Rechtbank Noord-Holland: directeur aansprakelijk voor schade door onregelmatigheden in de facturatie

De kantonrechter van de rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Zaanstad, heeft bij beschikking van 22 oktober 2026 de arbeidsovereenkomst van een directeur van een producent van tortilla’s, wraps en andere platte broden ontbonden. De ontbinding berust op verwijtbaar handelen als bedoeld in artikel 7:669 lid 3 sub e BW. De kantonrechter kwalificeert dat handelen daarnaast als ernstig verwijtbaar. De arbeidsovereenkomst eindigt daarom op de datum van de beschikking en de directeur heeft geen aanspraak op een transitievergoeding. De werkgever legde aan het verzoek factuurfraude ten grondslag, en daarnaast de rol van de directeur bij een gelijktijdige ziekmelding van kantoormedewerkers en zijn instructie om klanten te vragen niet te betalen. De directeur is veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van € 42.819 en tot terugbetaling van € 65.216,81. De beschikking is op 16 november 2026 gepubliceerd.

De feiten

De directeur was sinds 1 januari 2011 in dienst, tegen een loon van € 17.970,50 bruto per maand, en was ook statutair directeur van de vennootschap. In oktober 2023 stelde de werkgever een CFO aan, omdat de groei in verkoop en omzet in 2022 en 2023 niet zichtbaar was in het financiële resultaat. Rond de jaarwisseling constateerde de CFO onregelmatigheden in de facturatie: te lage facturen in verhouding tot het aantal geleverde producten, disproportioneel veel gratis promotiemateriaal en hoge kortingen.

Op 6 april 2024 zegde de werkgever het vertrouwen in de directeur op en ontsloeg de aandeelhoudersvergadering hem als statutair directeur. Twee dagen later meldden acht van de tien kantoormedewerkers zich ziek, onder wie de directeur zelf, zijn ex-vrouw, zijn vader en zijn zoon. De bedrijfsarts stelde op 29 mei 2024 vast dat sprake was van ziekte waarvoor de directeur behandeling volgde en van verzuim als gevolg van een arbeidsconflict.

Een extern bureau onderzocht in opdracht van de werkgever de facturatie over de periode 2022 tot 2024 en bracht op 22 oktober 2025 rapport uit. Het rapport vermeldt facturen die afwijken van de geproduceerde of in het verzendlogboek geregistreerde producten en buitensporige crediteringen, met een schade van € 42.819. Voor een bedrag van € 41.130 vond het bureau aanwijzingen van fraude.

Hersteldmelding en kort geding

Op 11 maart 2026 rapporteerde de bedrijfsarts dat herstel voor het eigen werk binnen 26 weken niet aannemelijk was. Op 27 maart 2026, na 102 weken ziekte, meldde de directeur zich hersteld. De werkgever accepteerde die hersteldmelding niet. Een verzekeringsarts van het UWV achtte de directeur in een deskundigenoordeel van 24 juni 2026 per 27 maart 2026 geschikt voor zijn werk, mits mediation had plaatsgevonden. Twee mediationsessies leidden niet tot een oplossing.

De directeur vorderde in kort geding doorbetaling van loon. Die vordering is bij vonnis van 7 september 2026 (ECLI:NL:RBNHO:2026:11876) afgewezen. Daarnaast verzocht hij om een voorlopig getuigenverhoor met 46 getuigen, met het oog op een voorgenomen procedure over afspraken op grond waarvan hij economisch gerechtigd zou zijn tot vijftig procent van de onderneming.

Verzoek en verweer

De werkgever verzocht ontbinding, primair wegens verwijtbaar handelen en subsidiair wegens een verstoorde arbeidsverhouding. Zij stelde dat de directeur eindverantwoordelijk was en een centrale en sturende rol had bij de factuurfraude. Na de ontdekking zou hij medewerkers hebben geïnstrueerd zich ziek te melden en klanten te verzoeken openstaande facturen niet te betalen, geen bestellingen meer te plaatsen en klachten over de kwaliteit in te dienen.

De directeur betwistte dat hij fraude had gepleegd. Het rapport was volgens hem gebaseerd op niet onafhankelijk geverifieerde informatie van de werkgever. De bedrijfsvoering zou bovendien hebben plaatsgevonden onder het toeziend oog van de uiteindelijke aandeelhouder en een interne accountant. Voor het geval van ontbinding verzocht hij een billijke vergoeding van € 215.646 bruto en een transitievergoeding van € 104.588,31 bruto. Bij tegenverzoek vorderde hij € 104.400,04 bruto aan achterstallig loon.

Het oordeel over de ontbindingsgrond

De kantonrechter stelt voorop dat het verwijtbaar handelen zodanig moet zijn dat van de werkgever in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarbij verwijst de kantonrechter naar het arrest van de Hoge Raad van 28 mei 2021 (ECLI:NL:HR:2021:781).

De werkgever had haar werkproces van order, werkorder, vrachtbrief en factuur uitgelegd en vier concrete voorbeelden van onregelmatigheden met stukken onderbouwd. Het ging onder meer om vijftien geleverde maar niet gefactureerde pallets ter waarde van € 16.560 en om een factuur van € 30.607,20 die werd verwijderd en verrekend met een tweede factuur zonder vrachtbrief. Ook wees zij op een vonnis van 3 juli 2025 in een zaak tegen een oud-medewerker (ECLI:NL:RBNHO:2025:7406). Die medewerker verzorgde de facturatie en verklaarde te hebben gehandeld volgens de instructies van de directeur.

Volgens de kantonrechter heeft de directeur niet inhoudelijk gereageerd op de voorbeelden, op het rapport en op de verklaringen van medewerkers en klanten. Hij heeft de stellingen slechts in algemene bewoordingen weersproken. Zijn bewijsaanbod is daarom gepasseerd. De kantonrechter overweegt in rechtsoverweging 4.10 dat de fraude en de betrokkenheid van de directeur zijn komen vast te staan. Ook de stellingen over de ziekmeldingen en de instructies aan klanten zijn niet gemotiveerd weersproken.

Het handelen is volgens de kantonrechter ernstig verwijtbaar. De directeur had de dagelijkse leiding en heeft de werkgever blootgesteld aan grote, deels potentiële, financiële en operationele schade. Herplaatsing ligt daarom niet in de rede. De kantonrechter bepaalt het einde van de arbeidsovereenkomst met toepassing van artikel 7:671b lid 9 sub b BW op de datum van de beschikking. Het verzoek om een transitievergoeding is afgewezen op grond van artikel 7:673 lid 7 sub c BW.

Schadevergoeding en terugbetaling

De werkgever vorderde € 83.949 aan schadevergoeding. De kantonrechter toetst aan artikel 7:661 BW: verhaal is alleen mogelijk als de schade het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid. Dat is volgens de kantonrechter het geval voor de schade van € 42.819 die het rapport bewezen acht. Het deel waarvoor alleen aanwijzingen zijn gevonden, is afgewezen. De werkgever heeft dat deel volgens de kantonrechter niet hard kunnen maken.

Van de gevorderde terugbetalingen is € 65.216,81 toegewezen. Dat bedrag bestaat uit een overboeking van € 12.000 met de omschrijving borg voor huisvesting, een geldlening van € 33.000 en € 20.216,81 aan uitbetaalde overuren waarvoor een rechtsgrond ontbrak. Een overboeking van € 42.000 voor de overname van een auto hoeft de directeur niet terug te betalen, omdat de werkgever onvoldoende had onderbouwd dat daarvoor geen rechtsgrond bestond.

Tegenverzoek en vordering van de aandeelhouder

De kantonrechter ziet geen ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever en wijst de billijke vergoeding af. Het verwijt dat de werkgever haar re-integratieverplichtingen niet nakwam en niet meewerkte aan mediation, vindt volgens de kantonrechter geen steun in de stukken. Voor de loonvordering sluit de kantonrechter aan bij het oordeel in kort geding.

De enig aandeelhouder van de werkgever vorderde terugbetaling van een geldlening waarvan € 85.013 openstond. Zij is daarin niet-ontvankelijk verklaard, omdat de vordering geen verband houdt met het einde van de arbeidsovereenkomst, zoals artikel 7:686a lid 3 BW vereist. Om dezelfde reden is de directeur niet-ontvankelijk in zijn tegenvordering over de rekening-courantpositie.

Afsluiting

De arbeidsovereenkomst is met ingang van 22 oktober 2026 ontbonden. De directeur moet € 42.819 aan schadevergoeding en € 65.216,81 aan terugbetalingen voldoen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 23 juli 2026, en is veroordeeld in de proceskosten van € 1.148 en € 577. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Of hoger beroep is ingesteld, blijkt niet uit de gepubliceerde uitspraak.

Klik hier voor de volledige uitspraak.

Print Friendly and PDF ^