In het onderzoeksrapport worden de potentiële opbrengsten en risico's van zelfonderzoek en zelfmelden van mogelijke corruptie en fraude door bedrijven onderzocht. Daarnaast is aandacht besteed aan de vraag of en op welke wijze regulering hiervan wenselijk zou zijn. Hiervoor is enerzijds een rechtsvergelijking met de (voorgestelde) regelgeving in Duitsland, Engeland, Frankrijk en de Verenigde Staten uitgevoerd en zijn anderzijds interviews en expertmeetings gehouden met Nederlandse deskundigen. Op basis hiervan zijn aandachtspunten voor een mogelijke regulering van zelfonderzoek en zelfmelden in Nederland geformuleerd. Volgens de minister bevat het onderzoeksrapport normatieve en juridische dilemma’s die niet allemaal door het onderzoek worden beantwoord, zoals de rechtspositie van werknemers die verzocht worden aan het onderzoek mee te werken. De minister noemt hier opvallend genoeg niet het verschoningsrecht als belangrijk thema. Het rapport wordt door de minister als startpunt gezien om (weer) met belanghebbende partijen in gesprek te gaan over verschillende vraagstukken die het onderzoek blootlegt en hoe daar vervolg aan moet worden gegeven. Maar is er inmiddels niet al genoeg gepraat? Wat ons betreft biedt het rapport voldoende belangrijke inzichten en concrete aanknopingspunten om mee aan de slag te gaan. Dat is ook nodig. Zelfonderzoeken kunnen immers een belangrijke functie vervullen in de bestrijding van fraude en corruptie binnen bedrijven, gelet op het zelfreinigend effect dat deze onderzoeken hebben. De huidige druk op de strafrechtspleging vergroot bovendien de urgentie om vraagstukken die een belemmering vormen voor de praktijk van zelfonderzoek en zelfmelden zo snel mogelijk op te lossen.