Minister Yeşilgöz-Zegerius (JenV) heeft onlangs de Tweede Kamer geïnformeerd over de integrale aanpak van cybercrime. Om cybercrime adequaat en effectief tegen te gaan wordt erop twee hoofdsporen gericht. Het eerste spoor richt zich op preventie en slachtofferzorg, waarmee criminaliteit wordt voorkomen en de impact ervan beperkt. Het tweede spoor richt zich op opsporen, vervolgen en verstoren, waarin de strafrechtelijke aanpak voorop staat.

Bij de uitoefening van de bevoegdheid om de politie computers en andere elektronische apparatuur te laten hacken voldoet het OM grotendeels aan de wettelijke voorschriften en worden de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit nageleefd. Dat staat in een nieuw onderzoeksrapport van de procureur-generaal bij de Hoge Raad. De procedure die aan de beslissing om te hacken voorafgaat is met waarborgen omkleed. De beslissing om te hacken is in alle onderzochte gevallen na een zorgvuldige afweging genomen. Nagenoeg alle door het OM opgestelde instructies zijn in lijn met de wet en zijn in de onderzochte zaken goed gevolgd, zowel door de politie als door de officieren van justitie die zijn verbonden aan de strafzaak waarin het hacken plaatsvindt. Toch zijn er enkele onvolkomenheden en knelpunten geconstateerd.

Binnen georganiseerde criminaliteit wordt op verschillende wijzen gebruikt gemaakt van virtuele valuta, zoals crypto valuta en prepaid debit- en creditcards. Dit gebruik kan behulpzaam zijn bij de opsporing van criminele gelden. De opsporing lijkt echter nog niet gericht op alle vormen van gebruik. Om de opsporing te verbreden en te verdiepen, lijkt grondig onderzoek naar de werkwijzen, meer mankracht en middelen en beter toezicht op de uitgifte van debit- en creditcards nodig. Dit blijkt uit onderzoek dat de TU Delft uitvoerde op verzoek van het WODC.