'Handhaving in de nieuwe Omgevingswet | Meer dan de zinnen verzetten?'

In dit artikel wordt het wetsvoorstel voor de Omgevingswet beoordeeld op de aspecten van handhaving. Auteurs betogen dat de regering onvoldoende lering heeft getrokken uit fouten in het verleden. Daardoor laat de Omgevingswet een kans liggen op een fundamentele koerswijziging in de handhaving van het omgevingsrecht.

Lees verder:

• Handhaving in de nieuwe Omgevingswet Meer dan de zinnen verzetten? door M.C. Stoové en Mr. G.A. Biezeveld in Tijdschrift voor Omgevingsrecht, aflevering 3 2014

Vrouwen en witteboordencriminaliteit | Theorieën en hypothesen over sekseverschil

Witteboordencriminaliteit wordt vooral door mannen gepleegd. De vraag is of dit zo blijft. Steeds meer vrouwen slagen erin steeds hogere posities op de arbeidsmarkt te bereiken. Mogen we daarmee ook meer door vrouwen gepleegde witteboordencriminaliteit verwachten?

Criminologische theorievorming rond gender en rond witteboordencriminaliteit leidt tot tegengestelde hypothesen, die in dit artikel worden uitgewerkt. Uit onderzoek naar witteboordencriminaliteit kan een situationele hypothese worden afgeleid op grond waarvan we met het stijgen van vrouwen op de maatschappelijke ladder ook meer boekhoudfraudes en andere organisatiecriminaliteit verwachten. Uit onderzoek naar door vrouwen gepleegde criminaliteit kan een sekseverschilhypothese worden afgeleid op grond waarvan juist minder witteboordencriminaliteit mag worden verwacht omdat vrouwen in het algemeen minder geneigd zijn risicovol gedrag te vertonen. In dit artikel worden deze twee tegenstrijdige voorspellingen – tegen het licht van mogelijke genderbias rond vrouwen en witteboordencriminaliteit – uitgewerkt en besproken met het oog op verder onderzoek.

Lees verder:

• Vrouwen en witteboordencriminaliteit Theorieën en hypothesen over sekseverschil, Wim Huisman (VU)

'Opzet en toerekening bij medeplegen: een rechtsvergelijkend onderzoek'

Er is sprake van medeplegen als twee of meer personen in bewuste en nauwe samenwerking een delict begaan. In een dergelijk geval zijn de samenwerkende personen aansprakelijk voor alle handelingen die worden verricht in het kader van die samenwerking. De aandacht in dit proefschrift concentreert zich op gevallen waarin de uitvoering van het gezamenlijk plan afwijkt van de voorstelling die de medepleger zich daarvan heeft gemaakt. In dat verband kan worden gedacht aan de uitvoering van een geplande woningbraak die ontaardt in de levensberoving van een huisbewoner, of de afgesproken moord die uitloopt op het begaan van meerdere levensdelicten. Welke factoren beïnvloeden de aansprakelijkheid van de medepleger voor de overschrijding van het gezamenlijk plan door de mededader? Vanuit deze centrale vraagstelling is medeplegen vergeleken met het Mittäterschaft (Duitsland) en de joint criminal enterprise (Engeland).

Bij elk van de onderzochte aansprakelijkheidsfiguren blijkt het opzet van de samenwerkende persoon een dominante rol te spelen bij de begrenzing van diens aansprakelijkheid: voorziene (en aanvaarde) risico’s komen voor zijn rekening. In werkelijkheid geven samenwerkende personen zich echter lang niet altijd rekenschap van risico’s die kleven aan de uitvoering van het gezamenlijk plan. Dit heeft als consequentie dat de rechter soms alleen tot een wenselijke uitspraak kan komen door zeer lage eisen te stellen aan het bewijs van ‘opzet’.

In deze dissertatie wordt uiteengezet dat deze onwenselijke consequentie in belangrijke mate kan worden voorkomen door de causaliteit een prominentere plaats te geven in het aansprakelijkheidsmodel. De benadering van medeplegen die wordt verdedigd, beoogt een betere grondslag te bieden voor de begrenzing van de aansprakelijkheid van de medepleger.

• Opzet en toerekening bij medeplegen: een rechtsvergelijkend onderzoek, Anne Postma (RUG)

Regulating Corporate Bribery in International Business | Anti-corruption in the UK and Germany

This book is about the regulation of corporations that use bribery in international commerce to win or maintain overseas business contracts and interests. Recent large-scale cases involving multinational corporations demonstrate how large commercial ‘non-criminal’ enterprises are being implicated in substantive overseas bribery scandals and illustrate the difficulties faced by responsible enforcement authorities in the UK and Germany.

The book imports concepts from regulation theory to aid our understanding of the emerging enforcement, self-regulatory and hybrid responses to transnational corporate bribery. Lord implements a qualitative, comparative research strategy involving semi-structured interviews, participant observation and document analysis to provide empirical insights into this relatively invisible area of criminological interest.

Despite significant cultural differences between the jurisdictions, this book argues that UK and German anti-corruption authorities face procedural, evidential, legal, financial and structural difficulties that are leading to convergence in prosecution policies. Although self-regulatory and hybrid mechanisms are aiding the response and gaining some level of regulation, the default position is one of accommodation by state agencies, even where the will to enforce the law is high.

Lees hier het eerste hoofdstuk.

Praktische Informatie

• Author: Nicholas Lord, University of Manchester, UK
• Published: September 2014
• Extent: 214 pages
• ISBN: 978-1-4094-7055-7
• ISBN Short: 9781409470557

Klik hier voor meer informatie.

'The Right to Access to a Lawyer at Police Stations: Making the European Union Directive Work in Practice'

Recent EU Directives provide for a range of procedural protections for suspects and accused persons, going beyond the more broadly articulated standards set out in the European Convention of Human Rights. These reforms are to be welcomed, but their implementation poses a range of challenges for Member States. Drawing on recent empirical research, this article focuses on one measure, the right to legal assistance during police custody. It discusses the range of complex and oft en inter-related factors that operate to help or to hinder the process of ensuring that the right is ‘practical and effective’ and not merely ‘theoretical and illusory’. Member States do not share a common procedural tradition and alongside ensuring sufficient financial and human resources, effective implementation will require shift s in the legal and occupational cultures of police, prosecutors and the criminal bar.

Lees verder:

• The Right to Access to a Lawyer at Police Stations: Making the European Union Directive Work in Practice, New Journal of European Criminal law, 2014, nr. 4

“A friend gave me a phone number” - Brokerage in low-level corruption

Corrupt exchanges are often brokered by a third party, but this phenomenon has not been satisfactorily explored by researchers of corruption. Literature on brokerage in general provides interesting models but they have not previously been applied to corrupt exchanges. Based on in-depth qualitative interviews with respondents who participated in actual corrupt transactions, this paper identifies several distinct brokerage types in low-level corruption in contemporary Hungary. The paper also provides explanation of variation in corruption brokerage in terms of actors' group affiliations, forms of the corrupt exchanges, brokerage mechanisms, as well as neutrality, benefit and motivation, risk distribution, and stability of the brokerage structure. Finally, we discuss some policy implications of corruption brokerage.

Lees verder:

• “A friend gave me a phone number” - Brokerage in low-level corruption, International Journal of Law, Crime and Justice

De waarde van de ambtsedige waarheid |De betrouwbaarheid en de bewijskracht van het proces-verbaal van de opsporingsambtenaar

Een verdachte ontkent dat hij door rood licht heeft gereden, maar de rechter veroordeelt hem omdat de overtreding is beschreven in het ambtsedige proces-verbaal van een opsporingsambtenaar: art. 344 lid 2 Sv. In dit boek onderzoekt mr. Meike Lubbers (De Haan Advocaten & Notarissen, Groningen) of dit artikel – als bijzondere uitzondering op het unus testis nullus testis-beginsel – nog wel houdbaar is. Waarom is het woord van de opsporingsambtenaar voor de bewezenverklaring meer waard dan dat van een ander? Kan hij worden gezien als een ‘betere’ getuige, en zo ja, op welke gronden? Dat onderzoekt zij aan de hand van de wetsgeschiedenis, de jurisprudentie en de juridische en rechtspsychologische literatuur.

Art. 344 lid 2 Sv vormt een uitzondering op de bewijsminimumregel, en daarom gaat de auteur dieper in op het ontstaan en de praktische betekenis van bewijsminimumregel(s) in het Nederlandse strafprocesrecht. Ook behandelt zij de invoering, achtergronden, waarborgen en bewijswaarde van art. 344 lid 2 Sv.

Vervolgens komen de getuigenverklaringen (van in het bijzonder die van de opsporingsambtenaar) aan de orde. De verschillende stadia van de herinnering en de risico’s van de getuigenverklaring worden inzichtelijk gemaakt. Verder bespreekt de auteur de positie van de opsporingsambtenaar als verbaliserend slachtoffer, valselijk opgemaakte processen-verbaal, de verbaliseringsplicht en de waarborgen die het ambtsedige proces-verbaal omkleden. Wat dragen deze waarborgen bij aan de betrouwbaarheid en de juistheid van het ambtsedige proces-verbaal?

Met een voorwoord van prof. mr. Stijn Franken, hoogleraar straf(proces)recht aan Universiteit Utrecht en advocaat te Amsterdam.

Auteur: mr. Meike Anne Lubbers (De Haan Advocaten & Notarissen, Groningen) December 2014 126 pagina’s € 28,50 ISBN 978-90-8863-154-2

Klik hier voor meer informatie.

De beklagprocedure in Strafzaken | Artikel 12 Wetboek van Strafvordering in theorie en praktijk

De beklagprocedure van art. 12 Sv is in 1926 opgenomen in de wet. Een aantal wetswijzigingen later is deze materie nog steeds van belang daar deze procedure geldt als waarborg op het vervolgingsmonopolie van het openbaar ministerie.De beklagprocedure is afwijkend van de andere strafrechtelijke procedures. De behandeling is direct bij het hof, achter gesloten deuren, waarbij het openbaar ministerie moet aangeven waarom in een bepaalde zaak niet tot strafvervolging is overgegaan.

Wat is nu van belang bij het voeren van deze procedure? In De beklagprocedure in Strafzaken wordt niet alleen ingegaan op de wetswijzigingen maar vooral op de jurisprudentie. Hierbij is gebruik gemaakt van zowel ongepubliceerde als van gepubliceerde beschikkingen en arresten. Het doel van deze bijdrage voor de praktijkwijzer strafrecht is dat de praktijkjurist in één overzichtelijk werk alle benodigde informatie bij de hand heeft.

Klik hier voor de inhoudsopgave.

Praktische Informatie

Auteur: mr. drs. I.E.W. Gonzales Onderdeel van Praktijkwijzer Strafrecht Editie: deel 7 Druk 1 ISBN 9789013128017 Verschijningsdatum: 17 december 2014 Aantal pagina's: 132

Klik hier om het boek via Kluwer te bestellen.

Bestuursdwang en dwangsom

De last onder bestuursdwang en de last onder dwangsom zijn twee belangrijke bestuurlijke sancties. In 'Bestuursdwang en dwangsom' worden deze sancties aan alle kanten belicht.

Ingegaan wordt op de bevoegdheid tot het opleggen ervan, de voorbereiding, inhoud en adressering van de sanctiebesluiten, de grenzen aan de toepassing van deze sancties en de tenuitvoerlegging ervan. Vanzelfsprekend wordt ook aandacht besteed aan de rechtsbescherming alsmede aan de terzake relevante aspecten van het schadevergoedingsrecht.

Alle belangrijke recente ontwikkelingen in de wetgeving, de rechtspraak en de literatuur zijn verwerkt.

Praktische Informatie

Auteurs: Peter van Buuren, Gerdy Jurgens, Lex Michiels 280 blz.

5e druk | 2014

ISBN-13: 9789013120271

Inhoud

1. Inleiding 2. Plaatsbepaling 3. Voorbereiding en inhoud van bestuursdwang- en dwangsombesluiten 4. Aan wie kan een bestuursdwang- of dwangsombesluit worden gericht? 5. Grenzen aan de bestuursdwang- en de dwangsombevoegdheid 6. Besluitvorming in de bezwaarschriftprocedure 7. Beroep op de rechter tegen bestuursdwang- en dwangsombesluiten 8. Tenuitvoerlegging van bestuursdwangbesluiten 9. Kostenverhaal bij bestuursdwang 10. Tenuitvoerlegging van dwangsombesluiten

Klik hier om het boek te bestellen via Jongbloed.

‘Determining the adequate enforcement of corporate and white-collar crimes in Europe’

European nation‐states face domestic, regional and international pressures to respond to some white‐collar and corporate crimes and scandals. For example,

1. (inter)national, non‐governmental organisations such as Transparency International (TI), Global Witness and Global Financial Integrity in addition to nation‐state specific campaign groups,
2. supra-national regional organisations such as the European Union (EU) and the Council of Europe (CoE) and
3. international intergovernmental organisations such as the United Nations (UN), Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD) and the (officially informal) Financial Action Task Force (FATF) develop standards, rules and conventions with which nation‐states are morally and politically compelled to sign‐up to and implement in order to respond to those white‐collar and corporate crimes that fall within their remit.

Increasingly, to ensure that such agreements are not merely symbolic, they are accompanied by periodic evaluations.

These concerned parties often focus on law enforcement and other control mechanisms as appropriate policy responses which reflects the symbolic and moral nature of criminal justice in tackling national and transnational impunity. However, this creates tensions with national governments where there has traditionally been a preference for regulation (particularly ‘self‐regulation’), persuasion, negotiation and non‐criminal responses to white‐collar and corporate offenders. Both self‐regulation and the aversion to criminal prosecution combine ideology with pragmatism, given the huge per‐case costs and evidential difficulties in high‐profile transnational cases.

But how do we determine when particular sorts of enforcement or regulatory responses are sufficient and adequate, or how ‘active’ responsible ‘regulators’ are, both in the instant case and taking all enforcement responses together? We can properly assess levels of state and non‐state activity against crimes and their adequacy only in relation to levels and organisation of crime and/or ‘public bads’ (whether or not the latter can be evidenced as crimes). Existing methodologies for reviewing the latter are under‐developed. In light of this, relative to what variables are levels of enforcement and (self‐)regulation understood? How can we develop an appropriate ‘threshold’, against which levels of enforcement and (self‐)regulation can be compared? If this is a serious problem at the national level, it is a far more difficult problem transnationally, where consistent data on both the levels of harms and enforcement practices are unobtainable.

This chapter explores these questions and discusses the implications of the difficulties of establishing ‘adequate enforcement’ for methodological approaches to researching white‐collar and corporate crimes throughout Europe and the subsequent implications for policing strategies. The authors begin by considering what is and ought to be understood by ‘adequate enforcement/regulatory performance’, followed by a brief analysis of the need to understand extent and scope for performance measures to have value. Given the diversity of white‐collar and corporate crimes, it would be over‐ambitious in a work of this length to attempt to address all such crimes. Instead, in this chapter these general themes are explored in relation to two concrete issues: transnational corruption in the context of international commerce; and, more briefly, insider dealing. Here, the authors explore available data to inform extent and consider current performance measures, arguing that as we can only ever understand some level of the problem, current performance measures cannot provide valid indicators of levels of enforcement. Instead, research and policing strategies that aim to understand the organisation and processes of white‐collar and corporate crimes and the corresponding impact of intervention, disruption and prevention strategies provides a more useful indicator of ‘regulatory performance’. There is the further complication of fairness in the treatment of different sorts of crimes and social status offenders that makes this unbearably difficult, creating the sorts of tensions between retributive and restorative justice that first exercised the critiques by Braithwaite and collaborators in the 1980s and after.

Lees verder:

• Lord, N. and Levi, M. (2015) ‘Determining the adequate enforcement of corporate and white-collar crimes in Europe’ in J. van Erp, W. Huisman and G. Vande Walle (eds.) Handbook on White-collar Crime in Europe