De afgelopen jaren is de internationale aanpak en bestrijding van omkoping aanzienlijk toegenomen. Aan die trend lijkt voorlopig geen einde te komen. Integendeel, 2016 was een ‘record breaking year’ voor wat betreft handhaving in de Verenigde Staten (VS) onder de Foreign Corrupt Practices Act (FCPA) en ook in andere landen, waaronder Nederland, staat de vervolging van omkoping onverminderd hoog op de agenda. Nationale opsporingsinstanties en toezichthouders (hierna gezamenlijk: autoriteiten) uit verschillende landen werken steeds nauwer samen en gaan steeds vaker over tot gecoördineerde afdoening van buitenlandse omkopingszaken. Een sprekend voorbeeld van dergelijk parallel optreden met betrokkenheid van Nederland is de omkopingsaffaire rond de Oezbeekse presidentsdochter Gulnara Karimova en diverse telecombedrijven. 

Deze bijdrage bespreekt de bevindingen van een promotieonderzoek naar verklaringen voor corruptie. De resultaten suggereren dat corruptie vooral een moreel probleem lijkt te zijn en niet primair gevolg van een kosten-batenafweging. Het verhogen van de pakkans en sancties lijkt dus niet de meest effectieve anticorruptiestrategie. Daarnaast speelt de omgeving een grote rol: een egoïstische organisatiecultuur vergroot de kans op corruptie. Het advies is dan ook om een corruptiepleger niet meteen te beschouwen als één ‘rotte appel’.