De vraag naar de kleur van het opzet in het fiscale (straf)recht blijft onverminderd actueel. Dient het opzet van de verdachte belastingplichtige gericht te zijn op het onjuist doen van de aangifte, zoals bedoeld in artikel 69, tweede lid, AWR? Deze bijdrage gaat in op de invulling van het opzetbegrip in het fiscale recht. Daarbij wordt een vergelijking gemaakt met het economische strafrecht. Tevens wordt beschreven hoe het Credit Suisse-arrest licht werpt op deze discussie.

Het fiscale recht kent een ruime informatieverplichting. Op grond van artikel 47 AWR dient een belastingplichtige alle gegevens en inlichtingen te verstrekken die van belang kunnen zijn voor de belastingheffing te zijnen aanzien. Deze informatieverplichting in het fiscale recht kan nog wel eens botsen met het recht om te zwijgen in het strafrecht. Voorkomen dient te worden dat de fiscale informatieverplichting wordt gebruikt voor strafrechtelijke doeleinden. Dat geldt overigens ook vice versa. In de uitspraak van 1 oktober 2018 van de rechtbank Gelderland lijkt het alsof het fiscale recht gebruikt wordt voor strafrechtelijke doeleinden.

In Nederland worden sinds jaar en dag onvoorwaardelijke gevangenisstraffen opgelegd voor ‘zuivere’ belastingdelicten. Dit is anders in de Caribische delen van het Koninkrijk. Op 22 februari 2018, 17 april 2018 en 27 juni 2018 heeft het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten (hierna: het Gerecht) een aantal interessante vonnissen gewezen. Waar het in Sint Maarten in 2015 en in Curaçao in 2016 en in 2017 nog ging om de strafvervolging van commune delicten én belastingdelicten, gaat het in deze strafzaken op Sint Maarten uitsluitend om de vervolging van belastingdelicten (zonder combinatie met een commuun delict).