Onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor langdurige uitkeringsfraude

Rechtbank Midden-Nederland 5 maart 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:1004

De verdenking komt erop neer dat verdachte: in de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 mei 2012 uitkeringsfraude heeft gepleegd.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gevorderd het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen te verklaren.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman van verdachte heeft gesteld dat niet bewezen kan worden verklaard dat verdachte inkomsten genoot. Verdachte had, in de ten laste gelegde periode, geen inkomsten uit de ondernemingen die op zijn naam stonden. Het feit dat het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (hierna: UWV) achteraf vaststelt dat verdachte een (fictief) inkomen had uit zijn BV’s, maakt dit niet anders. Ook de vraag of verdachte werkzaamheden verrichtte moet ontkennend worden beantwoord. Voor het verstrekken van een uitkering is het van belang of er op loon waardeerbare arbeid is verricht. Bij verdachte was echter geen sprake van werkzaamheden die inkomsten genereerden. Hoewel de activiteiten van verdachte, achteraf gezien, wellicht kunnen worden gekwalificeerd als werkzaamheden, heeft verdachte destijds de wijzigingsformulieren in zijn beleving naar waarheid ingevuld. Gelet op het voorgaande ontbreekt het opzet van verdachte, ook in de voorwaardelijke vorm, en moet hij worden vrijgesproken van het ten laste gelegde.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan op grond van het navolgende.

Aan verdachte, woonachtig in [woonplaats] [gemeente], is per 29 september 1992 een uitkering toegekend op grond van de Algemene arbeidsongeschiktheidswet. Zijn arbeidsongeschiktheidspercentage is vastgesteld op 80 tot 100.

Verdachte heeft op 3 april 2012 tegenover een opsporingsfunctionaris van het UWV verklaard dat het klopt dat hij sinds 29 september 1992 een uitkering krijgt op grond van de Wet Arbeidsongeschiktheidsverzekering Zelfstandigen (voorheen de Algemene arbeidsongeschiktheidswet). Verder heeft verdachte tijdens dit verhoor verklaard dat hij begrijpt dat hij bepaalde informatie moet verstrekken als dat nodig is. Het besef dat hij verplicht is dit tijdig, spontaan en onverwijld te doen was bij hem latent aanwezig. Aan verdachte is het wijzigingsformulier “Wijzigingen doorgeven – Als u een WIA-, WAO-, WAZ- of Wajong-uitkering heeft ”voorgehouden en hem is gevraagd of hij dit formulier na 2003 wel eens heeft ingevuld en opgestuurd naar het UWV. Verdachte heeft hierop geantwoord dat hij zich dat niet kan herinneren en heeft voorts verklaard dat hij het UWV ook niet op een andere wijze over wijzigingen heeft geïnformeerd.

Verdachte heeft tussen 13 november 2007 en 9 april 2008 als verdachte een aantal verklaringen afgelegd in het strafrechtelijk onderzoek “Klimop”. Op 13 november 2007 heeft verdachte verklaard dat hij directeur en enig aandeelhouder is van Solid Brick BV en Tancotrend BV. Verder heeft hij verklaard dat [A] Beheer BV de houdstermaatschappij van Solid Brick BV is. Een andere onderneming van verdachte is Edupi XIII BV.

Op 20 november 2007 heeft verdachte verklaard dat Solid Brick BV een bedrag van € 1.850.000,- uitbetaald kreeg van Durell Holding. Verdachte beheerde dit geld en heeft met dit geld betalingen gedaan ten behoeve van het project Eurocenter. De laatste betalingen zijn in het eerste of tweede kwartaal van 2007 de deur uitgegaan.

Door verdachte wordt op 28 november 2007 verklaard dat hij de overzichten, zoals het hem voorgehouden SBS-overzicht van 18/11/2006, is gaan opmaken vanaf 2003 of 2004. De overzichten laten de door verdachte ontvangen gelden en gedane betalingen zien. Als verdachte iets ‘uit privé’ voor [B] betaald had, dan hanteerde hij soms factor twee. In het geval “[C]computer + fax-scanner-printer 700” had verdachte € 700,- kosten en berekende hij € 1.400,- door. Verdachte verdiende daarmee dan € 700,-.

Op 29 november 2007 heeft verdachte verklaard dat [D]voor het project Symfony werd ingehuurd door Tancotrend. [D] kreeg een urenvergoeding van 77 euro. Voor Tancotrend zat daar een marge in van ongeveer 17 euro per uur. De facturen in het kader van dat project, d.d. 6 februari 2006, 11 februari 2006 en 14 september 2006, zijn door verdachte opgemaakt.

Door E.R. de Knijf, opsporingsambtenaar bij het UWV, is op basis van de door de Belastingdienst overgelegde gegevens uit de FiBase, betreffende de ondernemingen van verdachte, die een fiscale eenheid vormen, het volgende overzicht samengesteld.

	Omzet	Bedrijfsresultaat	Belastbare winst
2004	€ 93.321,00	€ 38.420,00	€ 70.638,00
2005	€ 193.935,00	€ 142.034,00
2006	€ 2.523.682,00	€ 845.259,00
2007	€ 842.920,00	€ 44.035,00
2008	€ 99.893,00	€ 66.243,00

Op 30 januari 2014 is door het UWV een specificatie gemaakt van het benadelingsbedrag. Deze specificatie vermeldt over de jaren 2004 tot en met 2012 de volgende benadelingsbedragen:

• 2004: € 5.795,54;
• 2005: € 11.192,60;
• 2006: € 11.592,82;
• 2007: € 8.870,06;
• 2008: € 12.875,98;
• 2009: € 13.489,36;
• 2010: € 13.713,86;
• 2011: € 13.889,56;
• 2012: € 6.459,31.

Het totale benadelingsbedrag over de periode van 2004 tot en met 2012 is daarmee: € 97.879,09.

Bewijsoverweging ten aanzien van het opzet

Door de raadsman van verdachte is betoogd dat het opzet niet kan worden bewezen, aangezien het voor verdachte in de ten laste gelegde periode niet duidelijk was dat hij werkzaamheden verrichtte waarvan hij wist of kon vermoeden dat deze voor de uitkeringsinstantie van belang waren.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Verdachte heeft in de ten laste gelegde periode diverse ondernemingen opgericht. Binnen deze ondernemingen verrichtte verdachte werkzaamheden en beschikte hij, als bestuurder van deze ondernemingen, op verschillende momenten over grote geldbedragen. Verdachte gedroeg zich hierbij als professioneel ondernemer. Voorts heeft de rechtbank vastgesteld dat verdachte bij de toekenningsbeslissing van de uitkering is gewezen op de inlichtingenplicht. Hij heeft gedurende een aantal jaren jaarlijks inlichtingen verstrekt op het daartoe toegezonden formulier. Vanaf het moment dat hij zelf wijzigingen door moest geven, heeft verdachte geen informatie meer verstrekt.

Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat het voor verdachte duidelijk was dat sprake was van werkzaamheden binnen de bovengenoemde ondernemingen en inkomsten daaruit en dat hij deze moest melden aan de uitkeringsinstantie. Nu verdachte de hem toegestuurde wijzigingsformulieren desondanks niet heeft ingevuld, heeft verdachte, naar het oordeel van de rechtbank, opzettelijk niet voldaan aan zijn inlichtingenplicht.

Dat, zoals de raadsman naar voren heeft gebracht, mogelijkerwijs de fiscus en/of het UWV de inkomsten van verdachte op een ander bedrag zal vaststellen, kan niet afdoen aan het feit dat verdachte op geen enkele wijze melding heeft gemaakt van de werkzaamheden en inkomsten.

De rechtbank veroordeeld verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

OVAR veroorzaken schade aan gezondheid anderen & Vrijspraak valsheid in geschrifte

Rechtbank Noord-Holland 13 februari 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:2482

Verdenking

1. veroorzaken schade aan gezondheid anderen
2. valsheid in geschrifte

Ontslag van alle rechtsvervolging ten aanzien van feit 1

De rechtbank is van oordeel dat het onder 1 tenlastegelegde, onafhankelijk van de vraag of het Openbaar Ministerie ten aanzien van dit feit niet-ontvankelijk dient te worden verklaard en of het (gedeeltelijk) bewezen kan worden geacht, niet tot de kwalificatie van een strafbaar feit kan leiden. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Artikel 96, lid 1 en 2, van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg luidt als volgt:

"1.Degene die, hetzij niet ingeschreven staande in een register, hetzij wel in een register ingeschreven staande doch bij het verrichten van handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg kennelijk tredende buiten de grenzen van hetgeen overeenkomstig hoofdstuk III tot zijn gebied van deskundigheid wordt gerekend, bij het verrichten van handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg buiten noodzaak schade of een aanmerkelijke kans op schade aan de gezondheid van een ander veroorzaakt, wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie.

2.Indien de in het eerste lid bedoelde persoon weet of ernstige reden heeft om te vermoeden dat hij schade of een aanmerkelijke kans op schade aan de gezondheid van een ander veroorzaakt, wordt hij gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes maanden of geldboete van de derde categorie."

Het onder 1 tenlastegelegde luidt, voor zover hier relevant, als volgt:

"hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 mei 2009 tot en met 30 november 2012, te Haarlem, en/of Amstelveen en/of Amsterdam, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, althans alleen, meermalen, althans eenmaal, terwijl hij en/of zijn mededader (telkens) bij het verrichten van handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg, wist en/of ernstig(e-) reden had om te vermoeden dat hij en/of zijn mededader daarbij (telkens) (buiten noodzaak) een aanmerkelijke kans op schade aan de gezondheid van een ander heeft/hebben veroorzaakt, immers heeft/hebben verdachte en/of zijn mededader, (telkens): (...)"

Artikel 96, lid 1 of lid 2, Wet op de individuele beroepen in de gezondheidszorg stelt - kort gezegd - strafbaar het al dan niet opzettelijk dan wel culpoos veroorzaken van schade aan de gezondheid van een ander dan wel de aanmerkelijke kans daarop door niet-gekwalificeerden. Door het ontbreken in de tenlastelegging van het bestanddeel “hetzij niet ingeschreven staande in een register, hetzij wel in een register ingeschreven staande doch bij het verrichten van handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg kennelijk tredende buiten de grenzen van hetgeen overeenkomstig hoofdstuk III tot zijn gebied van deskundigheid wordt gerekend”, kunnen de tenlastegelegde handelingen, indien bewezen, niet als een strafbaar feit worden gekwalificeerd.

De rechtbank is van oordeel dat het hier niet om een kennelijke taal- en/of schrijffout gaat, waarvan de rechtbank bevoegd zou zijn deze te verbeteren.

Het is een wettelijk vereiste dat de bewezenverklaring voldoet aan de delictsomschrijving zoals vermeld in het betreffende wetsartikel. Nu kwalificatie van het onder 1 tenlastegelegde niet mogelijk is onder artikel 96 van de Wet op de individuele beroepen in de gezondheidszorg, noch onder een ander relevant wetsartikel, ontslaat de rechtbank verdachte ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde van alle rechtsvervolging.

Bewijs ten aanzien van feit 2

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder feit 2 ten laste gelegde feit.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft vrijspraak bepleit ten aanzien van het tweede ten laste gelegde feit nu er onvoldoende bewijs is om verdachte als mededader aan te merken.

Vrijspraak feit 2

Naar het oordeel van de rechtbank is niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen verdachte onder feit 2 ten laste is gelegd en moet hij daarvan worden vrijgesproken.

De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Alle ten laste gelegde valselijk opgemaakte recepten betreffen door medeverdachte [medeverdachte 1] getekende recepten op naam van respectievelijk de artsen [arts 1] en [arts 2]. Het dossier bevat één verklaring afkomstig van medeverdachte [medeverdachte 1] dat verdachte ervan op de hoogte was dat medeverdachte [medeverdachte 1] recepten op naam van de artsen zelf ondertekende. Verdachte ontkent hiervan wetenschap te hebben gehad. De rechtbank is van oordeel dat de enkele verklaring van [medeverdachte 1] niet voldoende is om een zodanig nauwe en bewuste samenwerking aan te nemen dat voldaan is aan de vereisten voor medeplegen. Dat verdachte, zoals onder feit 1 (onder meer) ten laste is gelegd, recepten voor Finasteride heeft ondertekend, waarvan verdachte zelf overigens stelt dat het geen recepten waren maar dat het slechts ging om het doorsturen van NAW-gegevens, maakt het voorgaande niet anders. Aldus staat niet vast dat er sprake is van medeplegen ten aanzien van feit 2. Derhalve wordt verdachte hiervan vrijgesproken.

Beslissing

De rechtbank stelt vast dat, nu er een bestandsdeel mist in het onder feit 1 ten laste gelegde, de gedraging geen strafbare feit oplevert en ontslaat de verdachte daarvoor van alle rechtsvervolging.

Verklaart niet bewezen wat aan verdachte onder feit 2 is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij.

Lees hier de volledige uitspraak.

1,8 miljoen euro boete voor Dow Benelux B.V.

Chemiebedrijf Dow Benelux B.V. in Terneuzen krijgt een boete van 1,8 miljoen euro voor een aantal milieudelicten in de periode 2005 – 2008. Volgens de rechtbank in Middelburg heeft Dow zich in die periode schuldig gemaakt aan een reeks incidenten die gevaar opleverden voor mens en milieu.

Gevaarlijke stoffen

Door technische problemen en menselijke fouten ontsnapten bij een aantal incidenten in de periode 2005-2008 grote hoeveelheden gevaarlijke stoffen zoals benzeen en kraakgas. Medewerkers werden blootgesteld aan schadelijke dampen en explosiegevaar. In enkele gevallen ontstond daadwerkelijk brand of een explosie, kwam de brandweer ter plekke en werden bedrijfsterreinen in de omgeving geëvacueerd. In een ander geval werd vervuild spoelwater geloosd in de Westerschelde.

Hoge eisen

Dow behoort tot de zwaarste categorie risicobedrijven, waarbij relatief kleine fouten grote gevolgen kunnen hebben voor mens en milieu. Daarom moeten volgens de rechtbank hoge eisen worden gesteld op het gebied van veiligheid, milieu en arbeidsomstandigheden.

De rechtbank is van oordeel dat er bij de genoemde incidenten steeds sprake was van menselijke fouten. Onderhoud en controle van installaties lieten te wensen over, medewerkers handelden niet altijd volgens de geldende procedures, vertrouwden te veel op de techniek en reageerden niet of slordig op problemen.

Veiligheidscultuur

De rechtbank acht niet alle door de officier van justitie ten laste gelegde feiten bewezen. Ook herkent de rechtbank niet het beeld dat de officier heeft geschetst van een slecht functionerende veiligheidscultuur in het bedrijf. Dow besteedt volgens de rechtbank veel aandacht aan veiligheid en milieu, en de laatste jaren hebben zich nagenoeg geen incidenten meer voorgedaan.

Mede daarom komt de rechtbank tot een lagere boete dan de 5 miljoen euro die de officier had geëist. Bij het bepalen van de hoogte van de boete heeft de rechtbank er verder rekening mee gehouden dat deze zaak zo lang heeft geduurd.

• Rechtbank Zeeland-West-Brabant 21 maart 2014, ECLI:NL:RBZWB:2014:1911

Bedrijf uit Sterksel schuldig aan dood drie werknemers

Het bedrijf Reiling Sterksel BV is schuldig aan de dood van drie werknemers. Dat is het oordeel van de rechtbank Oost-Brabant. Drie mannen raakten op 4 oktober 2010 bij het uitvoeren van werkzaamheden in de waterzuiveringsinstallatie van het bedrijf bedwelmd. Enkele dagen later overleden ze aan de gevolgen van die bedwelming. De rechtbank veroordeelt het bedrijf tot een boete van 150.000 euro waarvan 50.000 euro voorwaardelijk en tot een voorwaardelijke stillegging van het bedrijf van drie maanden.

Volgens de rechtbank schoot de veiligheid binnen het bedrijf ernstig te kort. Zo kregen medewerkers onvoldoende voorlichting over de gevaren die zich konden voordoen bij werkzaamheden aan de waterzuiveringsinstallatie. Ook was er onvoldoende toezicht op die werkzaamheden. Er zijn geen metingen verricht om eventuele gevaren vast te stellen. Daarnaast had het bedrijf geen maatregelen genomen om te voorkomen dat de ongevalscontainer betreden kon worden. Reiling Sterksel BV heeft aanmerkelijk onvoorzichtig gehandeld door op deze wijze om te gaan met de veiligheid van haar medewerkers, aldus de rechtbank.

Bij het bepalen van de straf houdt de rechtbank er onder meer rekening mee dat de dood van de drie medewerkers niet alleen bijzonder hard is aangekomen bij de nabestaanden, maar ook bij de werknemers van Reiling Sterksel BV. Strafverzwarend weegt mee dat Reiling Sterksel BV niet genoeg maatregelen had genomen om zware ongevallen te voorkomen en daardoor een onveilige situatie heeft laten ontstaan voor haar medewerkers.

De rechtbank legt dezelfde boete op als de officier van justitie twee weken geleden eiste.

Het bedrijf Turbin BV wordt vrijgesproken. Volgens de rechtbank is vast komen te staan dat Turbin BV het zandfilter en de ongevalscontainer niet heeft geleverd of geplaatst. Turbin BV was ook niet betrokken bij het aanleggen van de aansluitingen op de installatie. Het bedrijf kan volgens de rechtbank om die reden niet medeverantwoordelijk worden gehouden.

• Rechtbank Oost-Brabant 24 maart 2014, ECLI:NL:RBOBR:2014:1276
• Rechtbank Oost-Brabant 24 maart 2014, ECLI:NL:RBOBR:2014:1277

Geldboete van €1.000 voor overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 30 lid 1 Diergeneesmiddelenwet, opzettelijk begaan door een rechtspersoon

Rechtbank Oost-Brabant 11 maart 2013, ECLI:NL:RBOBR:2014:1090

Op 24 mei 2011 heeft een controle plaatsgevonden door ambtenaren van de Algemene Inspectiedienst bij  te plaats 2, gemeente plaats 1. Tijdens deze controle werd in een koelkast in een gang van een van de stallen een aantal diergeneesmiddelen aangetroffen, waaronder twee flesjes met op het etiket vermeld: Rotavec Corona Reg. NL 9696 – UDD. Dit middel is als diergeneesmiddel geregistreerd voor toepassing bij runderen en betreft een zogenaamde entstof.

De heer persoon 1 van bedrijf 1 heeft verklaard dat dierenartspersoon 2 van verdachte (de rechtbank begrijpt dat hiermee wordt bedoeld: verdachte) de aangetroffen Rotavec Corona op zijn bedrijf heeft geleverd en dat hij niet weet waarom de dierenarts deze op het bedrijf heeft laten staan.

Onder persoon 1 zijn de twee flesjes in beslag genomen en hij heeft daarvan afstand gedaan. Het ging hierbij om respectievelijk 40ml en circa 25ml Rotavec Corona UDD.

Dierenarts persoon 2 heeft als vertegenwoordiger van verdachte over het ten laste gelegde onder meer verklaard dat hij praktiserend dierenarts is bij persoon 1 en dat hij het diergeneesmiddel Rotavec Corona via een “Off Label Use”-verklaring heeft ingezet.

Uit de overeenkomst Dierenarts-Varkenshouder blijkt dat deze is aangegaan tussen verdachte en de varkenshouderpersoon 1 voor de duur van 1 jaar, ingaande op 1 januari 2011. Deze overeenkomst is op 1 januari 2011 ondertekend door dierenarts persoon 2, werkzaam vanuit verdachte, en varkenshouderpersoon 1, voor de locatieadres 2, plaats 2, Ubn: nummer.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht het feit wettig en overtuigend bewezen. Zij wijst daarbij op het kanalisatieregime in de Diergeneesmiddelenwet en stelt zich op het standpunt dat in casu niet is voldaan aan de in artikel 78, lid 3, van de Diergeneesmiddelenregeling vermelde uitzondering voor bepaalde entstoffen, nu niet is voldaan aan de in bijlage IV bij dit artikel genoemde voorwaarde, dat de entstof is geregistreerd overeenkomstig het bepaalde bij en krachtens artikel 3 van de Diergeneesmiddelenwet. Volgens haar ziet deze registratie op een registratie als diergeneesmiddel voor runderen en niet voor varkens.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft aangevoerd dat verdachte de entstof Rotavec Corona heeft afgeleverd aan de varkenshouder, maar dat dit was toegestaan op grond van artikel 78, lid 3, van de Diergeneesmiddelenregeling, omdat er geen soortgelijk middel bestaat voor de behandeling van varkens en dat overigens de zogenaamde “cascaderegeling”, dat wil zeggen artikel 22 van het Diergeneesmiddelenbesluit, van toepassing is, op grond waarvan hij Rotavec Corona had mogen afleveren.

Het oordeel van de rechtbank

Hoofstuk IV (artikelen 29 tot en met 31) van de destijds geldende, inmiddels vervallen Diergeneesmiddelenwet bevat bepalingen met betrekking tot de kanalisatie van diergeneesmiddelen.

Ingevolge artikel 29, lid 1, van de Diergeneesmiddelenwet zijn de bepalingen van dit hoofdstuk van toepassing op door Onze Minister aangewezen diergeneesmiddelen.

Ingevolge artikel 30, lid 1, van de Diergeneesmiddelenwet is het verboden diergeneesmiddelen, bedoeld in artikel 29, af te leveren.

Ingevolge artikel 30, lid 3, sub a, van de Diergeneesmiddelenwet geldt het verbod van het eerste lid niet met betrekking tot het afleveren door een dierenarts aan de houder van de dieren waarvoor de diergeneesmiddelen zijn bestemd.

Ingevolge artikel 30, lid 4, van de Diergeneesmiddelenwet geldt het in het derde lid bepaalde niet ten aanzien van door Onze Minister aangewezen diergeneesmiddelen die bij toepassing door anderen dan dierenartsen gevaar kunnen opleveren voor de gezondheid van mens of dier dan wel schade voor het milieu.

In de destijds geldende, inmiddels eveneens vervallen Diergeneesmiddelenregeling is, voor zover van belang, het volgende bepaald.

Ingevolge artikel 77, lid 1, sub d, van de Diergeneesmiddelenregeling worden als diergeneesmiddelen als bedoeld in artikel 29, eerste lid, van de wet waarop de bepalingen van hoofdstuk IV van de wet van toepassing zijn, (onder meer) entstoffen aangewezen.

Ingevolge artikel 78 lid 1, sub b, van de Diergeneesmiddelenregeling worden van de diergeneesmiddelen, bedoeld in artikel 77, die ingevolge artikel 30, vierde lid, van de wet niet aan houders van dieren mogen worden afgeleverd, (onder meer) entstoffen aangewezen.

Ingevolge artikel 78, lid 3, van de Diergeneesmiddelenregeling is de aanwijzing van entstoffen, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, niet van toepassing op een entstof die is bestemd om te worden toegepast bij varkens ter voorkoming van (o.a.) rotavirus, voor zover:

a. de entstof aan een houder van varkens wordt afgeleverd door een dierenarts op grond van een overeenkomst tot begeleiding bij het gebruik van entstoffen en

b. is voldaan aan elk van de voorwaarden, opgenomen in de punten 2 tot en met 5 van bijlage IV bij deze regeling.

Bijlage IV bij artikel 78, derde lid, onderdeel b, van de Diergeneesmiddelenregeling bevat de voorwaarden waaronder het UDD-regime (opmerking rechtbank: dat wil zeggen uitsluitend aflevering en toepassing door dierenarts) niet van toepassing is op entstoffen.

Eén van deze voorwaarden betreft de onder 2 vermelde voorwaarde dat de entstof is geregistreerd overeenkomstig het bepaalde bij en krachtens artikel 3 van de Wet.

De rechtbank stelt vast dat het diergeneesmiddel Rotavec Corona, nu dit een zogenaamde entstof betreft, op grond van artikel 29, lid 1, van de Diergeneesmiddelenwet juncto artikel 77, lid 1, sub d van de Diergeneesmiddelenregeling moet worden aangemerkt als een aangewezen diergeneesmiddel en dat het afleveren daarvan op grond van artikel 30, lid 1, van de Diergeneesmiddelenwet is verboden.

Het door de verdediging gedane beroep op de in artikel 78, lid 3 van de Diergeneesmiddelenregeling vermelde uitzondering op dit verbod dient te worden verworpen. Aan de onder punt 2 in bijlage IV bij dit artikel genoemde voorwaarde, dat de entstof is geregistreerd overeenkomstig het bepaalde bij en krachtens artikel 3 van de Diergeneesmiddelenwet, is immers niet voldaan. De rechtbank overweegt in dit verband dat deze registratie, gelet op systematiek, doel en strekking van de wet, in het bijzonder het voorkomen van risico’s voor mens, dier en milieu, enkel ziet op registratie voor de desbetreffende diersoort. In geval van de entstof Rotavec Corona is sprake van een registratie voor de diersoort runderen en is derhalve niet voldaan aan de voorwaarden voor toepasselijkheid van artikel 78, lid 3, van de Diergeneesmiddelenregeling. Dat aldus feitelijk een uitzondering is gecreëerd waarvan thans, door het ontbreken van een geregistreerd middel, geen gebruik kan worden gemaakt, is juist, doch sluit een mogelijk gebruik in de toekomst, bij registratie van een geschikt middel voor varkens, niet uit.

Verdachte heeft verder een beroep gedaan op de zogenaamde ‘Cascaderegeling’ als bedoeld in artikel 22 van het Diergeneesmiddelenbesluit.

Artikel 22 van het destijds geldende, inmiddels vervallen Diergeneesmiddelenbesluit luidt, voor zover thans van belang, als volgt:

1. Indien er in Nederland geen diergeneesmiddel beschikbaar is dat is geregistreerd om een bepaalde aandoening, ziekte, ziekteverschijnsel, pijn, verwonding of gebrek bij een dier te genezen, lenigen of voorkomen, is het de dierenarts bij diergenees-kundige noodzaak toegestaan om, in afwijking van artikel 2, eerste lid, van de wet, en met inachtneming van de artikelen 23 en 24, de volgende middelen toe te passen bij een dier en in verband daarmee in voorraad of voorhanden te hebben:

a. diergeneesmiddelen die zijn geregistreerd om te worden toegepast bij:

1. andere diersoorten om een aandoening, ziekte, ziekteverschijnsel, pijn, verwonding of gebrek bij een dier te genezen, lenigen of voorkomen, (..)

2. Het eerste lid is van overeenkomstige toepassing op een persoon die onder de directe verantwoordelijkheid van een dierenarts middelen als bedoeld in het eerste lid toedient.

Ingevolge voornoemde regeling is derhalve bij diergeneeskundige noodzaak het gebruik van diergeneesmiddelen voor andere diersoorten dan de diersoort waarvoor het middel is geregistreerd onder voorwaarden toegestaan, het zogenaamde “Off Label Use”.

Blijkens blad 9 van het proces-verbaal van de AID wordt het gebruik van het voor runderen geregistreerde diergeneesmiddel Rotavec Corona bij varkens als “Off Label Use” toegestaan.

De rechtbank is van oordeel dat lid 2 van artikel 22 beperkt dient te worden uitgelegd, gelet (wederom) op systematiek, doel en strekking van de wet. Bij de diergeneeskundige noodzaak voor een dierenarts om het diergeneesmiddel te gebruiken is het aan personen onder diens directe verantwoordelijkheid toegestaan de entstof toe te dienen. In het geval na toediening (een restant van) de hier bedoelde entstof op het bedrijf achter blijft en de dierenarts het bedrijf verlaat, is het tegengaan van ongecontroleerd gebruik van deze entstof, en daarmee het tegengaan van risico’s van mens, dier en milieu naar het oordeel van de rechtbank niet langer gewaarborgd. Nu in casu de entstof na toediening is achtergebleven, is niet voldaan aan artikel 22 van het Diergeneesmiddelenbesluit. Gelet op het voorgaande dient het verweer te worden verworpen.

Het handelen van de dierenarts kan worden toegerekend aan verdachte

Verdachte, de maatschap verdachte, kan worden aangemerkt als een rechtspersoon in de zin van artikel 51 van het Wetboek van Strafrecht. De strafbare gedraging van de dierenarts kan worden toegerekend aan verdachte. Het gaat immers om het handelen van één van de maten van de maatschap, ten behoeve van die maatschap en passend in de normale bedrijfsvoering van de maatschap, terwijl dit handelen ook door de rechtspersoon werd aanvaard.

Het afleveren van de flesjes entstof is een bewuste keuze van de dierenarts en derhalve een opzettelijke handeling. Deze handeling valt binnen de gangbare praktijk van de rechtspersoon waardoor het opzet van de dierenarts kan worden toegerekend aan verdachte.

Het feit is dan ook wettig en overtuigend bewezen als hierna te melden.

De bewezenverklaring

Op grond van de feiten en omstandigheden, die zijn vervat in de hierboven uitgewerkte bewijsmiddelen, komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte in de periode 1 mei 2011 tot en met 24 mei 2011 te plaats 2, gemeente plaats 1, opzettelijk, een diergeneesmiddel als bedoeld in artikel 29 van de Diergeneesmiddelenwet, te weten de entstof Rotavec Corona, heeft afgeleverd.

De strafbaarheid van het feit

In het verzetschrift heeft verdachte – naar de rechtbank begrijpt – zich beroepen op het ontbreken van de materiële wederrechtelijkheid. In dat kader is door verdachte aangevoerd dat de dierenarts ten eerste de koeling van het geneesmiddel niet kan waarborgen bij transport ervan en ten tweede dat de opslag en het vervoer van de (rest)entstof naar de praktijkruimte bijdraagt aan een verspreiding van met name virale en bacteriële smetstoffen, waaronder de MRSA-bacterie.

De officier van justitie is van mening dat het praktisch handelen door de dierenarts wel begrijpelijk is, maar dat dit strafbaar is gelet op de geldende regelgeving.

De rechtbank verwerpt het verweer van verdachte. De rechtbank is van oordeel dat zonder nadere onderbouwing van de verdediging niet valt in te zien dat in situaties als de onderhavige geen alternatieven beschikbaar zijn om strijdigheid met de regelgeving op het gebied van diergeneesmiddelen te voorkomen, zonder dat er sprake is van de door verdachte aangevoerde mogelijke gevolgen. Uit het dossier en uit het verhandelde ter terechtzitting is onvoldoende gebleken dat er een aantoonbare noodzaak bestond om de wettelijke voorschriften ter zijde te stellen.

Oplegging van straf en/of maatregel

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie vordert een geldboete van € 1.350,00.

Een kopie van de vordering van de officier van justitie is aan dit vonnis gehecht.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich niet uitgelaten over de hoogte van een eventueel op te leggen straf.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de aard en de bedrijfseconomische omstandigheden van verdachte, waaronder haar draagkracht.

Verdachte doorkruist met het afleveren van een niet voor varkens geregistreerde entstof het strenge toezicht dat dient te gelden op de toediening van die entstof bij een voedselproducerende diersoort.

De rechtbank weegt in het voordeel van verdachte mee dat sinds het tijdstip waarop het door haar gepleegde strafbare feit heeft plaatsgehad geruime tijd is verstreken en dat verdachte in deze periode voor zover bekend geen nieuwe strafbare feiten heeft gepleegd.

De rechtbank zal een lichtere straf opleggen dan de door de officier van justitie gevorderde straf, omdat de rechtbank van oordeel is dat de straf die de rechtbank zal opleggen de ernst van het bewezen verklaarde voldoende tot uitdrukking brengt.

De strafbeschikking zal worden vernietigd.

Lees hier de volledige uitspraak.

De economische politierechter veroordeelt de Maatschap tot een geldboete. De Maatschap heeft verweer gevoerd op het tenlastegelegde feit dat de varkens ouder dan twee weken niet de beschikking hadden over vers drinkwater.

Rechtbank Gelderland 3 maart 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:1381

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat zij op of omstreeks 30 juli 2013 in de gemeente Berkelland, al dan niet opzettelijk, 4045, althans een aantal (gebruiks) varkens (ouder dan twee weken) niet heeft verzorgd overeenkomstig de artikelen 12 en 13 van het Varkensbesluit, immers beschikten deze (gebruiks) varkens niet permanent over voldoende vers water;( art 13 lid 2 Varkensbesluit)

Het standpunt van het openbaar ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard.

Het standpunt van verdachte

De verdachte en de ter zitting gehoorde deskundige [deskundige], hebben ter verdediging aangevoerd dat de bepaling in artikel 13, tweede lid van het Varkensbesluit gebaseerd is op het gebruik van droogvoer voor de varkens en in dat geval dienen de varkens de beschikking te hebben over vers drinkwater. De varkens van verdachte worden gevoederd met “brijvoer”. Met dit brijvoer - dat voor 20-21% uit droge stof bestaat – krijgen de varkens meer vocht binnen dan met droogvoer, waardoor zij geen behoefte hebben aan vers drinkwater en gaan spelen met de drinknippels, waardoor hun leefomgeving te nat wordt.

Beoordeling door de economische politierechter

De economische politierechter is van oordeel dat op grond van de hierna te vermelden bewijsmiddelen het tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden.

Naar aanleiding van een controle door verbalisanten op dinsdag 30 juli 2013, op een bedrijf gelegen aan de [adres], zijnde een veehouderijbedrijf [naam veehouderij], op onder meer de regels zoals gesteld in: Gezondheids- en Welzijnswet voor dieren en het Varkensbesluit, zagen zij dat op een uitdraai uit het managementsysteem en stelden zij door een globale telling vast dat er op het bedrijf, 4045 gebruiksvarkens werden gehouden in 4 stallen van verschillende grootte. zij zagen dat in alle stallen aan de gebruiksvarkens brijvoer werd gevoerd middels een brij voedersysteem. Het is hen bekend dat middels een brijvoedersysteem verschillende voedersoorten vermengd met water of een andere waterachtige substantie als een brij aan de varkens wordt versterkt. Hierbij is het aanbod van drinkwater aan de gebruiksvarkens afhankelijk van de samenstelling van de brij. Wij zagen dat van de aanwezige varkens in stal 1 t /m 4 er 4045 gebruiksvarkens niet de beschikking hadden over permanent vers water.

Zij zagen dat er bij deze in totaal 4045 gebruiksvarkens naast het brijvoedersysteem wel een andere voorziening was om deze gebruiksvarkens van permanent vers water te voorzien, echter deze drinknippels waren verstopt of er zat geen druk op de leiding om deze varkens te voorzien van vers drinkwater. Zij zagen dat deze varkens allemaal ouder dan twee weken waren.

Verdachte heeft op 7 augustus 2013 schriftelijk en ter terechtzitting van 17 februari 2014 verklaard, kort samengevat, weergegeven:

Op ons gecombineerde rundvee en varkensbedrijf voeren we onze vleesvarkens al ruim 25 jaar brij aan de lange trog. Afgelopen jaar hebben we ter vervanging van een oude stal een nieuwe vleesvarkensstal gebouwd. Deze stal is gebouwd volgens een totaal nieuw concept, gericht op een hoog welzijn voor de dieren en een lage ammoniakuitstoot aan de bron.

Ook op het gebied van het verstrekken van brijvoer aan de varkens is in de loop van de jaren pionierswerk door ons verricht.

Dit geldt ook voor het verstrekken van extra water aan de vleesvarkens naast het voeren van brij. Toen er sprake van was dat dit mogelijk een verplichting zou kunnen gaan worden, hebben we besloten de hokken te voorzien van extra nippels.

Echter in de praktijk bleek dit niet te werken. Na veel proberen met hoge druk, lage druk, rechte/schuine nippelstand, hebben we uiteindelijk besloten de watertoevoer van de nippels af te sluiten omdat het welzijn van de varkens in het geding kwam en dat kan niet de bedoeling zijn van wetgeving.

De dieren hebben geen behoefte aan het extra water en gaan de nippelgebruiken als extra speeltje, met als gevolg dat de troggen waaruit de dieren eten volgezet worden met water, overlopen en het hele hok nat en glad wordt.

Dieren glijden uit, durven niet goed meer over de gladde vloer te lopen en een aantal wordt kreupel. Ook zijn ze genoodzaakt op de natte vloer te gaan liggen.

Uiteindelijk hebben we besloten de extra watertoevoer dicht te zetten.

Naar onze mening is er geen werkbaar en welzijnsvriendelijk systeem beschikbaar waarbij het voeren van brij in een trog met gebruik van natte bijproducten en het extra toedienen van drinkwater aan de varkens mogelijk is.

Door de wijze van voeren kunnen de dieren nagenoeg de gehele dag over water beschikken met als gevolg dat ze geen enkele behoefte hebben aan extra water via de nippel. Indien er extra water beschikbaar word gesteld zien ze dit als speelmateriaal. Dit is geen probleem zolang dit maar geen welzijnsproblemen geeft.

Op het moment dat dil wel zo is, ben je naar onze mening verplicht als varkenshouder om in te grijpen.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een geldboete van € 9.000,- waarvan € 5.000,- voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Bewezenverklaring ter zake van oplichting via marktplaats.nl

Rechtbank Den Haag 20 december 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:19224

De verdenking luidt, zakelijk weergegeven, dat verdachte circa 80 mensen via de website marktplaats.nl heeft opgelicht en hen aldus heeft bewogen tot afgifte van geld. Voorts wordt hem verweten een portemonnee met inhoud uit een handtas te hebben gestolen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het hem tenlastegelegde, omdat de handelswijze van verdachte niet kan worden aangemerkt als oplichting in de zin van artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht. Hij heeft daartoe aangevoerd dat uit de jurisprudentie volgt dat het zich in strijd met de waarheid voordoen als bonafide verkoper – ook als de verkoper al voorzag niet aan zijn verplichtingen te kunnen voldoen – geen oplichtingsmiddel is in de zin van dat artikel, en dat de overige aan verdachte verweten oplichtingsmiddelen niet in causaal verband staan met de afgifte van de geldbedragen.

Oordeel rechtbank

Responderend op de door de raadsman gevoerde verweren overweegt de rechtbank als volgt.

Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte met de aangevers in deze zaak telkens in contact kwam door uit eigen beweging te reageren op internetadvertenties waarin door de aangevers entreebewijzen voor onder meer voorstellingen en evenementen – en in enkele gevallen andere goederen – te koop werden gevraagd. Verdachte wist door deze handelswijze vantevoren dat degene met wie hij contact had het goed heel graag, en vaak op korte termijn, wilde hebben. Verdachte deed zich in dit contact telkens in strijd met de waarheid voor als ware hij in het bezit van hetgeen te koop werd gevraagd en presenteerde zich als een bonafide verkoper daarvan. Daarbij heeft hij zich in het merendeel van de zaken bediend van leugens om het vertrouwen van de aangevers te winnen en hen te bewegen het geld voorafgaand aan de levering naar hem over te maken. Zo vertelde hij de aangevers in strijd met de waarheid gedetailleerd over de redenen waarom hij zelf niet in staat zou zijn om gebruik te maken van de entreebewijzen. Bovendien maakte verdachte, nadat hij met naam en toenaam op diverse websites stond vermeld als zijnde oplichter, jegens diverse aangevers gebruik van een gefingeerde naam, kennelijk om te voorkomen dat men na een zoekslag op internet zou ontdekken dat hij niet zou leveren en hen zodoende te bewegen om (desondanks) tot betaling over te gaan. Voorts heeft verdachte in dit verband in een aantal zaken ook misbruik gemaakt van de namen en rekeningnummers van anderen. Verdachte was nimmer in het bezit van hetgeen werd gevraagd en had nimmer de intentie zijn toezeggingen na te komen. De rechtbank is, gelet op dat alles van oordeel dat in casu niet enkel sprake is van het aangaan van overeenkomsten die vervolgens niet worden nagekomen, maar dat wel degelijk sprake is van oplichting in strafrechtelijke zin. Daarbij komt dat naast de hierboven omschreven gebezigde methoden ook de schaal waarop verdachte zich met de hem verweten gedragingen heeft beziggehouden in het geheel niet past in het beeld van een persoon die incidenteel zijn verplichting tot levering van een goed niet nakomt (en waarbij het in de rede ligt deze gedraging slechts langs de weg van het civiele recht te benaderen).

De rechtbank zal het tenlastegelegde derhalve wettig en overtuigend bewezen verklaren.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

6 maanden gevangenisstraf en 240 uur werkstraf voor verdachte van verduistering van gelden van Stichting

Rechtbank Midden-Nederland 4 maart 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:797

Verdachte werd ervan verdacht dat hij gedurende een periode van 18 jaar als geldteller van Stichting ieder jaar tijdens het festival in het Pinksterweekend bedrage heeft verduisterd en voorwerpen heeft witgewassen.

De rechtbank acht deze feiten wel bewezen, maar voor een veel kortere periode, omdat een deel van de feiten is verjaard.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de straf aansluiting gezocht bij de landelijke richtlijnen van de rechtbanken. De rechtbank heeft in de persoonlijke omstandigheden van de 63-jarige verdachte geen aanleiding gezien van die richtlijnen af te wijken. Omdat het om een lange periode gaat, verdachte zijn positie als geldteller heeft misbruikt om zichzelf te verrijken en de Stichting behoorlijk schade heeft geleden, vindt de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden en een werkstraf van 240 uur een passende straf.

Verdachte moet verder aan de Stichting schade vergoeden tot een bedrag van ruim € 175.000,-.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte, enig bestuurder van verhuurmaatschappij, vrijgesproken van oplichting en gewoontewitwassen

Rechtbank Amsterdam 16 januari 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:528

De verdenking komt er, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte zich in de periode van 19 maart 2003 tot en met 12 mei 2009 schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van oplichting (feit 1) en het medeplegen van (gewoonte)witwassen (feit 2).

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

De verdediging heeft zich aangesloten bij het strandpunt van mr. J.B. Boone, raadsman van medeverdachte 1, inhoudende dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk verklaard moet worden. Voor zover de rechtbank heeft begrepen wordt hieraan – voor zover van toepassing op de ten laste gelegde feiten in de onderhavige zaak – kort gezegd het volgende ten grondslag gelegd. De aanvang van het onderzoek is onrechtmatig geweest, aangezien uit de TPO/SO stukken zal blijken dat de Belastingdienst bij de Autoriteit Financiële Markten (hierna: AFM) heeft aangedrongen op strafrechtelijke vervolging. Hierdoor is de verdediging misleid.

Verder is er doelbewust en met grote veronachtzaming en in strijd met de goede procesorde jegens verdachte gehandeld. De informatieverschaffing door verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 voor de vergunningaanvraag had immers geen ander doel dan het verkrijgen van belastend materiaal in het kader van artikel 27 Wetboek van Strafvordering (Sv), waarbij de vereiste strafrechtelijke waarborgen voor de verdachte niet in acht zijn genomen.

De rechtbank overweegt hieromtrent het volgende.

De start van het onderzoek

Van onregelmatigheden bij de start van het onderzoek is de rechtbank niet gebleken. In het geval dat de AFM door de Belastingdienst zou zijn bewogen tot het doen van aangifte, valt niet in te zien dat daardoor de start van het onderzoek onrechtmatig is geweest. Daarbij dient te worden opgemerkt dat het de taak van de Belastingdienst is om bij verdenkingen van een strafbaar feit de AFM daarover te informeren.

Nemo teneturbeginsel en onrechtmatig verkregen bewijs

Uit de uitspraak van het EHRM in de zaak A (EHRM 17 december 1996, NJ1997/699) moet worden afgeleid dat het verbod op zelfincriminatie (het nemo teneturbeginsel) zich niet uitstrekt tot het gebruik in strafzaken van bewijsmateriaal dat weliswaar onder dwang is verkregen, maar bestaat onafhankelijk van de wil van verdachte. Nu de verdediging niet heeft gespecificeerd welk bewijsmateriaal louter bestaat doordat het afhankelijk is van de wil van verdachte, wordt het verweer als onvoldoende onderbouwd verworpen.

Conclusie

De officieren van justitie zijn ontvankelijk in hun vorderingen.

Vrijspraak

Het standpunt van de officieren van justitie

De officieren van justitie zijn, zoals weergegeven in het door hun ter terechtzitting overgelegde requisitoir, van mening dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het onder 1 en 2 ten laste gelegde heeft begaan. Zij hebben gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden voorwaardelijk en een taakstraf bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid van 180 uren, met bevel, voor het geval dat de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 90 dagen. Zij hebben daartoe, kort samengevat, het volgende aangevoerd.

Verdachte is van 2 september 2004 tot in 2008 bestuurder geweest van B.V. 2 en vanaf 1 maart 2008 van B.V. 1 Zij maakte dan ook in haar functie onderdeel van de constructie die bestond tussen B.V. 1 en B.V. 2 Er bestond kennelijk onderlinge uitwisselbaarheid als het gaat om de benoeming van bestuurder binnen de verschillende vennootschappen. Daarnaast heeft zij samen met medeverdachte 1 de vruchten geplukt van deze samenwerking. Gelet hierop kan bewezen worden verklaard dat zij als medepleger de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betoogd dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de ten laste gelegde feiten. In de door de raadsman ter terechtzitting overgelegde pleitnota heeft de verdediging, kort samengevat, het volgende betoogd.

Aan de positie en inzicht van verdachte in hetgeen zich binnen de groep van samenwerkende rechtspersonen afspeelde, mogen geen overspannen eisen worden gesteld. Verdachte hield zich uitsluitend bezig met het ontwerpen van de lay-out voor de brochures en website, het inrichten van de vakantieappartementen en het ontvangen van gasten in Italië. Zij zette desgevraagd een handtekening en had slechts een papieren bestuursfunctie. Derhalve was geen sprake van een gezamenlijke uitvoering en een bewuste samenwerking. Er is dan ook geen sprake van medeplegen en verdachte dient te worden vrijgesproken van de ten laste gelegde feiten.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte was van 2 september 2004 tot 2 september 2008 enig bestuurder van de verhuurmaatschappij B.V. 2 Vanaf 1 maart 2008 werd zij bestuurder van B.V. 1. Zij hield zich echter voornamelijk bezig met het maken van de brochures en de inrichting van de appartementen. Hoewel zij de verhuurcontracten van B.V. 2 met de beleggers ondertekende, zijn verder in het dossier onvoldoende aanknopingspunten te vinden waaruit kan worden geconcludeerd dat haar handelingen waren gericht op de wederrechtelijk bevoordeling van haarzelf of haar partner. Gelet daarop kan het onder 1 ten laste gelegde niet bewezen worden verklaard en wordt verdachte daarvan vrijgesproken.

Het voorgaande brengt met zich dat er onvoldoende bewijs is dat verdachte heeft geweten dat het geld dat zij en haar partner uitgaven van misdrijf, te weten oplichting, afkomstig was. Ook overigens is niet gebleken dat verdachte wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat de gelden van B.V. 1 en/of B.V. 2 van enig ander misdrijf afkomstig waren. Daarom kan het onder 2 ten laste gelegde niet bewezen worden verklaard en wordt verdachte ook daarvan vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte wordt vrijgesproken van oplichting, gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Rb acht niet bewezen dat verdachte opzettelijk gebruik heeft gemaakt van een valse prospectus.

Rechtbank Amsterdam 16 januari 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:525

De verdenking komt er kort en zakelijk weergegeven op neer dat verdachte zich in de periode van 19 maart 2003 tot en met 12 mei 2009 schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van oplichting (feit 1) en het medeplegen van (gewoonte)witwassen (feit 3). Verder wordt verdachte ervan verdacht in de periode van 30 juni 2006 tot en met 12 mei 2009 zich schuldig te hebben gemaakt aan het medeplegen van het gebruikmaken van een vals geschrift als ware het echt en onvervalst (feit 2).

Vrijspraak

Met de officieren van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat niet bewezen kan worden verklaard dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde feiten.

Het dossier bevat onvoldoende bewijs om te concluderen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan oplichting. Voor wat betreft het gebruik maken van een valse prospectus geldt het volgende. Verdachte heeft ten behoeve van het prospectus van 30 juni 2006 slechts de jaarcijfers van B.V. 1 per 31 december 2005 aangeleverd. Die jaarcijfers strookten met het aankoopbedrag van het appartementencomplex in plaats 1 en de aanbetaling van de appartementen in plaats 2 aan het meer 1. Die laatste appartementen had verdachte op de balans afgeschreven, omdat hij dacht dat die niet meer zouden worden geleverd. Voornoemde prospectus met de daarin opgenomen onjuistheden heeft verdachte niet ondertekend. Hij heeft slechts de brief naar de AFM ondertekend en die ondertekening zag alleen op de door hem aangeleverde cijfers. Pas in 2007 werd voor verdachte duidelijk dat het prospectus dat naar de AFM was gestuurd, onjuistheden bevatte. Gelet op deze omstandigheden kan niet bewezen worden verklaard dat verdachte opzettelijk gebruik heeft gemaakt van een valse prospectus.

Nu niet bewezen kan worden verklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan oplichting en het gebruik maken van een vals geschrift, kan evenmin bewezen worden verklaard dat verdachte wist dan wel redelijkerwijs moest vermoeden dat hij gebruik maakte van geldbedragen die van misdrijf afkomstig waren dan wel dat hij van voorwerpen die van misdrijf afkomstig waren, de werkelijke herkomst heeft verhuld.

Verdachte zal dan ook van de onder 1, 2 en 3 ten laste gelegde feiten worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.