Ondernemingen en directeur-grootaandeelhouders (DGA's) die worden verdacht van een fraudedelict, hebben naast een strafvervolging ook regelmatig te maken met een vordering ter ontneming van wederrechtelijk genoten voordeel. In het geval dat dit voordeel door de onderneming is behaald, is het natuurlijk de vraag aan welke veroordeelde dit voordeel kan worden toegerekend. Aan de onderneming of diens DGA.

In de op 3 oktober jl. gepubliceerde column Richtlijn 2016/343 betreffende de onschuldpresumptie: een einde aan publieke verwijzingen naar schuld van verdachten door het Openbaar Ministerie? van Jakoline Winkels (Stibbe) is door de schrijfster een citaat uit het persbericht van het OM gebruikt om haar punt te onderbouwen.

Door Jakoline Winkels (Stibbe)

Op 2 mei jl. schreef Monique van der Linden een column waarin zij pleitte voor terughoudendheid bij berichtgeving in de media over lopende strafzaken door 'onafhankelijke' deskundigen (link). In deze column bespreek ik het publicatiebeleid van het Openbaar Ministerie bij transacties aan de hand van de Europese Richtlijn 2016/343 betreffende de onschuldpresumptie. In deze Richtlijn is de Europese rechtspraak over publieke verwijzingen naar schuld van verdachten door overheidsinstanties gecodificeerd.

Door Merel Pontier (Medewerker Bijzonder Onderzoek bij DSW Zorgverzekeraar)

De periode na de zomervakantie is een drukke periode voor zorgverzekeraars. Verzekerden zijn op vakantie geweest en declareren bij terugkomst ondermeer medische behandelingen welke zij hebben moeten ondergaan tijdens hun vakantie in het buitenland. Verzekeraars lopen er geregeld tegenaan dat achteraf blijkt dat zo’n behandeling helemaal niet heeft plaatsgevonden.

Door Melissa Slaghekke & Alexandra Emsbroek (Cleerdin & Hamer Advocaten)

Op 5 september jl. casseerde de Hoge Raad in een ontnemingszaak, waarin het wederrechtelijk verkregen veroordeel ex art. 36e Sr was vastgesteld aan de hand van een eenvoudige kasopstelling. Het arrest van het Hof vertoonde een motiveringsgebrek. Deze uitspraak geeft aanleiding nader in te zoomen op de motiveringseisen ten aanzien van het gebruik van de eenvoudige kasopstelling als berekeningsmethode voor het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Door Arnt Mein (Lector Legal Management, Hogeschool van Amsterdam)

De Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW uit 2013, ook wel genoemd de Fraudewet, moest een einde maken aan notoire fraude in de sociale zekerheid. Organisaties als het UWV, de Sociale Verzekeringsbank en gemeenten werden verplicht voortaan hoge boetes op te leggen om ‘doelbewuste en calculerende fraudeurs’ af te schrikken. Deze boete kwam nog eens bovenop de verplichting om het ‘gefraudeerde’ bedrag terug te betalen. Immers, fraude mocht niet lonen en het vroegere sanctiestelsel zou onvoldoende afschrikkend werken, aldus de toelichting bij de wet.