dient een bedrag van € 1.060 op vorenbedoeld bedrag in mindering te worden gebracht.

Gelet op het bovenstaande acht de rechtbank, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig om een bedrag van € 3.920 als schadevergoeding voor gederfde inkomsten aan verzoeker toe te kennen.

De verzochte schadevergoeding voor de ontruiming van de loods zal de rechtbank niet toewijzen, nu deze post niet als rechtstreekse schade ten gevolge van het voorarrest kan worden aangemerkt. De schade is een rechtstreeks gevolg van de ontruimingsbeslissing van de verhuurder en slechts een afgeleid gevolg van de detentie.

De inhoudelijke beoordeling van verzoek ex artikel 591a Sv

De rechtbank zal op gronden van billijkheid voor de kosten van een raadsman in verband met de indiening en behandeling van het onderhavige verzoekschrift de verzochte vergoeding toekennen van € 540 inclusief BTW.

De rechtbank:

• kent aan verzoeker ten laste van de Staat een vergoeding ex artikel 89 Sv toe tot een bedrag van € 3.920.
• wijst af het meer of anders verzochte in het verzoek ex artikel 89 Sv;
• kent aan verzoeker ten laste van de Staat een vergoeding ex artikel 591a Sv toe tot een bedrag van € 540.

Lees hier de volledige uitspraak.